SNOWY LOVELY POEM

LITTLE SISTER

2007-11-18T07:15:00.001-08:00

Hey sister are you all alone?
I'm standing out your window
Hey little sister can I come inside there
I want to show you all my love
I want to be the only one
I know you like nobody ever,

Little sister can't you find another way
No more living life behind a shadow

You whisper secrets in my ear
Slowly dancing cheek to cheek
Such a sweet thing when you open up, baby
They say I'll only do you wrong
Come together cause I understand
Just who you really are ?

Little sister can't you find another way
No more living life behind a shadow

                     Tayzar

NYI MA LAY'S SONG ( SAI WIN MYINT)

2007-11-18T07:04:00.000-08:00

2007-11-14T20:22:00.000-08:00

ဆရာျမသန္းတင့္၊ ျမသီႏွင့္ စစ္မွန္ေသာလံုၿခံဳရာသို႔

(က)

၁၉၉၃ ခုႏွစ္ ေမလ (၁၉) ရက္ေန႔ ...။

အဂၤလန္ႏို္င္ငံ ေအာက္စဖိုဒ္တကၠသိုလ္၌ အဌမေျမာက္ “ဂၽြဳိက္စ္ပီအာစ္” အထိမ္းအမွတ္ ေဟာေျပာပြဲ တခုအား က်င္းပခဲ့သည္။ မစၥပီအာစ္က သူမဘ၀ရွိ အခ်ိန္မ်ားစြာႏွင့္ သူမ၏ စြမ္းေဆာင္ရည္ရွိသမွ်
အား ဒုကၡသည္မ်ားအတြက္သာ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ လူမႈေရးလုပ္ငန္းမ်ားအတြင္း “ဂၽြဳိက္စ္ပီအာစ္” သည္ ဘ၀အား ျမဳပ္ႏွံထားသူ။ ေဟာေျပာပြဲသို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အားဖိတ္သည္။ ေဒၚေအာင္ ဆန္းစုၾကည္က မတက္ေရာက္ႏိုင္။ ထုိစဥ္က ေဒၚစုသည္ စစ္အုပ္စု၏ ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းထားျခင္း
အား ေနအိမ္၌ ခံေနရသည္။ သို႔ႏွင့္ ေဒၚစုမွ ေဟာေျပာပြဲသို႔ စာတမ္းတေစာင္ ေရးသား၍ ေပးပို႔ခဲ့
သည္။ ေဒၚစု၏ စာတမ္းအား သူမကိုယ္စား ခင္ပြန္းသည္က ဖတ္ၾကားခဲ့သည္။

“Refugee ဟူေသာ အသံုးအႏႈန္းကို ျမန္မာျပန္လိုက္ေသာအခါ ဒုကၡသည္ တနည္းအားျဖင့္ ဒုကၡ ခံစားေနရသူဟု အဓိပၸာယ္ေပါက္ပါသည္။ ဤသေဘာအတုိင္းသာဆုိပါက ဒုကၡသည္ဘ၀ကို က်မတုိ႔အားလံုးမလဲြမေသြ သိရွိရမည္ျဖစ္ပါသည္။ ဘ၀ရပ္တည္မႈ၏ အႏွစ္သာရတန္ဖိုးကိုေပးေသာ လံုၿခံဳမႈႏွင့္ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာခ်မ္းသာမႈတုိ႔ကို ခ်ဳိးဖဲ့ဖ်က္ဆီးသည့္ အင္အားစုမ်ား၏ေဘးရန္မွ
ကင္းေ၀းလံုၿခံဳေရးကို ရွာေဖြေနၾကေသာသူမ်ားသည္ ဒုကၡသည္မ်ားပင္ ျဖစ္ၾကပါသည္”

စာတမ္း၏နိဒါန္းကို ဤသို႔ ဒုကၡသည္အဓိပၸာယ္အား ဖြင့္ဆုိ၍ေရး၏။ စာတမ္း၏အမည္ကား “စစ္မွန္ေသာ လံုၿခံဳရာသို႔”

(ခ)

ဆရာျမသန္းတင့္၏ ပထမဆံုးေရးေသာ ၀တၳဳတုိက “ ဒုကၡသည္” ျဖစ္သည္။ ျမသန္းအမည္ႏွင့္ ေရးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္ထုတ္ တာရာမဂၢဇင္း အတြဲ (၃) အမွတ္ (၂၁) တြင္ေဖာ္ျပပါရွိ
ခဲ့သည္။

ျပည္တြင္းစစ္က လြတ္လပ္ေရးႏွင့္အတူ ေပါက္ဖြားလာ၏။ ေနရာမေရြး။ ျမန္မာျပည္အႏွံ႔ ျပည္တြင္း စစ္မီးက ေတာက္ေလာင္ေတာ့သည္။ အစိုးရက ရန္ကုန္တ၀ိုက္ကိုသာ ထိန္းထားႏိုင္ေတာ့၏။ ေကအင္ဒီအိုက ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚအားသိမ္းသည္။ အင္းစိန္အား တုိက္သည္။ အစုိးရတပ္မ်ားက ျပန္၍ခုခံသည္။ ျပည္တြင္းစစ္မီးလွ်ံက ေလာင္ၿမိဳက္၍ေကာင္းဆဲ။ ရြာသားမ်ား ရြာတြင္မေနရဲ။ ရြာကိုပစ္၍ေျပးၾကရ၏။

ဒုကၡသည္မ်ား...

ကိုဘုိးျမတုိ႔ မိသားစု ဒုကၡသည္ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔၏ အစီအစဥ္ႏွင့္ ရန္ကုန္သို႔ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ဒုကၡသည္မ်ားအား ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၏ အေဆာင္မ်ားတြင္ထားသည္။ ကိုဘုိးျမတုိ႔ အိမ္ေထာင္
စုတြင္ ဇနီးမေရႊခင္၊ သမီးျမသီႏွင့္ ေအာင္ဘန္းတုိ႔ ညီအစ္ကို ငါးေယာက္ရွိသည္။ ဒုကၡသည္ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔က တေန႔လွ်င္ ဆန္ႏို႔ဆီဗူးႏွစ္လံုး ဆီႏွစ္က်ပ္ခြဲသား၊ ပဲ ႏုိ႔ဆီဗူး တလံုး ထုတ္ေပးသည္။ လုိတာကိုေတာ့ ကိုယ္ဘာသာကိုယ္ ၀ယ္ယူၾက။

ရြာက ေရာက္လာကာစျဖစ္၍ ျပႆနာမရွိ။ လက္ထဲတြင္ ေငြစေၾကးစေလးမ်ားပါလာေသးသည္။ လုိတာအား ၀ယ္ႏုိင္ သံုးႏုိင္ၾက၏။ တျဖည္းျဖည္းၾကာလာေတာ့ ပါလာသည့္ေငြသည္လည္း ပြန္း၍ ပါး၍လာၿပီ။ ၾကာရင္ေတာ့ ခက္ၿပီ။ ကိုဘုိးျမတို႔ မိသားစုတြင္ ျမသီက အႀကီးဆံုးသမီး အပ်ဳိေဘာ္
၀င္စအရြယ္။ မေရႊခင္က အငယ္ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ခ်က္ျပဳတ္လိုက္ႏွင့္ လက္မလည္ႏုိင္။ ေနာက္ဆံုး ေစ်းဖုိးကာမိရန္ ျမသီေစ်းေရာင္းထြက္ရေတာ့သည္။ ျမသီက ပထမေျမပဲေလွာ္ႏွင့္ ကြမ္းယာ စေရာင္းသည္။ ေနာက္ ကမာရြတ္ရွိ ကုလားဆုိင္မွ ေရနံဆီကို ေန႔ျပန္တိုးႏွင့္ယူ၍ ဒုကၡသည္ စခန္းအတြင္းလွည့္၍ေရာင္းသည္။

ပထမတြင္ မဆိုး။ တေန႔ တေန႔ ေျခာက္မူး သံုးမတ္ေလာက္က်န္သည္။ ညေနတြင္ ကုလားဆုိင္မွ ေစ်းေႂကြးအား ျမသီဆပ္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ေနာက္ေန႔အတြက္ အေႂကြးႏွင့္ ေစ်းထြက္၀ယ္သည္။ အလ်ဥ္မီ၏။ ေနာက္ပိုင္း၌ ေက်ာင္း၀င္းအတြင္း ဒုကၡသည္မ်ား သူသူကိုယ္ကိုယ္ ေစ်းသည္ေတြခ်ည္း ျဖစ္လာၾကေတာ့၏။ ေစ်းသည္မ်ားေပါ၍ တေနကုန္ လွည့္ေရာင္းေသာ္လည္း ျမသီအဖို႔ ငါးမူးက်န္ ရန္ပင္ ခက္ခဲလာေတာ့၏။ ကုလားဆုိင္မွ ေစ်းေႂကြးအား ျမသီ မွန္မွန္မရွင္းႏိုင္။ ေစ်းေရာင္းေကာင္း လွ်င္မူ မနက္ကအေႂကြး ညေနရွင္းႏိုင္၏။ ေရာင္းမေကာင္းသည့္ေန႔တြင္ေတာ့ ျမသီမရွင္းႏုိင္။

(ဂ)

“အေမေရ က်ဳပ္ ပုိက္ဆံသြားရွင္းအံုးမယ္” ဟု စႀကႍေဘးတြင္ထမင္းခ်က္ေနသည့္ မေရႊခင္ကို လွမ္းေျပာကာ ထြက္လာ၏။ မိန္းကေလးေက်ာင္းေဆာင္ေရွ႕တြင္ ေက်ာင္းသူေတြ လမ္းေလွ်ာက္ ေနၾက၏။ ဆည္းဆာကေလးကလည္း မပြင့္တပြင့္မို႔ စိတ္ထဲမွာ ျမဴးမိသည္။ နဂိုကလည္း စိတ္ေပါ့ ပါးျပန္။ ရာသီကလည္း မလင္းတလင္းႏွင့္ သာယာျပန္ေတာ့ ျမသီမွာ ရင္ထဲကခုန္လာကာ ေပ်ာ္၏။ သည္အခ်ိန္ဆုိရင္ ပိုက္ဆံရွင္းလုိ႔ေကာင္း၏။ လူရွင္းသည္။

“ကာကာ မေန႔က က်န္တာ ႏွစ္က်ပ္တမူး၊ ဒီေန႔ေရနံဆီယူတာက သံုးက်ပ္” ဟု တြက္ရင္း အိတ္ထဲက ပိုက္ဆံကိုႏႈိက္၏။
“ေရာ့ ရွင္ေရ ဟုတ္လား”
“ေကာင္မေလး ယူသြားအံုးေလ”
“ဟာ က်န္ေသးတယ္ ၊ ကုန္မွ လာယူမယ္”

စိတ္ထဲတြင္ေပါ့ပါးသြား၏။ ရွိေနသည့္ အေႂကြးေတြဆပ္လုိက္ရ၍ ၀မ္းသာမိသည္။ ပိုက္ဆံေပး၍ ျပန္မည့္အျပဳမွာ ကုလားက ေနအံုးဟုဆုိကာ မနက္ျဖန္အတြက္ ဆန္ထုတ္ေပး၏။ ဆန္ခ်င္ေနစဥ္ မုတ္ဆိတ္ေမႊး ရွရွက ပါးကိုတုိက္မိသြား၍ ယားက်ိက်ိျဖစ္သြား၏။ လက္ေမာင္းေမႊးေတြနဲ႔ လက္ႀကီး
က ျမသီကို ရစ္ပတ္၏။ ႏွာေခါင္းခၽြန္ခၽြန္က မ်က္ႏွာကို မိုး၏။

အျပန္တြင္ ျမသီကို ကုလားက ေငြငါးက်ပ္ပင္ေပးလုိက္ေသးသည္။ ျမသီမွာ ႏြမ္းနယ္၏။ ရင္ထဲ ကလည္း တဒိတ္ဒိတ္ခုန္၏။ အေတြ႔က ငိုရမည့္အေတြ႔လား၊ သာယာရမည့္အေတြ႔လား ေ၀ခြဲမရ။ မ်က္ရည္မ်ား လွိမ့္ဆင္းလာ၏။

(ဃ)

မတတ္ႏိုင္ပါ။ အလုပ္လည္းမရွိ။ ေစ်းေရာင္းျပန္လ်င္လည္း အျမတ္မရ။ ဒုကၡသည္ကယ္ဆယ္ေရးမွ ေပးသည့္ဆန္ကလည္း မလံုေလာက္။ တခါတေလ ပိုးထုိး၊ ေရစိုဆန္ပင္ ပါေသးသည္။ ျမသီမွာ လူ ေလးငါးေယာက္ကို ေတြ႔ဖူးလာ၏။ ဒီလိုေက်ာင္း၀င္းထဲတြင္ ေစ်းသည္ေတြ ေပါသည့္အတြက္ တေန႔ တက်ပ္ေလာက္မွမက်န္ ေစ်းသည္ေပါသည့္ေခတ္တြင္ ကံတရားကိုသာ အဆိုးခ်ရမည္။

အေဖတို႔ အေမတုိ႔သိရင္ေတာ့ ဒုကၡပဲ။ တခါတေလေတာ့ စိုးရိမ္မိသည္။ ေတာမွာသာ ေနရင္ ဒီလို
လည္းျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူးဟူ၍လည္း ေနာင္တရသလုိလုိရွိ၏။ သည္လုိႏွင့္ျမသီမွာ အဆံုးတြင္ ငိုရမလား၊ မေ၀ခြဲႏိုင္။ တညမွာ လူရည္သန္႔သန္႔ႏွစ္ေယာက္ လာေခၚသြား၏။ တညလံုးအတြက္ ေငြေလးဆယ္ရ၏။ ျမသီမွာ ပထမေတာ့ ကုလားနဲ႔တုန္းက ေငြငါးက်ပ္ကို ခံုမင္ခဲ့မိလို႔။ သူတုိ႔နဲ႔
က်ေတာ့ ေငြေလးဆယ္ကို မက္ေမာမိလို႔...။

(င)

ဒုကၡသည္၀တၳဳတုိအား ဆရာျမသန္းတင့္ေရးသည့္အခ်ိန္၌ ဆရာသည္ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တြင္ တတ္ေရာက္ေနဆဲ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား။ အင္းစိန္ဘက္မွ ေသနတ္သံသဲ့သဲ့အား ဆရာၾကား ေနရမည္။ ေသနတ္သံမ်ားကား အင္းယားေရျပင္အား လႈိင္းထသြားေစမည္။ ကံ့ေကာ္ရနံ႔ကို ယမ္းနံ႔ႏွင့္ကူးလုိက္မည္။ ဤတြင္ ဆရာသည္ ဒုကၡသည္အား ေရးျခင္းျဖစ္မည္။

(၇) ႏွစ္ေျမာက္ေပဖူးလႊာ မဂၢဇင္း၏ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းခန္းတြင္ ဆရာျမသန္းတင့္ႏွင့္ ဆရာ၀င္းၿငိမ္း ေတြ႔ဆံုထားသည္ကို ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ ဤတြင္ဆရာက ဒုကၡသည္၀တၳဳ ေရးရသည့္အေၾကာင္းအား ရွင္းျပသည္။

“ပထမဆံုး၀တၳဳတုိက ၁၉၄၉ ခုႏွစ္ထုတ္တဲ့ တာရာထဲမွာပါတယ္။ ဒုကၡသည္ဆုိတဲ့ ၀တၳဳတို။ အဲ့ဒီတုန္းက က်ေနာ္တုိ႔ေနတဲ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဥတၱရာေက်ာင္းေဆာင္ (ေရႊဘုိေဆာင္) မွာ ေက်ာင္းသားေတြကို အိမ္ျပန္လႊတ္ၿပီး အင္းစိန္တ၀ိုက္က စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြကို ထားရတယ္။ အဲ့ဒီထဲက ေကာင္းမေလး တေယာက္အေၾကာင္းကို က်ေနာ္၀တၳဳေရးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေရွ႕မွာတင္ ဒီေကာင္မေလး ပ်က္စီးသြားတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ ေတာက ေျပးလာၾကၿပီး ရန္ကုန္ေရာက္
ေတာ့ အဲ့လိုပ်က္စီးသြားရတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို က်ေနာ္ေတြ႔ေနရတယ္။ ဒါဟာ ျပည္တြင္းစစ္ရဲ႕ အနိ႒ာ႐ံုျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္တာ မေကာင္းဘူးလို႔ က်ေနာ္ေရးတယ္ ”

(စ)

ျပည္တြင္းစစ္မီးက အင္းစိန္မွ ပဲခူး႐ုိးမသို႔ ေရြ႕သည္။ ၿပီးလွ်င္ သံလြင္သို႔ကူး၏။ မၿငိမ္း။ ဒုကၡသည္ တုိ႔သည္လည္း နယ္စပ္မ်ဥ္းတေလွ်ာက္၌ သီ၍ရွိေနၾကဆဲ။ အိမ္မျပန္ႏုိင္ၾကေသး။ ဒုကၡသည္တုိ႔၏ ဒုကၡမ်ားက မေအးၿငိမ္း။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ “စစ္မွန္ေသာလံုၿခံဳရာသို႔” စာတမ္း၏ နိဂံုးခ်ဳပ္ခ်က္ႏွင့္ပင္ အဆံုးသတ္
ပါရေစ ...။

“႐ုပ္ပိုင္းဆုိင္ရာ အေထာက္အကူမွန္သမွ် ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရသူတုိ႔တြင္ အားကိုးအားထားျပဳစရာဟူ၍ မိမိတုိ႔၏ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာတန္ဖိုးထားမႈ ဓေလ့သာ က်န္ေတာ့ေၾကာင္းကို ဒုကၡသည္မ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံလုပ္ကိုင္သူမ်ား အသိဆံုးျဖစ္ပါသည္။ ဘုိးဘြားစဥ္ဆက္ ယံုၾကည္လက္ခံလာခဲ့ၾကေသာ သဒၵါတရား၊ ဂ႐ုဏာတရားတုိ႔မွ ေပါက္ဖြားလာေသာ ေ၀ငွေပးကမ္းလိုစိတ္မ်ားေၾကာင့္ အိုးမဲ့ အိမ္မဲ့ ျဖစ္ေနရသူ ဆင္းရဲသားမ်ားကပင္ မိမိ၏ ရွိစု မဲ့စု ရိကၡာေလးကို အလွ်ံအပယ္ႂကြယ္၀သူကဲ့သို႔ သူတပါးအား ၾကည္ႏူးစြာ ေပးကမ္းျခင္းမ်ားလည္း ရွိပါသည္။

တဖန္ ကိုယ္က်ဳိးကိုသာ အဓိကထားသည့္ သဘာ၀ကို ၾကာျမင့္စြာ ေမြးျမဴအားေပး၍ ေပၚေပါက္ လာေသာ အဘိဇၹ်ာဗ်ာပါဒ စိတ္မ်ား၏ လႈံ႔ေဆာ္မႈေၾကာင့္ ဒုကၡသည္အခ်င္းခ်င္းထံမွပင္ ခိုး၀ွက္လု
ယက္ၾကသည္မ်ားပင္ ရွိပါသည္။ စင္စစ္မွာမူ ကမၻာဒုကၡသည္အမ်ားစုသည္ လူမဆန္မႈႏွင့္ ပညာ
ဥာဏ္ ကင္းမဲ့မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာရေသာ မခံသာေတာ့သည့္ အေျခအေနမ်ားမွ ကင္းလြတ္ရာ လံုၿခံဳရာကို ရွာေနၾကသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။

မင္းဟန္

AUNG SAN SUU KYI APPEALS FOR PROSPECT BURMA

2007-11-14T20:14:00.001-08:00

The future of my country lies in the hands of the younger generation.

Under the present military government the whole educational system is neglected and higher education is virtually non-existent with the frequent closure and repressive control of the universities.

Prospect Burma is a non-political charity which does its best to fill the gap.

It funds scholarships for young Burmese, most of whom have been forced to look for their education abroad. It arranges training and educational courses in Thailand and elsewhere.

I warmly commend its work to you, and hope that you might be able to offer it financial help.

Aung San Suu Kyi

@ please contect www.propectburma.org if youwant to donate

2007-11-14T07:09:00.000-08:00

သူစိမ္း

*ကၽြန္ေတာ့ကိုေျပာျပပါ

ခင္ဗ်ားဟာ အလြန္စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့

လူတေယာက္ပါ

ခင္ဗ်ားဘယ္သူ႔ကို အခ်စ္ဆံုးလဲ

ခင္ဗ်ားရဲ႕ အေဖလား - အေမလား

ညီလား - အကိုလား၊ အမလား - ညီမလား။

*ကၽြန္ေတာ့မွာ အေဖအေမ မရွိပါဘူး

ညီတို႔ အကိုတို႔၊ ညီမတို႔ အမတို႔လည္း မရွိပါဘူး။

*ဒါဆို ... ခင္ဗ်ားရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းလား။

ဒီအကၡရာစာလံုးတုိ႔ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို ကေန႔တုိင္

ကၽြန္ေတာ္ရွင္းလင္းစြာ နားမလည္ေသးပါဘူး။

*ဒါဆို ... ခင္ဗ်ားရဲ႕ တုိင္းျပည္။

သူဘယ္အရပ္မွာ တည္ရွိေနတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။

*ဒါဆို ... အေခ်ာအလွ။ မိန္းမ။

တကယ္လို႔သာ၊ သူမဟာ

ထာ၀စဥ္ ႏုပ်ဳိေနမယ့္ နတ္မိမယ္ေလး

ျဖစ္ေနမယ္ဆုိရင္ေတာ့ဗ်ာ

ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ေကာင္းခ်စ္မိမွာ။

*ဒါဆို ... ေရႊေငြဥစၥာ။

အဲဒီအရာေတြကို ကၽြန္ေတာ္မုန္းပါတယ္။

ဘုရားသခင္ကို မုန္းသလိုမ်ဳိးေပါ့။

*ဟာ ... ခင္ဗ်ားက လူထူးလူဆန္းႀကီးပါလား။

ဘယ္အရာကို အမွန္စစ္

ခင္ဗ်ားတကယ္ခ်စ္တာလဲလို႔။

*ကၽြန္ေတာ္ ... ဟုိး ... ဆီက တိမ္ကို ခ်စ္ပါတယ္။

ဟုိးဆီက လြင့္ေနတဲ့ တိမ္ကိုေလ ...။

မွန္းေမွ်ာ္တြက္ဆလုိ႔ မရတဲ့တိမ္ေလ .......။

ဘာသာျပန္သူ (မုိးစက္)

ေဘာ္တယ္လာ (ျပင္သစ္) ကဗ်ာဆရာ၏ ကဗ်ာ

အကယ္၍ IF

2007-11-14T06:56:00.000-08:00

အကယ္၍
႐ုဒ္ရပ္ဒ္ကစ္ပလင္း
ဘာသာျပန္ - ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္

အကယ္၍
မင္းရဲ႕ အမွန္စကားေတြကို
လူလိမ္ လူညစ္ေတြက
လွည့္စား ေျပာင္းလဲၿပီး
မုသားအျဖစ္ ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ ညစ္တဲ့အခါ
မင္းဟာ
တည္ၿငိမ္စြာနဲ႔ နာၾကားႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ….

ဒါမွမဟုတ္
မင္းဘ၀ တခုလံုးေပးၿပီး
အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ျဖည့္ဆည္းခဲ့ရတဲ့ အရာရာကို
ဖ်က္ဆီးခံလိုက္ရၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ
အင္မတန္မွ ေသးငယ္တဲ့ တန္ဆာပလာ အရာရာနဲ႔
ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္…..

အကယ္၍
မင္းႏိုင္ခဲ့သမွ်ေတြ အားလံုးဟာ
ေၾကြတလွည့္ ၾကက္တစ္ခုန္ပမာ
တလွည့္တခါတည္းနဲ႔ ဆံုး႐ႈံးသြားခဲ့ရင္…
ၿပီးေတာ့
အစကေန ျပန္စႏိုင္မယ္ဆိုရင္ …
ၿပီးေတာ့တစ္ခါ
ဆိုးလွတဲ့ ၾကမၼာရယ္လို႔
ဘယ္ေသာခါမွ ညည္းညဴမေနဘူးဆုိရင္….

အကယ္၍
သူမ်ားတကာ လုပ္ၿပီးသြားၾကလို႔ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ
မင္းအလွည့္ ေရာက္လာတဲ့အခါ
မင္းတေယာက္တည္းနဲ႔ပဲ
အားနဲ႔မာန္နဲ႔ ဇြဲသတၱိရွိရွိ ဆက္ႀကိဳးစားႏိုင္မယ္ဆိုရင္….
အဲဒီလိုပဲ
မင္းမွာ စိတ္အင္အားကလဲြလို႔
ဘာဆိုဘာမွ မရွိေတာ့တဲ့အခါ
အဲဒီစိတ္ဓာတ္အင္အားကို
ခိုင္မာစြာနဲ႔ပဲ ဆက္လက္ ဆုပ္ကိုင္ထားႏိုင္မယ္ဆိုရင္…..

အကယ္၍
ေစာင့္သင့္တဲ့ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ႏုိင္ၿပီး
အဲဒီအတြက္လည္း မေမာမပန္း ေနႏိုင္မယ္ဆိုရင္….
ဒါမွမဟုတ္
မင္းရဲ႕အေၾကာင္း
မဟုတ္တရား မုသားစကား ၾကားရတဲ့အခါ
မင္းကလည္း အလိမ္အညာေတြနဲ႔
မတုံ႔ျပန္ဘူးဆိုရင္….

ဒါမွမဟုတ္
မင္းကို လူတကာက ၀ုိင္း၀န္း မုန္းတီးတဲ့အခါ
မင္းဟာ အမုန္းေတြ ျပန္မပြားဘူးဆိုရင္…
ၿပိီးေတာ့
မင္းကိုယ္မင္း လူေတာ္တေယာက္ရယ္လို႔ မျမင္ဘဲ
ပညာရွိ စကားေတြလည္း မေျပာဘူးဆိုရင္….

အကယ္၍
စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြဟာ
မင္းအေပၚ မလႊြမ္းမိုးေစဘဲ စိတ္ကူးႏိုင္မယ္ဆိုရင္….
အေတြးအေခၚ စိတ္ကူးေတြဟာ
ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ သက္သက္သာ မျဖစ္ေစဘဲ ေတြးေခၚႏိုင္မယ္ဆိုရင္…

အကယ္၍
ေအာင္ျမင္မႈသုခနဲ႔ ဆံုးရႈံးမႈ ဒုကၡေတြကို ၾကံဳေတြ႕ရတဲ့အခါ
တူညီေသာ ေလာကဓံတရားေတြပါလား ရယ္လို႔
ခံယူထားနုိင္မယ္ဆိုရင္ …

အကယ္၍
လူေတြနဲ႔ ထိေတြ႕ေျပာဆို ဆက္ဆံရတဲ့အခါ
ကိုယ္က်င့္သိကၡာကို ေစာင့္ထိန္းႏိုင္မယ္ဆိုရင္…..
ဒါမွမဟုတ္
မင္းဧကရာဇ္ေတြနဲ႔ အတူ လမ္းေလွ်ာက္ေနရေပမယ့္
မာန္မာန ေသြးမၾကြဘူးဆိုရင္….

အကယ္၍
ရန္သူကျဖစ္ေစ၊ မိတ္ေဆြကျဖစ္ေစ
မင္းကို သိပ္ၿပီး နာက်ည္းေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ေစရင္….

အကယ္၍
လူတိုင္းကို တန္ဖိုးထား ေလးစားရေပမယ့္
စဲြလမ္းမႈ သံေယာဇဥ္ေတြ ထားမေနဘူးဆိုရင္….

အကယ္၍
တိုေတာင္းလွတဲ့ မပစ္ပယ္ႏူိင္တဲ့ တမိနစ္အတြင္းမွာ
အဓိပၸာယ္ရွိလွတဲ့ စကၠန္႔ေျခာက္ဆယ္အျဖစ္
အသံုးခ်ႏုိင္မယ္ဆိုရင္…..

ငါ့သားေရ …
မင္းဟာ
အရာရာရွိတဲ့၊ အရာရာျဖစ္တဲ့
ကမာၻႀကီးကို ဆုတ္ကိုင္လို႔
အရာရာ ဘာမဆို မင္းစြမ္းႏိုင္ၿပီေပါ့…
အဲဒီေတာ့ မင္းဟာလည္း
ေယာက်ၤားေကာင္း တေယာက္ပဲေပါ့….။ ။

ဘာသာျပန္ - ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္

IF

If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don’t deal in lies,
Or being hated, don’t give way to hating,
And yet don’t look too good, nor talk too wise:

If you can dream and not make dreams your master;
If you can think and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two imposters just the same;
If you can bear to hear the truth you’ve spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to broken,
And stoop and build’ em up with worn-out tools:

If you can make one heap of all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and –toss.
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: “ Hold on:!”

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with Kings-nor lose the common touch,
If neither foes nor loving friends can hurt you,
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds’ worth of distance run.
Yours is the Earth and everything that’s in it,
And which is more - you’ll be a Man, my son!

RUDYARD KIPLING
(1865 – 1936)

သခင္ေအာင္ဆန္း တရား

2007-11-14T06:46:00.002-08:00

သခင္ေအာင္ဆန္း တရား
ေဇာ္ဂ်ီ

ငါ့ညီ ေျပာင္၀င္း၊ ေမာင္သစ္ဆင္း
မင္း၏ သားငယ္၊ မင့္ သက္လွယ္ကို
အဘယ္တရား ေဟာမည္နည္း။

ဆန္း၏ သတၱိ
ဆန္း၏ သမာဓိ၊ ဆန္း၏ ပညာ
ေဟာစရာကား၊ အလြန္မ်ား၏
မင့္သားအ႐ြယ္၊ သက္ႏွစ္ဆယ္တြင္
လူငယ္ ေအာင္ဆန္း၊ သူ႔ အစြမ္းကို
ပန္းေကာင္းတပြင့္၊ ပန္ဆင္တင့္သို႔
မင့္သား သိေစခ်င္လွ၏။

သူ႔ အစြမ္းကား၊ အျခားမဟုတ္
အအုပ္ခ်ဳပ္ခံ၊ မ်ဳိးျခားဒဏ္မွ
ျမန္မာလြတ္လမ္း၊ ခရီးၾကမ္း၀ယ္
ဗန္းျပအလွ၊ ပကာသနကို
ျပာက် ေလာင္ၿမိဳက္၊ သူ မီးတိုက္၏
ေခတ္လိုက္ခါညီ၊ ေခတ္မီပညာ
ၾကံဳရာဘ၀၊ မွ်တလံုေလာက္၊ ခံၿမိဳ႕ေဆာက္၏
ထိုေနာက္ တဆင့္၊ မိုးထိလြင့္ေအာင္
႐ိုးက်င့္ ျမင့္ၾကံ၊ သူ႔အလံတည့္
ပ်ံတလူလူ၊ သူထူခဲ့ေၾကာင္း
ေခါင္းေဆာင္ သေဘာ
မင့္ သားေခ်ာကို
ေျပာလိုက္ပါဘိ ေဟာပါဘိ။ ။

ေဇာ္ဂ်ီ

လမ္းစဥ္သတင္း၊ အတဲြ ၂၊ အမွတ္ ၁၄ (၁၅၊ ၇၊ ၁၉၆၆)

Love is...

2007-11-13T05:21:00.000-08:00

Love is the presents in Christmas shops
Love is when you're feeling Top of the Pops
Love is what happens when the music stops
Love is

Love is white panties lying all forlorn
Love is a pink nightdress still slightly warm
Love is when you have to leave at dawn
Love is

Love is you and love is me
Love is a prison and love is free
Love's what's there when you're away from me
Love is ...
Adrian Henri

2007-11-13T05:17:00.000-08:00

Osmar Binlar Than Shwe

We Don't Need Government

2007-11-13T04:48:00.000-08:00

We don't need government
We need utilities. 
Air, water, energy
Travel and communication means
Food and shelter.

We have no need for imaginary mountain ranges
Between separate nations.

We can make tunnels through the real ones.

Nor do we have any need for the continuing division of people
Into those who have what they need
And those who don't.

Both Fuller and Marshal McLuhan
Knew, furthermore
That work is now obsolete.
We have invented machines to do it for us.

Now that we have no need to do anything
What shall we do?

Looking at Fuller's geodesic world map
We see that the Earth is a single island, Oahu.
We must give all the people all they need to live
In any way they wish.

Our present laws protect the rich from the poor.

If there are to be laws, we need ones that
Begin with the acceptance of poverty as a way of life.

We must make the world safe for poverty
Without dependence on government."

           John Cage

2007-11-12T22:31:00.000-08:00

အခန္း

ညေနဟာ
က်ီးကန္းေတြနဲ႔ျပည့္ေနတယ္။

အာသာမေျပေသးတဲ့ေနေရာင္က
သူ႔ရဲ႕ေက်ာ္ၾကားတဲ့ေရႊေရာင္နဲ႔
သရက္ပင္ႀကီးကုိေပြ႔ဖက္လုိ႔
ခြဲရအုန္းေတာ့မယ္ေပါ့ေလ။

အခုေန
ေျမႀကီးေပၚလမ္းေလ်ာက္ရရင္
ဘယ္ေလာက္အရသာရွိလုိက္မလဲ။

ဒီေန႔အဖုိ႔
ေနာက္ဆုံးေသာ့ခေလာက္ပိတ္သံက
ငါ့ကုိ အိတ္တလုံးထဲေကာက္ထည့္ခဲ့။

သူသာအနားမွာရွိရင္
စိတ္ကုိဆူးစူးသြားၿပီလုိ႔
တုိးတုိးေလးေျပာမိအုန္းမယ္။

ညေနဟာ
က်ီးကန္းေတြနဲ႔ျပည့္ေနေတာ့တယ္။
္
ႏွင္းခါးမုိး

2007-11-12T04:59:00.000-08:00

အင္းစိန္ေထာင္ႏွင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ား ပီညဲ႐ိုး သြားေရာက္စုံစမ္း
ကိုစိုး | ႏို၀င္ဘာ ၁၂၊ ၂၀၀၇

ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္ရွိေနေသာ ကမၻာ့ ကုလသမဂၢ လူ႔အခြင့္အေရး အထူးကိုယ္စားလွယ္ မစၥတာ ေပၚလို ဆာဂ်ီယုိ ပီညဲ႐ိုးသည္ ယေန႔တြင္ ၿပီးခဲ့သည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပပြဲမ်ားကာလအတြင္း စစ္အစိုးရ စစ္တပ္က ၀င္ေရာက္ အၾကမ္းဖက္ စီနင္းခဲ့ေသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတိုက္တခ်ိဳ႕ႏွင့္ အင္းစိန္အက်ဥ္းေထာင္သို႔ သြားေရာက္ေၾကာင္း သိရသည္။

ဓာတ္ပံု - AFP

စက္တင္ဘာလအတြင္း၌ ေငြၾကာရံ ေက်ာင္းတိုက္သို႔ လက္မ႐ြံ႕စစ္သားမ်ားက ၀င္ေရာက္စီးနင္းၿပီး သံဃာ အပါး ၇၀ ခန္႔ကို အၾကမ္းဖက္႐ိုက္နက္ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္ကာ ေက်ာင္းတိုက္တြင္းရွိ ေ႐ႊထည္ပစၥည္းမ်ားကိုလည္း ခိုးယူသြားသည္ဟု ေငြၾကာရံ ဆရာေတာ္ ဦးေရ၀တက မစၥတာ ပီညဲ႐ိုးအား ယေန႔ ေျပာၾကားေၾကာင္း သံတမန္တဦးကို ကုိးကား၍ ေအပီ သတင္းကေဖာ္ျပသည္။

မစၥတာပီညဲ႐ိုးသည္ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီး၊ သာသနာေရး ၀န္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးကာ အက်ဥ္းေထာင္မ်ားသို႔ သြားေရာက္ခြင့္ရယူၿပီး အင္းစိန္ေထာင္သို႔လည္း အခ်ိန္ ၂ နာရီခန္႔ၾကာသြားေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္အေသးစိတ္ကိုမူ မသိရွိရေၾကာင္း သတင္းတြင္ ေရးသားထားသည္။

မစၥတာ ပီညဲ႐ိုးလာေရာက္မည္ဆုိ၍ နအဖစစ္အစိုးရက သတိႏွင့္ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈမ်ားျပဳလုပ္ေနသည္ကိုသိရွိထားေသာ ေၾကာင့္ ၎၏ခရီးႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး မ်ားစြာေမွ်ာ္လင့္မထားေၾကာင္း ထိုင္းႏိုင္ငံအေျခစိုက္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေရးအသင္း (ေအေအပီပီ) အေထြေထြအတြင္းေရးမႉး ဦးတိတ္ႏိုင္က ေျပာသည္။

“မစၥတာ ပီညဲ႐ုိးဟာ ျမန္မာ့အေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေတြ႕အႀကံဳအမ်ားႀကီးရွိပါတယ္၊ စစ္အစိုးရ လိမ္ေနတာေတြကိုလည္း သူသိပါတယ္”ဟု ဦးတိတ္ႏိုင္က ဧရာ၀တီသို႔ ေျပာသည္။

လြန္ခဲ့ေသာ စက္တင္ဘာလ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပပြဲမ်ားအတြင္း အင္းစိန္ အက်ဥ္းေထာင္၌ ဖမ္းဆီးထားသူမ်ားအား တျခား ေနရာသို႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ထားသည့္ သတင္းမ်ားကိုၾကားရသည္ဟုလည္း ၎က ဆုိသည္။

မစၥတာပီညဲ႐ုိး အေနႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္ခံေနရေသာ စစ္တပ္မွ စီးနင္းခံရသည့္ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းမ်ား၊ အက်ဥ္း ေထာင္ႏွင့္ ထိန္းသိမ္းေရး စခန္းမ်ားသို႔ လြတ္လပ္စြာ သြားေရာက္၍ ဖမ္းဆီးခံထားရသူမ်ား ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံ သတင္းယူခြင့္ အပါအ၀င္ တိုက္တြန္းေတာင္းဆိုထားသည့္ အခ်က္ ၄ ခ်က္ကို ေအေအပီပီ က ေအာက္တုိဘာ ၂၄ ရက္တြင္ ထုတ္ျပန္ ထားသည္။

အထက္ပါ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားမရရွိပါက မစၥတာ ပီညဲ႐ုိး၏ ခရီးစဥ္သည္ နအဖ စစ္အစိုးရ၏ ႏိုင္ငံတကာ ဖိအားမ်ား ဆက္မတိုးႏိုင္ေစရန္ႏွင့္ ေလ်ာ့က်သြားေစရန္ ႀကိဳးပမ္းမႈကို အေထာက္အကူျပဳသည့္ ခရီးစဥ္ ျဖစ္သြားမည္ဟုလည္း ေအေအပီပီ ၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္တြင္ပါရွိသည္။

အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ေျပာခြင့္ရပုဂၢိဳလ္ ဦးဥာဏ္၀င္းကလည္း လြန္ခဲ့ေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵျပပြဲမ်ားကို စစ္တပ္က အၾကမ္းဖက္သတ္ျဖတ္ႏွိမ္နင္းမႈႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး မစၥတာ ပီညဲ႐ိုးအေနႏွင့္ စုံစမ္းေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ရန္ ေမွ်ာ္လင့္ေၾကာင္း ေျပာသည္။

“မစၥတာ ပီညဲ႐ိုးအေနနဲ႔ အစိုးရပို႔တဲ့ေနရာေတြသာမကဘဲ တျခား မစၥတာ ဂန္ဘာရီလာရွိေနတုန္း အၾကမ္းဖက္ စီနင္းခံရတဲ့ လိႈင္သာယာၿမိဳ႕နယ္တို႔လို ေနရာမ်ိဳးေတြကိုလည္းသြားေရာက္သင့္ပါတယ္”ဟု ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသား အဖြဲ႕က ကိုစိုးထြန္း ကလည္း ေျပာဆိုသည္။

မစၥတာပီညဲ႐ိုးသည္ ၎၏ ၅ ရက္ ခရီးစဥ္အျဖစ္ ယမန္ေန႔ ေန႔လယ္ပိုင္းက ျမန္မာႏိုင္ငံ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရွိရာတြင္ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးဌာန၊ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးဌာနတာ၀န္ရွိသူမ်ားက ႀကိဳဆိုခဲ့ၿပီး ပဲခူးၿမိဳ႕ၾကခတ္၀ိုင္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ သြားေရာက္ခဲ့ကာ ေ႐ႊတိဂုံဘုရား ေဂါပကအဖြဲ႕ႏွင့္လည္းသြားေရာက္ေတြ႕ဆုံခဲ့သည္ဟု သိရသည္။

“အက်ိဳးရွိမယ့္ ခရီးလို႔ က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္၊ ၄ ႏွစ္ၾကာၿပီးေနာက္ အခု ဒီလို ျပန္လာခြင့္ရတာကိုလည္း က်ေနာ္
သိပ္၀မ္းသာမိပါတယ္”ဟု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရွိၿပီးေနာက္ မစၥတာ ပီညဲ႐ုိးက သတင္းေထာက္မ်ားကို ေျပာေၾကာင္း ေအပီ က ေဖာ္ျပသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ မလာေရာက္မီ မစၥတာ ပီညဲ႐ိုးက “ျမန္မာအစိုးရက အျပည့္အ၀ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္မႈမရွိရင္ က်ေနာ္ ေလယဥ္ေပၚတက္ၿပီး လွည့္ျပန္ဖို႔ပဲရွိပါတယ္”ဟု လည္း ေျပာခဲ့ေသးသည္။

မစၥတာ ပီညဲ႐ုိးအား ႏို၀င္ဘာ ၁၇ ရက္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ ျပဳလုပ္မည္ျဖစ္ေသာ အာဆီယံထိပ္သီး အစည္းအေ၀း မတိုင္မီ လာေရာက္ပါရန္ ျမန္မာႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ဦးဥာဏ္၀င္းက ကုလသမဂၢ အေထြေထြ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ထံသို႔ စာေရးသား ေပးပို႔၍အႀကံျပဳခဲ့ၿပီးေနာက္ ယခုကဲ့သို႔ ႏို၀င္ဘာ ၁၁ ရက္မွ ၁၅ ရက္ေန႔အထိ ျမန္မာႏိုင္ငံ ခရီးစဥ္ကိုသတ္မွတ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

၂၀၀၃ ခုႏွစ္က မစၥတာ ပီညဲ႐ုိး ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ သြားေရာက္ရာတြင္ အက်ဥ္းေထာင္တြင္း၌ အက်ဥ္းသားတဦးႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး ေနစဥ္ အာဏာပိုင္မ်ားက အသံဖမ္းစက္ႏွင့္ ခိုးဖမ္းျခင္းခံခဲ့ရသည္။ ထိုအခ်ိန္မွ စတင္၍ စစ္အစိုးရက မစၥတာ ပီညဲ႐ုိးကို ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ျပည္၀င္ခြင့္ ဗီဇာ ပိတ္ပင္ခဲ့သည္မွာ ၄ ႏွစ္ရွိခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

ကိုစိုး | ႏို၀င္ဘာ ၁၂၊ ၂၀၀၇

Statement by Mr. Gambari on behalf of Daw Aung San Suu Kyi

2007-11-12T04:47:00.001-08:00

As you know, I have just completed a mission to Myanmar from 3 to 8 November, where I met today with Daw Aung San Suu Kyi. In my capacity as Special Adviser to the Secretary-General for Myanmar, I was authorized by Daw Aung San Suu Kyi to make the following statement on her behalf:

• I wish to thank all those who have stood by my side all this time, both inside and outside my country. I am also grateful to the Secretary-General of the United Nations, Mr. Ban Ki-moon, for his unwavering support for the cause of national reconciliation, democracy and human rights in my country.

• I welcome the appointment on 8 October of Minister Aung Kyi as Minister for Relations. Our first meeting on 25 October was constructive and I look forward to further regular discussions. I expect that this phase of preliminary consultations will conclude soon so that a meaningful and timebound dialogue with the SPDC leadership can start as early as possible.

• In the interest of the nation, I stand ready to cooperate with the Government in order to make this process of dialogue a success and welcome the necessary good offices role of the United Nations to help facilitate our efforts in this regard.

• In full awareness of the essential role of political parties in democratic societies, in deep appreciation of the sacrifices of the members of my party and in my position as General Secretary, I will be guided by the policies and wishes of the National League for Democracy. However, in this time of vital need for democratic solidarity and national unity, it is my duty to give constant and serious considerations to the interests and opinions of as broad a range of political organizations and forces as possible, in particular those of our ethnic nationality races.

• To that end, I am committed to pursue the path of dialogue constructively and invite the Government and all relevant parties to join me in this spirit.

• I believe that stability, prosperity and democracy for my country, living at peace with itself and with full respect for human rights, offers the best prospect for my country to fully contribute to the development and stability of the region in close partnership with its neighbours and fellow ASEAN members, and to play a positive role as a respected member of the international community. I am now scheduled to return to New York to brief the Secretary-General on all the aspects of my mission. I will therefore not be able to take any questions at this time.

2007-11-11T05:55:00.001-08:00

ရွစ္ေလးလံုး

တိုင္းတပါးကြ်န္

စစ္တပ္ကြ်န္

ဘယ္ကြ်န္မွမခံ

ေဒါင္းအလံေဟ့

ေက်ာင္းနံရံတ၀ိုက္

ေဒါင္းအလံျပန္စိုက္မယ္။

မင္းကိုႏိုင္

2007-11-11T05:43:00.000-08:00

ာဂနာ (သို႔မဟုတ္) လူထုႏွလံုးသည္းပြတ္ႏွင့္ ရင္ခုန္သူ

မင္းဟန္
(ေဆာင္းပါး-ေခတ္ၿပိဳင္)
ကိုသူရ မိခင္၏ဇာတိက မြန္ျပည္နယ္ ဘီးလင္းၿမိဳ႕နယ္ ေတာင္စြန္းကျဖစ္သည္။ အထက္တန္း ေက်ာင္းသား ေမာင္သူရ ဒီဇင္ဘာ ေက်ာင္းပိတ္ရက္အတြင္း မိခင္ဇာတိ ေတာင္စြန္းသို႔ အလည္ေရာက္၍ ေနသည္။ ေဆြမ်ဳိးမ်ား ႏွင့္တ႐ုန္း႐ုန္း။ ေကလာသေတာင္သို႔ တက္သည္။ က်ဳိက္ထီးေဆာင္း ဘုရားသို႔ သြား၏။ ေဆြမ်ဳိးညီအစ္ကို ေမာင္ ႏွမမ်ားႏွင့္။ ရန္ကုန္သား ေမာင္သူရ ေက်းလက္တြင္ ေပ်ာ္ေန၏။ ထုိစဥ္ ေတာင္စြန္းသို႔ အၿငိမ့္ပြဲ၀င္၏။ အၿငိမ့္က ေမာ္လၿမိဳင္အၿငိမ့္။ ဗလာပြဲပင္။ စင္ထုိးသည္ႏွင့္ ေမာင္သူရ အၿငိမ္မေနႏုိင္ေတာ့ စင္ေပၚတက္ခ်င္ေန၏။ ေဆြမ်ဳိး မ်ားက ေျမႇာက္ေပးၾက၏။ အၿငိမ့္မွ လူရႊင္ေတာ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ရင္းႏွီးေအာင္ ႀကိဳးစားေပးၾက၏။ ၿမဳိ႕ခံမ်ားက ဧည့္ခံ ရင္း လူရႊင္ေတာ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ရင္းႏွီးသြားၾကသည္။ လူရႊင္ေတာ္ႀကီးႏွစ္ေယာက္က ေမာင္သူရအား ပ်က္လံုးေတြ တုိက္ေပး၏။ သင္ေပး၏။ ေမာင္သူရက ေျခတႂကြႂကြ။ ေဆြမ်ဳိးမ်ားကလည္း အားပါးတရ။
ညေရာက္ၿပီ။ အၿငိမ့္ထြက္ၿပီ။ (၁၅) ႏွစ္သား ေမာင္သူရလည္း လူရႊင္ေတာ္အ၀တ္အစားမ်ားႏွင့္ စင္ေပၚမွာ။ ညေန က လူရႊင္ေတာ္ႀကီးမ်ား တုိက္ေပးထားသည့္ ပ်က္လံုးမ်ားကို ပ်က္ရန္အသင့္။ စင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ညေနက ပ်က္ လံုးမ်ား သင္ေပးခဲ့သည့္ လူရႊင္ေတာ္ႀကီး ႏွစ္ေယာက္က လူရႊင္ေတာ္ေလး ေမာင္သူရအား လွည့္၍ပင္ မၾကည့္။ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးပင္ ပ်က္လံုးမ်ားအား ေရပက္မ၀င္ ပ်က္၍ေနၾက၏။ ပရိတ္သတ္က တ၀ါး၀ါး တဟားဟား။ လူရႊင္ ေတာ္ေလး ေမာင္သူရ ေငါင္၍ ေနသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ သူ၀င္ပ်က္ရပါ့မလဲ။ ေတြး၍ ၾကည့္၏။ ေငး၍ ၾကည့္၏။
ဤသို႔ႏွင့္ ဇာတ္စင္ေပၚ၌ ေတာၾကည့္ေတာင္ၾကည့္ ျဖစ္၍လာသည္။ ပရိသတ္အား ၾကည့္ရင္း အားငယ္လာသည္။ လူရႊင္ေတာ္ႀကီး ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ မွင္ေမာင္းအျပည့္ႏွင့္ ပ်က္၍ ေကာင္းဆဲ။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ လူရႊင္ေတာ္ ေလး ေမာင္သူရ ဇာတ္စင္ေပၚ၌ ေနရင္း ရင္ထဲ၌ မ်က္ရည္ေတြ ျပည့္လာ၏။ အၿငိမ့္စင္ တုိင္အကြယ္သို႔ မသိမ သာခုိ၀င္ရင္း တုိး၀င္ရင္းႏွင့္။ ပရိသတ္အား မ်က္ႏွာမျပ၀ံ့ ေတာ့။ ႏွင္းမႈန္မ်ားေအာက္၌ ေမာင္သူရ ေခၽြးမ်ားးစုိ၍ ေနခဲ့ရ၏။
ထုိစဥ္က ဇာဂနာဟူ၍ မျဖစ္ေသး။ “က်ေနာ့္ ဘ၀မွာ ဘယ္လုိမွ မေမ့ႏုိင္ခဲ့သလို သင္ခန္းစာ အႀကီးႀကီးရခဲ့တဲ့ အ ခ်ိန္တခုပါပဲ။ ကိုယ့္မွာ က်ည္ဆန္မရွိလို႔ဆုိၿပီး သူမ်ားပစ္တာ ခံခဲ့ရတာပါ။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္လည္း က်ေနာ္၀မ္း စာျပည့္ေအာင္ ႀကိဳးုစားခဲ့ရသလို ေနရာရေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ရပါတယ္” ( ရတီ -၂၀၀၆ ခုႏွစ္ မတ္လ - စာမ်က္ႏွာ ၁၇၄ မွ ) “ဇာဂနာ”
(ခ)
ကိုသူရ သြားဘက္ဆုိင္ရာ ေဆးတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀တြင္ ေက်ာင္းအတြင္း ကပြဲမ်ား၌ အၿငိမ့္ကျဖစ္လာ ၏။ ဆဌမအႀကိမ္ သြားဘက္ဆုိင္ရာ ေဆးတကၠသုိလ္၏ ဘဲြႏွင္းသဘင္ အခမ္းအနား၌ အၿငိမ့္ပြဲပါ၏။ ကိုသူရတုိ႔၏ အၿငိမ့္။ “ပုလဲသြယ္အၿငိမ့္” ဟူ၍ အမည္ေပးသည္။ အျခား ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္အတူ ကိုသူရလည္း လူရႊင္ေတာ္ လုပ္သည္။ ပုလဲသြယ္အၿငိမ့္တြင္ လူရႊင္ေတာ္ ေလးေယာက္ရွိ၏။ မိုလာ၊ စေကလာ၊ တင္ခ်ာႏွင့္ ဇာဂနာဟူ၍ အမည္ေပးၾက၏။ အားလံုး သြားဘက္ဆုိင္ရာ ေဆးတကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ရင္းႏွီးသည့္ အသံုးအေဆာင္ အမည္မ်ား။ ဤတြင္ ကိုသူရမွ ဇာဂနာျဖစ္လာခဲ့၏။ (ကို) ဇာဂနာ၏ အႏုပညာေျဖေဖ်ာ္မႈက သစ္ပုပ္ပင္
ႏွင့္ အင္းယားကမ္းစပ္၌ပင္ ရပ္၍မေန။ ျပည္သူလူထုအတြင္းသို႔ တုိး၍စီး၀င္ရန္ ႀကိဳးစား၏။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ (လိႈင္)မွ အႏုပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ေပါင္းၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမတြင္ ေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ၾက၏။ ဂီတဘက္မွ ကိုင္ဇာ၊ ဗထူး ခ်စ္၊ ေမာင္ေမာင္ခ်န္တို႔ႏွင့္ တြဲမိလာခဲ့၏။
(ဂ)
ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ေတာ္ခန္းမေရွ႕ စင္တင္ေဖ်ာ္ေျဖပြဲ ၿပီးသည့္ေနာက္ (ကို)ဇာဂနာ စဥ္းစားသည္။ ကံ့ေကာ္ေတာအား ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ လူထုႀကီးအတြင္း မ်ားမ်ားနဲ႔ျမန္ျမန္ ပ်ံ႕ႏွ႔ွံႏုိင္ေအာင္ အႏုပညာကို ဘယ္လိုျဖန္႔မလဲ။ အၿငိမ့္စင္ေပၚ တက္ကပါက တပြဲၾကည့္မွ ပရိသတ္က ငါးေထာင္၊ တေသာင္း။ နည္းသည္။ အားမရ။ (ကို)ဇာဂနာ စဥ္းစား၏။ ၾကားခံမီဒီယာ အသံုးျပဳရမည္။ အမ်ားဆံုးႏွင့္ အျမန္ဆံုး ပ်ံ႕ႏွံ႔ႏုိ္င္သည္က ႐ုပ္ျမင္သံၾကား။ TV ပရိသတ္က သန္းဂ ဏန္းအထိရွိသည္။ တႏုိင္ငံလံုး တနံတလ်ား။ ခ်က္ခ်င္းပ်ံ႕ႏွံ႔မည္။ ဤတြင္ ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကား အစီအစဥ္ တြင္ ေဖ်ာ္ေျဖအၿငိမ့္ ကျပႏိုင္ေရးအတြက္ (ကို)ဇာဂနာ လံုးပမ္း၏။
၁၉၈၄ ခုႏွစ္။ လြတ္လပ္ေရးေန႔ ဂုဏ္ျပဳအၿငိမ့္အား ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားတြင္ ေဖ်ာ္ေျဖႏုိင္ေရးအတြက္ (ကို)ဇာဂ နာ ႀကိဳးစား၏။ ထုိစဥ္က “မိုးနတ္သူဇာအၿငိမ့္” အား ထူေထာင္ၿပီးျဖစ္သည္။ မင္းသမီးက (မ)သီတာ၀င္း။ လူရႊင္ ေတာ္မ်ားက တတ္တူ၊ စုတ္ခၽြန္း၊ ပိန္ပိန္ႏွင့္ ဇာဂနာ တုိ႔ျဖစ္သည္။ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ဂုဏ္ျပဳအစီအစဥ္တြင္ (ကို) ဇာ ဂနာက သမိုင္းေရးရာ ေနာက္ခံထားေသာ အၿငိမ့္ခန္းအား လုပ္ခ်င္၏။ (ကို)ဇာဂနာ အခိိ်န္ေပး၍ လုပ္ခဲ့ရသည္။ ေရွ႕မီ အႏုပညာသည္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ေတြ႕၏။ ေမး၏။ မွင္တက္ခဲ့ရ၏။ အေမ (ေဒၚ)ေအာင္ၾကည္၊ ဆရာႀကီး ဦးခင္ ေမာင္လတ္၊ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္မ်ဳိးခ်စ္၊ ဂီတလုလင္ေမာင္ကိုကို၊ (ေဒၚ)ထား၊ ျမန္မာ့အသံ ဦးသစၥာတုိ႔က (ကို)ဇာ ဂနာအား ကူညီေပးၾက၏။ လမ္းညႊန္ေပးခဲ့ၾက၏။ ဤသို႔ႏွင့္ သမိုင္းအခ်က္အလက္မ်ားအား (ကို)ဇာဂနာ မွတ္သား ရွာေဖြခဲ့ရ၏။ ၁၉၄၇ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလ (၁)ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာႏုိ္င္ငံ႐ုပ္ရွင္ႏွင့္ ျပဇာတ္ဌာနအား ဆရာႀကီး ဦးဥာဏ ေခါင္းေဆာင္၍ ဖြဲ႕စည္းခဲ့၏။ ျပဇာတ္ဌာန၏ ဌာနမႉးက ဒဂံုဆရာတင္ ။ ဆရာရန္ႏို္င္စိန္က ထုိဌာန၏ ၀န္ထမ္းတ ဦး။
၁၉၄၈ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ (၄)ရက္ေန႔ လြတ္လပ္ေရးရလွ်င္ ျမန္မာ့အသံမွ ထုတ္လႊင့္ရန္ လြတ္လပ္ေရးသီခ်င္း တ ပုဒ္လိုသည္။ ရွိၿပီးသိီခ်င္းက ဆရာေရႊတုိင္ၫြန္႔ ေရးသည့္ ဂ်ပန္ ေခတ္ေရႊရည္စိမ္ လြတ္လပ္ေရး ေပးတုန္းက သံုး ခဲ့သည့္ သီခ်င္းျဖစ္သည္။ မသံုးခ်င္။ သုိ႔ႏွင့္ သီခ်င္းသစ္အား ေရြးၾက၏။ ဆရာႀကီးဦးဥာဏက စာသားေရးၿပီး ဆရာရန္ႏို္င္စိန္က အသံထည့္၏။ ဤသို႔ႏွင့္ လြတ္လပ္ေရးသီခ်င္းသစ္ တပုဒ္ရလာ၏။ ဤသီခ်င္းအား ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ (၄)ရက္ေန႔ မနက္ (၄)နာရီ (၂၀)မိနစ္တြင္ ျမန္မာ့အသံမွ လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာၿပီးသည္ႏွင့္ ထုတ္လႊင့္ခဲ့၏။
ဤသီခ်င္းအား (ကို)ဇာဂနာက ၁၉၈၄ခုႏွစ္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကား ဂုဏ္ျပဳအစီအစဥ္ ေျဖေဖ်ာ္ ခန္းတြင္ “မိုးနတ္သူဇာ အၿင္ိမ့္” ၏ အဖြင့္သီခ်င္းအျဖစ္ ျပန္၍ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့၏။
“… ဗမာေဟ့ ဗမာ ကမၻာေရွ႕မွာ ဗမာေဟ့လုိ႔ ႂကြား၀င့္စရာ တုိ႔အဆင့္အတန္းနဲ႔ လွ်မ္းတင့္ ေ၀ဆာၿပီ ဒါတုိ႔ျပည္ ဒါတုိ႔ေျမ ဒါတုိ႔ျပည္ အဖုိးမျဖတ္တဲ့ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ ေအးခ်မ္းသာယာစည္ တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးတုိင္းသည္ အခြင့္ အေရးညီညီ တကယ္လြတ္လပ္ပါၿပီ” (ရတီ-၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလထုတ္ ၊ စာမ်က္ႏွာ ၁၇၃ မွ)
(ဃ)
ဇာဂနာႏွင့္ မိုးနတ္သူဇာက ခြဲ၍မရေတာ့။ တြဲ၍သာ ျမင္ေနၾကရသည္။ ဇာဂနာ၏ ပ်က္လံုးမ်ားက လူထုၾကားမွ လာသည့္ ပ်က္လံုးမ်ားျဖစ္၍ လူထုႏွင့္ထိမိ၏။ ေခတ္ႀကီးက သေရာ္စာမ်ားႏွင့္ ျပည့္ေန၍ ဇာဂနာ၏ ပ်က္လံုးမ်ား က ေခတ္ႏွင့္ညီ၍ ေနသည္။ ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားတြင္ ေဖ်ာ္ေျဖရသလို ႏို္င္ငံအႏွ႔ံ ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားတြင္လည္း စင္တင္ ၍ ေဖ်ာ္ေျဖၾကရသည္။ ဇာဂနာက မိုးနတ္သူဇာအား ဤမွ်ႏွင့္ အားမရ။ ရပ္မေနခ်င္။ အၿငိမ့္သဘင္အား ေျပာင္းလဲ ခ်င္၏။ ဤတြင္ မိုးနတ္သူဇာမွ စလုိသည္။
ထုိင္မသိမ္းေတြ၀တ္၊ ဆံထံုးႀကီးေတြထံုးၿပီး အၿငိမ့္မင္းသမီးေတြ ကေနတာၾကာၿပီ။ ႐ိုးေလာက္ၿပီ။ ကိုရီးယားမွာလို၊ ဗီယက္နမ္မွာလို ယပ္ေတာင္ယိမ္းေတြ၊ လယ္သမားယိမ္းေတြလိုမ်ဳိးႏွင့္ အၿငိမ့္ကို တင္ဆက္ခ်င္သည္။
ေကာက္စိုက္သမ သီခ်င္း။ အၿငိမ့္မင္းသမီးႏွင့္အဖြဲ႕က ေကာက္စိုက္သမ၀တ္စံုနဲ႔ လယ္ကြင္းထဲတြင္ ေကာက္စုိက္ ရင္း သီခ်င္းဆုိမည္။ ၿပီးလွ်င္ အကအပိုဒ္ေျပာင္း။ ဒီေတာ့ မင္းသမီး၀တ္စံု ႏွင့္ျပန္ကမည္။ တင္ဆက္ပံုေျပာင္းမည္။ အေၾကာင္းအရာက လူထုဘ၀သို႔ ၀င္မည္။
ညဘက္ အပ်ဳိမေလးေတြအနား ကာလသားလူပ်ဳိေတြ လူပ်ဳိလွည့္မည္။ လသာသာတြင္။ ေကာင္မေလးေတြက ဗိုင္းငင္ခ်င္ ငင္ေနၾကမည္။ လူပ်ဳိကာလသားေတြက အနားတြင္ စကားထာ၀ွက္မည္။ ေက်းလက္ကို ေဖာ္မည္။ သီ ခ်င္းက ေက်းလက္သီခ်င္း။ ၿပီးလွ်င္ေတာ့ အၿငိမ့္မင္းသမီးက အကစြမ္းရည္ျပဖို႔ အတြက္ကေတာ့ စင္ေပၚတက္ၿပီး ကေစမည္။ ဤတြင္လည္း မင္းသမီး၏ အကကို တေယာက္တည္း ကေနသည္ထက္ ပို၍ “ႂကြ”ေစရန္ အားျဖည့္မႈ အျဖစ္ ဟာမိုနီယိမ္းအဖြဲ႔ကို ထည့္မည္။ မင္းသမီးႏွင့္ ယိမ္းအဖြဲ႔၏ အကသည္ ဆန္႔က်င္ဘက္ဆန္မည္ ဆုိေသာ္ ၾကည့္သူ အျမင္တြင္မူ လုိက္ဖက္မႈ ရွိေနရမည္။ ဤသို႔ မိုးနတ္သူဇာတြင္စ၍ အၿငိမ့္႐ႈတင္ အားေျပာင္းခ်င္၏။ ေျပာင္းလဲလိုေသာ ဇာဂနာႏွင့္ ေရွး႐ိုးစြဲတုိ႔အၾကား ျပႆနာျဖစ္၏။ ပဋိပကၡသည္ ႀကီး၍လာသည္။ ေနာက္ဆံုး မိုး နတ္သူဇာ ကြဲခဲ့၏။ မင္းသမီး (မ)သီတာ၀င္း ဦးေဆာင္သည့္ မိုးနတ္သူဇာႏွင့္ (ကို)ဇာဂနာ အသစ္ထူေထာင္သည့္ ျမပုဏၰာမာအၿငိမ့္ ဟူ၍။
ျမပုဏၰာမာတြင္ (ကို)ဇာဂနာႏွင့္ တြဲဖက္အညီဆံုးက “အ႐ိုင္း” ျဖစ္သည္။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲလိုေသာ တင္ဆက္မႈ အသစ္မ်ားႏွင့္ ျမပုဏၰာမာအား စခဲ့ၾက၏။ ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွ “အမွတ္တရ ရတနာပံု” အစီအစဥ္တြင္ ျမပု ဏၰာမာ၏ “ေရွးအၿငိမ့္၊ အမ်ဳိးသားအၿငိမ့္” အစီအစဥ္တုိ႔အား တင္ဆက္ေဖ်ာ္ေျဖခဲ့၏။ (ကို)ဇာဂနာ၏ “ေနေကာင္း သြားမွာပါ” ၊ “ အားလည္း နာတယ္၊ ခင္လည္း ခင္တယ္” ၊ “သနားတယ္” ၊ “သိေနတယ္ေလ” ။ ပ်က္လံုးမ်ားက လူထုစကား ျဖစ္၍လာသည္။
လူရႊင္ေတာ္မ်ားႏွင့္ ပ်က္လံုးမ်ားမွာမူ ေျပာစရာမရွိ။ “အား” ေကာင္းသည္ဟု ဆိုရမည္။ ျမပုဏၰာမာ၏ အၿငိမ့္ခန္း အဖြင့္အား ပရိသတ္ စိတ္၀င္စားရန္ (ကို)ဇာဂနာတုိ႔ ျပင္ၾကရျပန္သည္။ မင္းသမီး၏ အကအား ပရိသတ္က တ ခုတ္တရ ထုိင္ၿပီး ၾကည့္ရႈခ်င္ေစရန္ ျမပုဏၰာမာ၏ အၿငိမ့္အဖြင့္ေတးထပ္အား အမ်ဳိးသားေန႔ ဂုဏ္ျပဳေတးထပ္ႏွင့္ စသည္။ ႐ုပ္ရွင္မင္းသားႀကီး (ဦး)၀င္းဦးက ေရးေပး၏။
“….. မ်ဳိးျမန္မာ စံပမာျပဳသိရန္ဆို ကနက္၏သ႑န္ သီဟာၾကငွာန္း ေရႊနန္းေရႊထီး ျပည္ႀကီး ဟန္ထည္ စည္တီး သံႂကြယ္ တေခတ္တခ်ိန္ကလွ်မ္း...” (ရတီ-၂၀၀၆ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလထုတ္ စာမ်က္ႏွာ -၁၈၁ မွ)
(င)
၁၉၈၈ ခုႏွစ္ “၈”ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုႀကီး အတြင္း၌ (ကို)ဇာဂနာသည္ အႏုပညာရွင္ တဦးအေနႏွင့္ ဒီမိုကေရ စီအေရး တုိက္ပြဲတြင္ တက္တက္ႂကြႂကြ ပါ၀င္ခဲ့၏။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ လူထုတရားပြဲမ်ားတြင္ (ကို)ဇာဂနာက အုပ္စုိးသူ အာဏာရွင္မ်ားအား သေရာ္သည့္ ပ်က္လံုးမ်ားက ထိမိလွ၏။
မၾကာ။ ၁၉၈၈ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ (၂)ရက္ေန႔တြင္ အာဏာသိမ္းစစ္အုပ္စုက (ကို)ဇာဂနာအား ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဘားလမ္းရွိ စံပယ္ဦးစာေပတုိက္ အတြင္းမွာပင္ ၀င္ေရာက္၍ ဖမ္းဆီးခဲ့၏။ အၿငိမ့္စင္ မီးေရာင္ေအာက္မွ နံရံေလး ဘက္အၾကား အေမွာင္တုိက္အတြင္းသုိ႔ (ကို)ဇာဂနာ ေရာက္သြားခဲ့ေတာ့၏။ သို႔ေသာ္ (ကို)ဇာဂနာ၏ ပ်က္လံုး မ်ားကမူ လူထုအၾကား၌ ပ်ံံ႕ႏွံ႔၍ေန၏။ စစ္အုပ္စုမွ ေသနတ္ျပ၍ (ကို)ဇာဂနာ၏ ပ်က္လံုးမ်ားအား ဖမ္းဆီး၍မရ။
(စ)
“အင္းစိန္”မွ ျပန္လာခဲ့ၿပီးေနာက္ (ကို)ဇာဂနာ အၿငိမ့္စင္ေပၚသို႔ တတ္ခြင့္မရေတာ့။ အာဏာရွင္တုိ႔သည္ (ကို)ဇာဂ နာ၏ ပ်က္လံုးမ်ားအား ဒီ၀ီဇံတပ္မႀကီးတခု၏ က်ည္ပစ္အားထက္ ေၾကာက္လန္႔ဟန္တူ၏။ (ကို)ဇာဂနာအား အ ၿငိမ့္ကခြင့္ လံုး၀ခြင့္မျပဳေတာ့။
(၁၉)ႏွစ္လံုးလံုး (ကို)ဇာဂနာ အၿငိမ့္ကခြင့္မရ၊ ပ်က္လံုးထုတ္ခြင့္မရ။ ကန္႔လန္႔ကာ။ မီးေရာင္ေအာက္၌ ေဖ်ာ္ေျဖ ကျပခြင့္မရသည့္ (ကို)ဇာဂနာ။ ဘာလုပ္မည္နည္း။ သူ၏ အႏုပညာက “ရပ္” ၍ မေန။ “အ”၍ မသြား။ လူထုထံသို႔ စီး၀င္ရန္ ႀကိဳးစားဆဲ။ (ကို)ဇာဂနာသည္ ကန္႔လန္႔ကာ မီးေရာင္ေအာက္မွေန၍ ပိတ္ကားဖလင္ၾကားႏွင့္ ဖန္သား ျပင္သို႔ ကူးေျပာင္းရန္ သူ႔၏အႏုပညာအား လူထုထံသို႔ စိမ့္၀င္စီးဆင္းေစျပန္၏။
ဤတြင္ ဟာသသ႐ုပ္ေဆာင္ (ကို)ဇာဂနာ ဒါ႐ုိက္တာ ေမာင္သူရဟူ၍ ျဖစ္လာခဲ့ျပန္၏။ အၿငိမ့္စင္တြင္ ကိုယ္တုိင္ မီးေရာင္ေအာက္သို႔ မ၀င္ႏို္င္ေသာ္လည္း ကန္႔လန္႔ကာ ေနာက္ကြယ္မွေန၍ ၀ါယမ စုိက္ျပန္သည္။ ကင္းေေကာင္၊ ေဂၚဇီလာ၊ ေညာင္ေညာင္၊ ထင္ေပၚ၊ ဒိန္းေဒါင္၊ အာႏိုး၊ ထိန္ထိန္၊ စုတ္ဖြား၊ ခ်က္စူးတုိ႔အား (ကို)ဇာဂနာက မီး ေရာင္ေအာက္သို႔ ေရာက္ေအာင္ပို႔ေပး၏။
အၿငိမ့္စင္ေပၚသို႔ တတ္ခြင့္မရသည့္ (ကို)ဇာဂနာသည္ ဖန္သားျပင္မွတဆင့္ “ မိုးအၿငိမ့္”ဟူ၍ VCD ႏွင့္ လူထုအား ေဖ်ာ္ေျဖျပန္၏။ ေအာင္ျမင္၏။ လူထုမွ အားေပး၏။ ထို႔ေနာက္ ရာဇာေန၀င္းႏွင့္ “ရာဇာႀကီး ႏွစ္ပါးခြင္” အား ဒါ ႐ိုက္တာ ေမာင္သူရမွ ႐ိုက္၏။ အၿငိမ့္စင္ျမင့္မွ လုပ္ခ်င္သည္မ်ားအား လုပ္ခြင့္မရခင္ (ကို)ဇာဂနာမွ လုပ္ေနျခင္း ျဖစ္၏။ ၾသခက္စၾတာႏွင့္ ႏွစ္ပါးက၏။ ေျမ၀ုိင္းအကလည္း ပါ၏။
အၿငိမ့္စင္ျမင့္မွစ၍ ပရိသတ္သိခဲ့ရေသာ (ကို)ဇာဂနာသည္ (၁၉)ႏွစ္လံုးလံုး အၿငိမ့္ကခြင့္ မရခဲ့။ သို႔ေသာ္ လူထုပရိ သတ္ကမူ လူရႊင္ေတာ္ ဇာဂနာအျဖစ္ သူတုိ႔၏ ႏွလံုးသည္းပြတ္၌ စြဲၿမဲစြာ ထင္ေနဆဲ။ အၿငိမ့္ကျပခြင့္ မရသည့္ ေနာက္ ႐ုပ္ရွင္ႏွင့္ ဗြီဒီယိုတုိ႔တြင္ သ႐ုပ္ေဆာင္သည္။ ဟာသသရုပ္ေဆာင္ (ကို)ဇာဂနာအျဖစ္ လူထုပရိသတ္က လက္ခံအားေပးၾက၏။ တဖန္ ႐ုပ္ရွင္၊ ဗြီဒီယိုဇာတ္ကားမ်ား႐ိုက္၏။ ဒါ႐ိုက္တာ ေမာင္သူရအျဖစ္ႏွင့္။ ဒါ႐ုိက္တာ
ေမာင္သူရ ႐ိုက္ကူးသည့္ ဇာတ္ကားမ်ားက မဲျပာပုဆုိးကားမ်ား မဟုတ္။ ေတြးစရာပါ၏။ စဥ္းစားရန္ပါ၏။ နိမိတ္ပံု မ်ား သံုး၏။ သေကၤတမ်ား ပါ၏။ ထူးသည္ဟု ဆိုရမည့္ကားမ်ား။
(ဆ)
လြန္ခဲ့သည့္ (၂)ႏွစ္ေလာက္က ၾကည့္ခဲ့ရသည့္ VCD ဇာတ္ကားအား ျပန္၍သတိရမိသည္။ ဒါ႐ိုက္တာက ေမာင္ သူရ။ မင္းသမီး တေယာက္မွ မပါ။ မင္းသားဟု ေျပာ၍ရမည္က လူမင္း။ အဓိက ဇာတ္ေကာင္မ်ားက (ကို)ဇာဂ နာႏွင့္ (ကို)ေက်ာ္သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္။ ဇာတ္ရံမ်ား ပါသည္။ အားလံုး လူရႊင္ေတာ္မ်ားပင္။ ေညာင္ေညာင္ တ ေယာက္ကိုေတာ့ မွတ္မိေန၏။ (ကို)ေက်ာ္သူႏွင့္ (ကို)ဇာဂနာ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေငြေၾကးျပည့္စံုသည့္ လုပ္ငန္းရွင္ ႀကီးမ်ား။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အေလာင္းအစား ျပဳလုပ္ၾက၏။ အေျခခံမရွိေသာ သူတေယာက္အား ေငြေၾကးမ်ား ပံု ေပးလုိက္လွ်င္ ဘာျဖစ္သြားမလဲ။ အလံုးစံုပ်က္စီးျခင္းသို႔ ဆိုက္သြားမည္လား။ ဒါမွမဟုတ္ ...။ ေလာင္းေၾကးက ေကာ္ဖီခါးခါး တခြက္ေၾကး။ ဤတြင္ ဒါ႐ိုက္တာ ေမာင္သူရ ႐ိုက္ျပ၏။ လူမင္းက ရန္ကုန္ဆင္ေျခဖံုး က်ဴးေက်ာ္ ရပ္ကြက္တြင္ ေနသည္။ ပေထြးက အရက္သမား၊ အေမက ပေထြးကို ေၾကာက္ရသည္။ ပေထြးက မင္းသားႀကီး (ဦး)ေအာင္လြင္။ လူမင္းက ၿမိဳ႕တြင္းရွိ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းတခုတြင္ လုပ္သည့္ အလုပ္ၾကမ္းသမား။ ပေထြး ႏွင့္ ႀကီးခဲ့ရသည့္ လူငယ္တဦး။ ပညာမသင္ခဲ့ရ။ ေလာကနီတိ မသိ။ လုပ္ခထဲမွ ပေထြးအား အရက္ဖုိးေပးရသည္။ ဤဇာတ္ေကာင္ လူမင္းအား (ကို)ေက်ာ္သူႏွင့္ (ကို)ဇာဂနာက ေငြက်ပ္ဆယ္သိန္း ေခၚေပးၿပီး သူဘာျဖစ္မည္ကို အေလာင္းအစားလုပ္ၾက၏။ မၾကာ ေငြဆယ္သိန္းအား မစီမံတတ္၍ လူမင္း အလံုးစံု ပ်က္သုဥ္းျခင္းသို႔ ဆုိက္သြား ၏။ မိခင္ေသ၏။ ဘ၀ပ်က္၏။
ဤတြင္ (ကို)ေက်ာ္သူႏွင့္ (ကို)ဇာဂနာတုိ႔၏ ဒိုင္ယာေလာ့မ်ားႏွင့္ ဇာတ္လမ္းအားပို႔၏။ အာဏာ၊ လုပ္ပိုင္ခြင့္၊ ေငြ ေၾကးဓနတုိ႔ကား ေကာင္းမြန္စြာ စီမံခန္႔ခြဲမႈ မျပဳလုပ္ႏို္င္ပဲ ပိုင္ဆုိင္ေနပါက မိမိႏွင့္ မိမိပတ္၀န္းက်င္ကိုပါ အလံုးစံု ပ်က္သုဥ္းျခင္းသို႔ ဆုိက္ေရာက္ေစေၾကာင္း။ ၿပီးၿပီ။
သို႔ေသာ္ က်ေနာ္က ဒါ႐ိုက္တာ ေမာင္သူရ႐ိုက္ျပသည့္ “နိမိတ္ပံု” မ်ားအား ရွာေနမိသည္။ လူမင္းအား လူမင္းအ ျဖစ္ မျမင္ေတာ့။
(ကို)ဇာဂနာက အႏုပညာတြင္ အဘက္ဘက္မွ ေအာင္ျမင္သည္ဟု ဆုိရမည္။ ဘာေၾကာင့္နည္း။ (ကို)ဇာဂနာက သူ၏အႏုပညာအား သူ၏ႏွလံုးသားႏွင့္ ဖန္တီး၏။ သူ႔ႏွလံုးေသြးက လူထု၏ ႏွလံုးေသြးႏွင့္ ဆက္၍ စီးေမွ်ာေန သည္။ လူထုရင္ခုန္လွ်င္ (ကို)ဇာဂနာ ရင္ခုန္၏။ လူထု ရယ္ရႊင္လွ်င္ (ကို)ဇာဂနာ ရယ္ရႊင္၏။ လူထုတုိက္ပြဲ၀င္ လွ်င္ ထုိတုိက္ပြဲ၌ (ကို)ဇာဂနာရွိ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ (ကို)ဇာဂနာ၏ အႏုပညာက လူထု၏ အႏုပညာ။ လူထုႏွလံုး သည္းပြတ္မွ လာသည့္ အႏုပညာ…။
(ျပည္သူ႔အႏုပညာရွင္မ်ားအား ဂုဏ္ျပဳပါသည္)

2007-11-11T04:36:00.000-08:00

ေထာင္၀င္စာ
ေအာင္ေ၀း (ေခတၱ ပုန္းခိုက်င္းတေနရာ)

ေမာင္ေရ …
ေထာင္ေတြဟာ ေအာင္ေျမပါပဲကြယ္။

ေကာင္းကင္တနန္း
ေက်ာင္းသခၤမ္းမွာ
ေဒါင္းအဆင္ဆန္းေတြနဲ႔
ပ၀ါအလံ ထူရမယ္။

တုတ္ရရ၊ ခဲရရ
လွံရရ၊ ဓားရရ
ရသမွ်နဲ႔
တရားမမွ်တတဲ့
နအဖကို
ထထၾကြၾကြ
‘ခ်ဟ … ခ်ဟ’ လို႔
႐ႈတ္ခ်ၾက ျဖဳတ္ခ်ရမယ္။

ေမာင္ေရ …
ေထာင္ေတြဟာ ေအာင္ေျမပါပဲကြယ္။

အတိတ္ပံုလႊာ
ရာဇ၀င္မွာ
‘အဂၤလိပ္အခက္၊ ဗမာ့အခ်က္’ တဲ့
နိမိတ္ၾကံဳလာ
မၾကာခင္ဟာ
နအဖအခက္ ျပည္သူ႔အခ်က္ ေပါ့
သပိတ္အစံုမွာ
သူပုန္ထရမယ္။

ေမာင္ေရ …
ေထာင္ေတြဟာ ေအာင္ေျမပါပဲကြယ္။

သံဃာေတြ၊ ေက်ာင္းသားေတြ
ျပည္သူေတြကို
ငေပငေတစိတ္နဲ႔
မေသတေသ ပိတ္ၿပီး
အေသအေက် ႏွိပ္တဲ့
ကေလကေခ် ပလိပ္ သန္းေ႐ႊ
အသံလြင့္သြားေအာင္
အေထြေထြ သပိတ္စခန္းေတြ
အျမန္ဖြင့္ထားရမယ္။

ေမာင္ေရ …
ေထာင္ေတြဟာ ေအာင္ေျမပါပဲကြယ္။

ဒဏ္ရာစိုစို
ခႏၶာကိုယ္မွာ
ညိဳပုပ္ေရာင္ရမ္းပေစ
မငိုမလႈပ္
မၿပိဳမဆုတ္နဲ႔
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေတြ ေမြးရမယ္။

ေမာင္ေရ …
ေထာင္ေတြဟာ ေအာင္ေျမပါပဲကြယ္။

စစ္ကြၽန္
ေခတ္အလြန္မွာ
ႏြံနစ္ေနတဲ့
ျမစ္ကိုလည္း သြန္ပစ္ရမယ္
သြန္တဲ့အထဲ
လက္ကိုင္တုတ္ စစ္သားနဲ႔ ရဲ
ေထာင္၀န္ထမ္းေတြလည္း ပါတယ္။

ေမာင္ေရ …
ေထာင္ေတြဟာ ေအာင္ေျမပါပဲကြယ္။

ၾကံ႕ဖြတ္ေတြ
လန္႔ကြၽတ္ေနေအာင္
အျမဲႀကိမ္းေမာင္းၿပီး
စြမ္းအားရွင္ေတြ
လမ္းသလားရင္ေလ
အျမဲ ဗိန္းေမာင္းတီး
ေတာထုတ္ေနရမယ္။

ေမာင္ေရ …
ေထာင္ေတြဟာ ေအာင္ေျမပါပဲကြယ္။

ဘုရား႐ုပ္တု ၿဖိဳတဲ့
အာဖဂန္က တာလီဘန္ေတြ
ဘုရား႐ိုက္လို႔ ေသတယ္
ျမန္မာျပည္က
သံဃာသတ္တဲ့ ငႏြားသန္းေ႐ႊ
ဘုရားလည္း ႐ိုက္
ျပည္သူလည္း ႐ိုက္လို႔ ေသရမယ္။

ေမာင္ေရ …
ေထာင္ေတြဟာ ေအာင္ေျမပါပဲကြယ္။

ဘယ္ကေလး ေမးေမး
ေသြးေၾကြးမွာ ေဆြးေႏြးစရာ
အေၾကာင္းမရွိ
ေဒါင္းအမိ သိပါေစ။

ေမာင္ေရ …
ေထာင္ေတြဟာ ေအာင္ေျမပါပဲကြယ္။ ။

ေအာင္ေ၀း (ေခတၱ ပုန္းခိုက်င္း တေနရာ)
၅-၁၀-၂၀၀၇

from Dr.Lun Swe'blog

2007-11-10T04:13:00.000-08:00

က်ီးႏွင့္ ခင္ပုပ္

ခ်ဳပ္ေန႔က်ဴးက
႐ူးမူးတုန္လဲ့၊ ကိုးရာမဲ့ဟ
ု က်ီးကဲ့သို႔လွ်င္ မေတြးခ်င္။

ခင္ပုပ္လည္း ငွက
္ ညဥ့္လည္း နက္
ထြက္၍ တုိက္ခိုက္သည္တကား။ ။

ေမာင္သာရ

2007-11-10T04:04:00.000-08:00

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္ေျမာက္လာဖြယ္ရွိ

ဦးျမင့္သိန္း (အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ)

“လတ္တေလာ အေနအထားက ေကာင္းပါတယ္။ အေျခအေန ေကာင္းမွာပါ။ မေန႔က အမ (ေအာင္ဆန္းစုၾကည္) အေနအထား ေကာင္းပါတယ္။ မလြတ္ေသးပါဘူး။လြတ္ဖို႔ နီးပါျပီ။ စိတ္ေစာ ေနၾကတာပါ။ အေျခအေန ေကာင္းလာမွာပါ။” ဟု အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ေျပာေရးဆိုခြင့္ ရွိသူ ဦးျမင့္သိန္းက မဇၩိမ သို႔ ေျပာျပသည္။

Saturday, 10 November 2007 15:00 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ (သတင္းလႊင့္တင္ခ်ိန္)

POEM AND POET

2007-11-10T03:53:00.000-08:00

every pain
in the poet's life
is
a poetry
for
the world.

Tayzar

Thakin Kodaw Hmaing

2007-11-09T07:21:00.000-08:00

Thakin Kodaw Hmaing (23 March 1876 - 23 July 1964) was the greatest Burmese poet, writer and political leader in the 20th century history of Myanmar. He was regarded as the Father of Burmese nationalist and peace movements as well as a literary genius. His legacy and influence on the postwar generations can still be felt in both literature and the ongoing political struggle for peace and a new society in Myanmar.

Formative years

Hmaing was born Maung Lun in Wale village near Shwedaung in Lower Burma. He was sent at an early age to be educated in the traditional manner in Mandalay, and at the age of 9 he witnessed the fall of the Konbaung dynasty and the abduction of King Thibaw and Queen Supayalat by the British, being taken away in a carriage, near the queen's own Myadaung Monastery where he was a boarder. It was a scene that he would never forget and one that sparked his nationalist fervour in a life-long struggle for independence.

Literary genius

In 1894 Hmaing moved to Rangoon to start his career as a playwright, and switched to journalism later on writing articles for a newspaper in Moulmein (now Mawlamyaing). In 1903 he married Ma Shin whom he had met in Rangoon before moving to Moulmein, and returned to the capital as the nationalist movement was gaining momentum in 1911 to work for the Thuriya (Sun) newspaper. Writing under his own name Maung Lun or Saya Lun, he had already reached a wide audience by now through traditional stage plays written in verse and based on historical Burmese myth and legend. He contributed regularly to the paper and other publications such as the Dagon magazine where he later became an editor.

His mastery of classical Burmese literature enabled him to write extensively in verse with such ease and flair that future generations of writers still find hard to match. A genius in multiple and complex rhyme, here is one of his couplets that has often been quoted: Kaung myo ahtweidwei yenè chunzei myazei saw, daung owei yelo tunzei kazei thaw - "May a myriad good things with vigour have a chance; may the peacock have its call and dance".The dancing peacock (ka daung) was the emblem of Burmese sovereignty featured on pennants, coins and currency notes, whereas the fighting peacock (hkut daung) is the emblem of Burmese student unions. Owei is the call of the peacock and was also the title of the Rangoon University Students Union (RUSU) magazine.

Hmaing also wrote in mixed verse and prose style brilliantly presenting satires in the form of learned religious commentaries, called htikas in Pali, such as Hkway htika (On Dogs) in which he castigated politicians for wasting their time and effort in futile squabbling when they should be concentrating on the fight against colonial rule.

Bo htika - On Chiefs 1914
Daung htika - On Peacocks 1920
Myauk htika - On Monkeys 1923
Hkway htika - On Dogs 1925
Boingkauk htika - On Boycott 1927
Galonbyan dipani htika - On the Flying Garuda 1931
Thakin htika - On Thakins 1938

Mr Maung Hmaing

A novel titled Missata Maung Hmaing hmadawbon wuttu (the Epistles of Mr Maung Hmaing) written under the pseudonym Mr Maung Hmaing in 1916 immediately caused a furore which was also the intended effect. Maung Hmaing was the name of the main character, a Casanova- like scoundrel, in a popular novel at the time called Chinbaungywet the Maung Hmaing (The Roselle Vendor Maung Hmaing) by U Kyee (1848 - 1908), and Hmaing by taking his name and styling himself Mister at the same time was mocking the affectation among some fashionable Anglophile Burmese who had started putting Mr in front of their names. It did stop the trend. And the name stuck.

National leader

Hmaing joined the nationalist Dobama Asiayone (We Burmans Association) in 1934 and qickly rose to become the leader of young Thakins - a title that proclaimed they were the true masters of their own land, not the British who had usurped the title. He thus came to be known as Thakin Kodaw Hmaing (Master Lord Hmaing), and later Sayagyi (great teacher) Thakin Kodaw Hmaing.

He is also considered to be unequalled in another traditional form of poetry called Laygyo gyi which he revived to great effect by giving it a new content of contemporary political issues. Hmaing inspired a whole generation of Burmese nationalists in the fight for independence, fostering immense pride in their own history, language and culture, and more importantly urging them to take direct action such as strikes by students and workers, the subject of Boingkauk htika (On Boycott). He showed no mercy to those who were mere political opportunists either, as in Hkway htika (On Dogs). His allusive and highly memorable style of verse made him very popular with the Burmese public and shielded his work from colonial government censorship.

In the wake of the second university students strike in history of 1936 when the All Burma Students Union (ABSU) was formed, Hmaing was elected its patron.^[4] By 1941 his reputation as a leading nationalist earned him a place on the colonial authorities' 'Burma List', regarded as an 'enemy of the state'.It was Hmaing along with other leaders of the Dobama who sent Aung San and other young men - later known as the 'Thirty Comrades' - to seek military training abroad in order to fight the British.

Peace activist

Thakin Kodaw Hmaing's mausoleum on Shwedagon Pagoda Road, Yangon

After independence in 1948 the country immediately plunged into a widespread civil war which caused great sorrow to Hmaing, and he spent the rest of his life trying to bring internal peace to the land. He was a leading light in the world peace movement in Myanmar, and in 1952 attended the Peace Conference for Asia Pacific Region in Peking. He was elected Chairman of the World Peace Congress (Burma) the same year, and won the Lenin Peace Prize in 1954. Hmaing also travelled to China, Mongolia, Hungary and the Soviet Union in 1953, and went to Ceylon and India for the World Peace Conference in 1957. He was awarded an honorary doctorate in 1960 by the University of Hamburg, East Germany.

Thakin Kodaw Hmaing gave his active support together with the former Brig.General Kyaw Zaw to the Internal Peace Committee during the 1963 peace parley between the Revolutionary Council government of Ne Win and various armed rebel groups including the Communist Party of Burma, Red Flag Communists, and ethnic minorities. Hmaing's was the one voice that all parties across the political divide would listen to with respect, and remained the only alternative political voice the military could not silence, after they took power in 1962, until his death at the age of 88 in 1964 when all political parties except the ruling Burma Socialist Programme Party (BSPP) were abolished by decree.

He devoted his time to peace and national reconciliation with less time for writing towards the end of his life, stating that his last wish was to see a peaceful and united Burma. He was buried at the foot of the Shwedagon Pagoda, and on March 23 1976, the centenary of Hmaing's birth (Hmaing yabyei), over 100 students were arrested for holding a peaceful ceremony at his mausoleum.

Thakin Kodaw Hmaing was, in Anna Allott's words, "a man of many skills - a true Buddhist and a staunch patriot; poet and playwright;historian and teacher; pioneer writer and satirist - Thankin Kodaw Hmaing is the single most revered literary figure in modern Burma".

2007-11-08T21:31:00.002-08:00

... အေမ ...

မိန္းမတကာထက္၌ က်ေနာ္ေလးစားျမတ္ႏိုးမဆံုးေသာ
အနာဒိအနႏၲေမတၱာရွင္ “ ခ်စ္ေသာ ေမေမ ” သို႔ ...

အေမ .....
သားေတာ့ မီးေလာင္ေနၿပီ
လူေတြကေတာ့ ရယ္မွာပဲ
သားရင္ထဲမွာ
ကဗ်ာ ...
ကဗ်ာ ...
ကဗ်ာ ...
သက္သာရာ ရမလားလို႔ပါ
(ဒီတစ္ခါေတာ့ျဖင့္)
၀မ္းေရစပ္ရင္လည္း
နည္းနည္းခြင့္လႊတ္ပါအေမ
သားေတာ့ မီးေလာင္ေနၿပီ။

သွ်ပ္မွဴးေက်ာ္

2007-11-08T21:20:00.000-08:00

... စင္သီယာ ၁ ...

ငါမငိုဖူး
ျပာပံုမွာလူးတဲ့ဘ၀
လြတ္ေျမာက္ေရး လမ္းစရွာတုန္း
မင္းအမုန္းကိုေမ့လို႔
အေငြ႕ပ်ံေနတဲ့မ်က္ရည္
ေလေပြနဲ႔ သစ္ရြက္
ေခြၽးစက္ေတြ ေခြၽရဦးမယ္
တကယ္ပါ စင္သီယာ
ငါမငိုဖူး ...
ပထမဆံုး မင္းအတြက္ငါ
ေသခဲ့တာၾကာၿပီ
မေႂကြနဲ႔စင္သီယာ
ငါ ...

သွ်ပ္မွဴးေက်ာ္

... စင္သီယာ ၂ ...

ငါ့ကဗ်ာ ဘယ္မွာလဲ
မရဲတရဲ ေမးခြန္း
တိုးတိတ္လြန္းမွာသိတယ္
နယ္မခ်ဲ႕မီနဲ႔ ေ၀ဒနာ
ငါမေနတတ္ဖူး
အရူးတစ္ေယာက္ရဲ႕ လြမ္းခ်င္းကို
မင္းဘာေၾကာင့္ နားေထာင္ခ်င္တာလဲ
အသဲမွာစြဲတဲ့ ႁမွားခ်က္ဟာ
လူမသိဘဲ အသက္ေသေစတယ္
ေႏြမွာျဖစ္တဲ့ မိုးတိမ္ဟာ
မုတ္သုန္မလာခင္ အိပ္စက္ရဦးမယ္
မင္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုးရယ္ေမာသံမွာ
ငါေသခဲ့ၿပီ စင္သီယာ
ငါ့ကဗ်ာဘယ္မွာလဲ။

သွ်ပ္မွဴးေက်ာ္

.. စင္သီယာ ၃ ...

ငါမေျပာေတာ့ဖူး
မင္းဦးေႏွာက္ႏြံအိုင္ေတာမွာ
ေဘာဂေဗဒဇယားခ်ပ္ေတြ
မ်က္ေတာင္ခတ္တဲ့ကိန္းဂဏန္းေတြ
“ေငြ .. ေငြ .. ေငြ ” (မင္းတို႔)
ဆိုေနက် သီခ်င္းတစ္စမို႔
ငါအလြတ္ရေနၿပီ
ဒီအမႈိက္ပံုထဲ၊ ငါ့ကိုမဆြဲနဲ႔စင္သီယာ ငါမလာႏိုင္ဖူး
စူးစူး၀ါး၀ါးေအာ္ဟစ္
ေခြၽးမိုးေအာက္နစ္ပါေစ
မင္းၿပံဳးေန စင္သီယာ
ငါမေျပာေတာ့ဖူး .. ။

သွ်ပ္မွဴးေက်ာ္

... စင္သီယာ ၄ ...

မင္းမညာနဲ႔
ကြန္ပ်ဴတာႏွလံုးသားေရွ႕
အသံမဲ့ေနတဲ့ တိတ္တစ္ေခြ
မင္းငိုေနသလား .. အခ်စ္
အက္စစ္မ်က္ရည္ေတြပဲ
ငရဲဆန္လွတယ္
မင္းဘ၀ ... မင္းအသက္
မင္းဟာ စက္႐ုပ္ပဲ
မင္းလုပ္သမွ် ဆႏၵမဲ့တယ္
ယႏၲယားရဲ႕ လည္ပတ္မႈျဖစ္စဥ္မွာ
ေငြဟာ ေလာင္စာပဲ စင္သီယာ
မင္းမညာနဲ႔ ... ။

သွ်ပ္မွဴးေက်ာ္

.. စင္သီယာ ၅ ...

မင္းကို ငါခ်စ္တယ္
ရာစုႏွစ္ေပါင္မ်ားစြာမွာ
လူေတြဒါပဲ ေျပာၾကတယ္
ငါ့အတြက္စကား (၅) လံုး
မင္းအၿပံဳးက ၀ါးၿမိဳခဲ့
သေရာ္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြ
“ခြၽင္” “ခြၽင္” ျမည္ေနတယ္
ေျမႀကီးသားဘ၀မွာ
အဇၩတၱိကမီးပံုေၾကာင့္
ငါ့ရင္အံုလူသတ္ကြင္းထဲ
သားရဲေတြအစာေတာင္းၿပီး
အသက္နဲ႔အညီအမွ် က်ိန္ဆို
မုိးၿပိဳတယ္ စင္သီယာ
မင္းကို ငါခ်စ္တယ္

သွ်ပ္မွဴးေက်ာ္

2007-11-08T21:19:00.000-08:00

...ထူးအိမ္သင္ ကုိယ္ေရးအက်ဥ္း...

ဖခင္ ဦးထြန္းျမင့္ ႏွင့္ မိခင္ ေဒၚျမရင္ တုိ႔မွ ဇူလုိင္လ (၁) ရက္၊ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္တြင္ ပုသိမ္ၿမိဳ႕၌ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ အေဖ ဗမာ၊ အေမ မြန္ ျဖစ္သည္။ အမည္ရင္း ေက်ာ္ျမင့္လြင္ ျဖစ္ၿပီး သွ်ပ္၊ ဘဲဥ၊ ငွက္ႀကီး ဟု ခ်စ္စႏုိးေခၚၾကသည္။ မူလတန္း ပညာကို အမွတ္ (၂၀) အ-မ-က တြင္ ပညာသင္ၾကားခဲ့ၿပီး ပုသိမ္ အ-ထ-က (၃) မွ အထက္တန္း ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ၁၉၇၉-၈၀ တြင္ ဧရာ၀တီတုိင္း ပုသိမ္ ေဒသေကာလိပ္သုိ႔ တက္ေရာက္ခဲ့ၿပီး ႐ုကၡေဗဒျဖင့္ ဘြဲ႕ရရွိခဲ့ၿပီး ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕တြင္ ဂီတဆရာ ဦးေအာင္စုိး (KC Francis) ထံမွ ဂီတ သေကၤတႏွင့္ ဂီတပညာ သင္ယူခဲ့သည္။
၁၉၈၆ ခုႏွစ္တြင္ ပထမဆုံး ေတးစီးရီး နာရီေပၚမွ မ်က္ရည္စက္မ်ား စတင္ သြင္းယူခဲ့ၿပီး နာရီေပၚမွ မ်က္ရည္စက္မ်ား၊ ေမွာ္ဆရာအိပ္မက္၊ သက္ၿငိမ္၊ အတၱပုံေဆာင္ခဲမ်ား၊ အၾကင္နာ အိပ္မက္၊ အရင္အတုိင္း၊ စကားလုံးမရွိတဲ့ ေကာင္းကင္၊ ထူးအိမ္သင္ (Unplugged Live) ၊ ၿမိဳ႕ျပလေရာင္ တမ္းျခင္း၊ အေမ (သုိ႔မဟုတ္) ေမတၱာေတာ္ဘြဲ႕၊ အစိမ္းေရာင္ ရက္စြဲမ်ား၊ တစ္ေန႔စာ အလြဲမ်ား၊ ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္ တုိ႔ျဖစ္သည္။
ေနာက္ဆုံး သီခ်င္းေခြအတြက္ Oasis ေတးသံသြင္းတြင္ အသံသြင္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ကာ ၁၄-၈-၂၀၀၄ နံနက္ ၁၁း၄၀ နာရီတြင္ ကြယ္လြန္ၿပီး ဇနီး သြယ္သြယ္ေထြးႏွင့္ သမီး မိကြန္ေထာ တုိ႔ က်န္ရစ္သည္။

ခြပ္ေဒါင္း

2007-11-08T21:06:00.000-08:00

ေက်ာင္းသားဟာ

ဆူပူလံႈ႔ေဆာ္ေရးသမားမဟုတ္

မဟုတ္မခံ

အမွန္တရားကုိ ျမတ္ႏုိးသူသာျဖစ္တယ္။

ေက်ာင္းသားဟာ ေတာ္လွန္ေရးသမားမဟုတ္

ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈကုိဆန္႔က်င္

လြတ္လပ္မႈကုိ ခံုမင္သူသာျဖစ္တယ္။

ေအး … ဒါေပမဲ့

အမွန္တရား ဆိတ္သုဥ္း လြတ္လပ္မႈ ဆံုးရႈံးတဲ့အခါ

ေက်ာင္းသားဟာ ဆူပူလံႈ႔ေဆာ္ေရးသမား ျဖစ္ရမယ္

ေက်ာင္းသားဟာ ေတာ္လွန္ေရးသမား ျဖစ္ရမယ္ … ။

ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ

(၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္ေရးသားသည္)

2007-11-08T20:59:00.000-08:00

ဘုရား႐ိုက္မည့္ ႏြားငမိုက္မ်ားသို႔

အမွန္အကန္
အဖန္ဖန္ သစၥာရိွၾကဖို႔
သံဃံံသရဏံ ဂစၦာမိၾကပါေတာ့
အႏွစ္ဗလာ အခါခါ မိုက္ၾကဆဲဟာမို႔
ပလာတာ မၾကိဳက္တဲ့
ႏြားငမိုက္ေတြမွာေတာ့
ဘုရားရိုက္တာသာ ခံၾကေပေရာ့လို႔
မေလ်ာ့မပို
အေသာ့ ဆိုလိုက္ပါရဲ႕။ ။

ဇာဂနာ

LISTS OF MYANMAR COMTEMPORARY POETS(PYINMANA)

2007-11-08T06:54:00.000-08:00

MAUNG THIN KHAING
ZAW(PYINMANA)
MAUNG LAY MON
MAUNG HNIN KHAING
O' AUNG
ZAW HTEIN
NAY YAING
NYI BALA
AUNG HNIN THIT
AUNG THIT WAI
CHAW BA THIT
MYO TAYZAR MAUNG
MAUNG THIT KYI
YET MYAT ZAW
THWE OO
HLAING HTET
ZAW WIN KO
KYAW THET LWIN
NI ZAW(PYINMANA)

Tin Moe, born Maung Ba Gyan

2007-11-08T06:48:00.000-08:00

Tin Moe, born Maung Ba Gyan (November 19, 1933 – January 22, 2007), was a Burmese poet.

Tin Moe was born in the village of Kan Mye Zagyan in Taungtha township, Myingyan, Mandalay Division. He received his early education at a Buddhist monastery, and attended the University of Mandalay at the request of faculty members who had been impressed by an essay he wrote. In 1956 he collected his poetry into a book, published in 1959 as Phan Mee Ain (English: The Lantern). He continued to write poems and essays, and worked for a time as the editor of Pay Phoo Lwar magazine. An active supporter of the pro-democracy movement, Tin was imprisoned in 1991 for 4 years by Burma's military government for his activities. After his release he moved to the United States as an exile and traveled through the U.S., Europe, Japan, and Southeast Asia attending literary events. He died January 22, 2007 in his home in From his home in Los Angeles, California at the age of 73.

Mya Than Tint

2007-11-08T06:44:00.000-08:00

Mya Than Tint was born on May 23, 1929 in Myaing, Pakokku Township, Magway Division, Myanmar. His birth name was Mya Than. His writing career began in 1949 when his first short novel “Refugee” was published in Tara (Star) Magazine. He published many short and full length novels, documentaries and translated works in his 50 year writing career. Dataung Ko Kyaw Ywe, Mee Pinle Ko Phyat Mi (Across the Mountain of Swords and the Sea of Fire) (1973) is considered to be his greatest masterpiece. He also wrote historical documentaries like “Breeze on Taung-Ta-Man Lake”.

Also a prolific translator of Western works into Burmese, Mya Than Tint introduced the Burmese to the world classics like War and Peace, Gone with the Wind , Dream of the Red Chamber, etc. He won the Myanmar National Literature Award five times for translation War and Peace(1972) , Gone with the Wind (1978) , Dream of the Red Chamber (1988) , City of Joy (1992) and Beyond Love (1995).

Mya Than Tint was jailed from 1963 to 1972 by the military regime that seized power in 1962, serving time in Yangon's Insein Prison and on the Coco Islands penal colony in the Indian Ocean. He died in Yangon of a brain hemorrhage on 18 February 1998. ^[1]

2007-11-08T06:31:00.000-08:00

ႏွင္းလူ

ႏွင္းလူဟာ
ဂူထဲမွာ ဘီလူးဒူးတုပ္ထိုင္လ်က္
အေမွာင္ၾကဳတ္ၾကဳတ္ကို ကိုက္ၿမိဳ ၀ါးစားရင္း
ေန နဲ႕လည္း စိတ္ခ်င္း ဆက္သြယ္ၾကည္႔တယ္။

ရႊံ႕မီးအိမ္နဲ႔ ေ၀႔ပတ္ၿပီး
ေၿမာက္အရပ္ကို ရွာေဖြၾကည္႔ေတာ႔
ဓူ၀ံၾကယ္ ေၾကြသြားတာ ၾကာၿပီတဲ႔။

သူရႈံးသြားတယ္
သူ႔ပါးစပ္ကို သူၿဖဲၿပီး
ေၿမာက္ၿပန္ေလက
ေဆာင္းေတြကို ရိုက္ခြဲၾကိတ္ထည္႔ လြမ္းရင္ လိုက္ခဲ႔လို႔ မွာတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔
ေႏြဦးေပါက္ မ်ားစြာကို လြန္ေလၿပီးမွ
ၿပန္လည္ ႏိုးထလာတဲ႔ ေက်ာက္ႏွင္းလူ
ေတာက္တစ္ခ်က္ေခါက္ၿပီး သူ႕ကိုယ္သူ ထူတယ္။

ၿပီးေတာ႔
ေသြးေတြကို တဂ်ဳံးဂ်ဳံး ၿပန္ေမာင္း
ေကာင္းကင္ကို ပိေတာက္ေတြနဲ႔ တေဗာင္းေဗာင္းပစ္ေပါက
္ မီးပြင္႕မတတ္၊ ခါးေထာက္ရပ္လိုက္တယ္။

ငါ..(သို႕မဟုတ္)
ႏွင္းလူကေလးရဲ႔ မွတ္တမ္းမွာ
အဲဒီေဆာင္းကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလး ေရးထားမိ
သတိရတိုင္း ၿပန္ၿပန္ ဖတ္ၾကည္႔လို႔ေပါ႕။

တာရာမင္းေ၀-မိုးေခါင္လို႔ တီးတဲ႔ဗံုသံ

2007-11-08T06:18:00.000-08:00

အေမတြက္တဲ႔သခ်ၤာ

ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္
မနက္မုိးလင္းတုိင္းမွာ
အိမ္ေ႐ွ႔က ပန္းခင္းေလးထဲ
အေမနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ႔ဖူးတယ္
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရဲ႔ လက္ေတြကုိ ဆြဲလို႔
ပန္းရနံ႔ေလးေတြကုိ ႐ႈ႐ိႈက္လို႔
အသစ္ပြင္႔လာတဲ႔ ပန္းပြင္႔ေလးေတြကုိ
တစ္ပြင္႔ခ်င္း
တစ္ပြင္႔ခ်င္း
အေမေရတြက္တယ္
ပန္းပြင္႔ေလးေတြကုိ နမ္းလုိက္
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကုိ နမ္းလိုက္နဲ႔
ရယ္သံေတြၾကားက ေျပာတယ္
ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႔ မ်က္ႏွာေလးေတြက
ပန္းပြင္႔ေလးေတြနဲ႔ သိပ္တူသတဲ႔
ပန္းပြင္႔ေလးေတြလုိပဲ လွပသတဲ႔
ညေရာက္ျပန္ေတာ႔
အေမ႔ရဲ႔ ရင္ခြင္ထဲမွာ ထုိင္ရင္း
အေမေျပာတဲ႔ ပုံျပင္ေတြကုိ
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ နားေထာင္ခဲ႔ၾကတယ္
ျပီးေတာ႔ ျပတင္းေပါက္ဆီကုိ ၾကည္႔ရင္း
ေကာင္းကင္က ၾကယ္ပြင္႔ေလးေတြကုိ
တစ္ပြင္႔ခ်င္း
တစ္ပြင္႔ခ်င္း
ေရတြက္ရင္းနဲ႔ အေမေျပာတယ္
ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႔ မ်က္လုံးေတြက
ၾကယ္ပြင္႔ေလးေတြနဲ႔ သိပ္တူသတဲ႔
ၾကယ္ပြင္႔ေလးေတြလိုပဲ ေတာက္ပသတဲ႔
ခုေတာ႔ျဖင္႔ ငယ္ငယ္က ေရတြက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔
ပန္းေတြနဲ႔ ၾကယ္ေတြရ႕ဲ သခ်ၤာကုိ
အေမေမ႔ေလ်ာ႔ခဲ႔ျပီထင္ပါရဲ႔
အေဖက ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရဲ႔ ဟုိး..အေ၀းမွာ
အေဖ႔ဆီ ပို႔ေပးရမယ္႔ ပစၥည္းေတြ
အေဖျပန္ေရာက္လာမယ္႔ ေန႔ေတြ
အေမေရတြက္တယ္
ျပကၡဒိန္ေပၚက ေန႔စြဲေတြ
လကုန္ရင္ ေပးရေတာ႔မယ္႔ ပုိက္ဆံေတြ
အေမေရတြက္တယ္
ဧည္႔ခန္းထဲမွာ မုိးယုိတဲ႔ အေပါက္ေတြ
မီးဖိုေခ်ာင္မွာ က်ိဳးတဲ႔ၾကမ္းခင္းေတြ
အေမေရတြက္တယ္
ညီမေလး ေက်ာင္းျပီးမယ္႔ ေန႔ေတြ
လကုန္ရင္ ကြ်န္ေတာ္ပါလာမယ္႔ ပိုက္ဆံေတြ
အေမေရတြက္တယ္
ျပတင္းေပါက္က ၾကယ္ပြင္႔ေလးေတြ
အေမ မေရတြက္ရတာ ၾကာျပီ
ေတာက္ပတဲ႔ ၾကယ္ပြင္႔ေလးေတြ
အေမ မေရတြက္ရတာ ၾကာျပီ
မ်က္ရည္က ဖုံးကြယ္ထားတဲ႔ ၾကယ္ပြင္႔ေတြဆုိေတာ႔
ဘယ္လုိနည္းနဲ႔ ေတာက္ပႏိုင္ပါ႔မလဲ
လွပတဲ႔ ပန္းပြင္႔ေလးေတြ
အေမ မေရတြက္ ရတာ ၾကာျပီ
အသစ္ပြင္႔လာတဲ႔ ပန္းပြင္႔ေလးေတြ
အေမ မနမး္႐ိႈက္ရတာ ၾကာျပီ
အေမစုိက္ထားခဲ႔တဲ႔
အိမ္ေ႐ွ႔က ပန္းခင္းေလးလည္း
မႏွစ္ကပဲ ေသဆုံးသြားခဲ႔ျပီ။
ၿမင္႕မိုးေအာင္

္

LOVE POEM

2007-11-08T05:38:00.000-08:00

Sorry
to have missed like that
'Where did the ball roll away?'so says a bit
of poetry

I happen to recite

How should I know?
shouldn't I ?

People sit gazing at
stories, dances,romances,
crave after them the whole life
have nothing the whole life

I will read a book
I will ponder over things

For once next time
or several times
you can deny me

But I love you

AUNG CHEIMT
(translated by Mg Tha Noe)

MIST

2007-11-08T05:22:00.000-08:00

Over our town
it is completely overcast with blue mist
a fragrance is wafted
with a cloud at the window
with the usual branch of tree
it is quiet

Oh mist
beyond this mist
everything has been dropped behind

Until the street-lamps go off
I stand and listen

Then
as on other days
it disappears into the day
AUNG CHEIMT
(translated by Mg Tha Noe)

T

2007-11-08T05:06:00.000-08:00

Gambari Meets Suu Kyi
By The Irrawaddy and AP
November 8, 2007

UN envoy Ibrahim Gambari met pro-democracy leader Aung San Suu Kyi on Thursday—but there were signs his diplomatic mission to Burma had been a resounding little success.

Witnesses saw a convoy of three cars, the last filled with riot police, drive Suu Kyi from the residence where she is under house arrest to a nearby state guest house where she met Gambari twice before. After about an hour, Suu Kyi was driven home and Gambari headed to Rangoon airport. Details of their meeting were not immediately available.

In a statement on Thursday, the UN offered a positive outlook on the meeting: “We now have a process going which would lead to substantive dialogue between the Government and Daw Aung San Suu Kyi as a key instrument in promoting national reconciliation in an all-inclusive manner. The sooner such a dialogue can start, the better for Myanmar [Burma].”

The statement went on to say that the UN would continue its engagement with all relevant parties— inside and outside Burma—to “achieve the goals which we all share: peace, prosperity, democracy and full respect for human rights in Myanmar [Burma].”

However, the absence of a meeting between Gambari and top leader Snr-Gen Than Shwe—and the Burmese regime’s rejection of a proposed three-way meeting involving Suu Kyi, a junta member and Gambari to promote reconciliation— suggested that Gambari's mission has accomplished little.

Meanwhile, three representatives of Suu Kyi's party, the National League for Democracy, held talks with Gambari for 45 minutes on Thursday in the new capital, Naypyidaw, according to one of the participants.

The three NLD representatives—Chairman Aung Shwe, Secretary U Lwin and Nyunt Wai—left Rangoon early morning Thursday for Naypyidaw and returned to Rangoon promptly after the discussions, said U Lwin.

U Lwin told The Irrawaddy on Thursday that the party would release a statement concerning the meeting. However, he declined to comment about the meeting at the time.

Gambari returned to Rangoon on Thursday after several days of talks in Naypyidaw with government officials and other parties, including executives of the National Unity Party—formerly the Burma Socialist Programme Party of late dictator Ne Win.

The UN envoy, sent to Burma after the UN Security Council condemned a brutal crackdown on anti-government protests in September, met with recently appointed Prime Minister Gen Thein Sein, the UN said in a statement released on Wednesday from Rangoon.

The statement said Gambari had delivered a letter from UN Secretary-General Ban Ki-moon addressed to junta chief Snr-Gen Than Shwe—who had refused to receive Gambari.

The statement gave no details of the letter.

The UN's Wednesday statement said Gambari suggested to Thein Sein specific steps to satisfy international concerns about Burma's political deadlock, which began with the military's failure to hand over power to Suu Kyi's NLD party after it won the 1990 general election.

"These [steps] include the need for dialogue with the opposition without delay as part of an inclusive national reconciliation process, as well as necessary confidence-building measures in the humanitarian and socio-economic areas, including the establishment of a broad-based poverty alleviation commission," the UN statement said.

Gambari also stressed that a return to the status quo before the crisis would not be sustainable, and suggested specific steps for Burma to meet international expectations in this regard, the statement said.

The UN statement said Thein Sein reiterated his government's support for Gambari's efforts and invited him to return to Burma.

The junta is expected to host the UN's special investigator for human rights in Burma, Paulo Sergio Pinheiro, who has been invited for five-day visit starting Sunday.

သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းအေၾကာင္း မွတ္မိတာေလးေတြ

2007-11-08T05:01:00.000-08:00

ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း´လို႔ အသံၾကားရတိုင္း ၾကည္ညိဳစိတ္၊ ေလးစားစိတ္၊ ခ်စ္ခင္စိတ္ ေပၚလာသည္ခ်ည္း။

`ကြမ္းအစ္တလံုး ေယာင္တထံုးႏွင့္
ရင္ဖံုးအက်ႌ ဖ်င္ပင္နီႏွင့္
ေယာထည္ပုဆိုး မင္ေၾကာင္ထိုးႏွင့္
အဖိုးက၀ိ ပညာရွိ´ဆိုတဲ့ ကိုယ္ေရးတဲ့ ကဗ်ာပိုဒ္ကေလးကို ကိုယ္ဘာသာသီဆိုရင္း ၾကည္ႏူးပီတိနဲ႔ ျမင္ေယာင္လာသည္ခ်ည္း။

၁၉၅၀ ခုႏွစ္က မႏၲေလးဘုရားႀကီး ၄၅ တာ ကြင္းႀကီးမွာ ဆရာႀကီးမိႈင္းကို ကိုယ္တိုင္ျမင္ဖူးခဲ့တယ္။ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ဆရာႀကီးဟာ တႏိုင္ငံလံုးလွည့္ၿပီး တရားေဟာစဥ္ကပါ။ ဆရာႀကီးရဲ႕ ခန္႔ညားၿပီး ၾကည္ညိဳ ဖြယ္ရာ ဥပဓိ႐ုပ္၊ ေအာင္ျမင္ၿပီး က႐ုဏာသံ ေမတၱာသံပါတဲ့ အသံၾသဇာတိ႔ုဟာ ႏွလံုးသားမွာ စြဲထင္ေနရစ္ခဲ့တယ္။ `ဆရာမေသခင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရတာကို ျမင္ခ်င္တယ္´လို႔ မိဘရဲ႕ ေမတၱာစမ္းေရသံကို မေမ့ႏိုင္ဘူး။

`ေကာင္းက်ဳိးအေထြေထြရယ္နဲ႔ ခၽြန္ေစျမေစေသာ္၊
ေဒါင္းအိုးေ၀ရယ္လို႔ တြန္ေစ ကေစေသာ္´ဆိုတဲ့ ဆရာႀကီးရဲ႕ တိုင္းျပည္အေပၚမွာထားတဲ့ ေစတနာကို ခံစားမိတယ္။

`ေ႐ႊျမေတာင္သာတဲ့တိုက္ဆီက ေနလႏွစ္ေဆာင္ ပါေတာ္မူတဲ့အခိုက္´က ကိုယ္ေတြ႔ဇာတ္လမ္းကို လြမ္းေမာတသဖြယ္ မိန္႔ဆိုခဲ့တယ္။ ဆရာႀကီးနဲ႔ တပည့္ေတြဟာ ႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရးအတြက္ အဆင္းရဲခံ၊ အငတ္အျပတ္ခံၿပီး စိတ္ညီလက္ညီ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတဲ့ အတိတ္သမိုင္းေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ့တယ္။ ေရနံေခ်ာင္း တို႔ဗမာညီလာခံသြားရင္း ေတာင္တြင္းႀကီးနယ္ဘက္ ဘုရားေတြေလွ်ာက္ဖူးၾကေတာ့ ေတာင္တြင္းႀကီးနယ္က ဘုရားေတြမွာ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေခါင္းေလာင္းသံ ဆည္းလည္းသံ တိတ္ေနတာကို သတိျပဳမိတယ္။

ဒါနဲ႔ ေတာင္တြင္းႀကီး နတ္မွီေတာရ၀င္ၿပီး အရွင္ဥကၠဌကို ၀တ္ျပဳေတာ့ အဲဒီနယ္က ဒကာေတြနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္း၀ိုင္းမွာ အလႅာပသလႅာပ စကားဆိုျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ဘုရားေစတီေတြမွာ ေခါင္းေလာင္းသံ ဆည္းလည္းသံ ဆိတ္ရျခင္း အေၾကာင္း ေမးမိသတဲ့။

ဒီေတာ့မွ မင္းႀကီးေရႊလေရာင္အေၾကာင္း ေလးစားဖြယ္ သိလာရတယ္။ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕သမားကို ခုခံတိုက္ခိုက္ဖို႔ လက္နက္ လိုေတာ့ မင္းႀကီးေရႊလေရာင္က ဘုရားေစတီေတြထံခြင့္ပန္ၿပီး ေခါင္းေလာင္းေတြ ဆည္းလည္းေတြ မစခ်ီးေျမႇာက္ေတာ္ မူပါဘုရား … သူ႕ကၽြန္ဘ၀က လြတ္ေျမာက္ရင္ ေခါင္းေလာင္းေတြ ဆည္းလည္းေတြ ေ၀ေနေအာင္ လႉဒါန္းပါ့မယ္ဘုရားလို႔ ေလွ်ာက္ထားၿပီး ေခါင္းေလာင္းေတြ ဆည္းလည္းေတြျဖဳတ္၊ အရည္က်ဳိၿပီး ပန္းပဲဖိုမွာ လက္နက္ေတြ လုပ္ခဲ့တယ္ဆိုပဲ။

အဲဒီလို ခုခံတိုက္ခိုက္ေနေတာ့ ေတာင္တြင္းႀကီးတနယ္လံုး အဂၤလိပ္က မသိမ္းပိုက္ႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ မင္းႀကီး ေရႊလေရာင္ေခၚ ဗိုလ္မင္းေရာင္ရဲ႕ေခါင္းကို ဆက္ႏိုင္ရင္ ဆုေတာ္ေငြ ဘယ္ေရြ႕ဘယ္မွ် ခ်ီးျမႇင့္မယ္လို႔ ေၾကညာရသတဲ့။

ဒီေတာ့ အဂၤလိပ္ကေပးတဲ့ ဆုေတာ္ေငြကို လိုခ်င္မက္ေမာတာနဲ႔ ကိုယ့္တပ္ထဲက ကျမင္းမသား စစ္ဗိုလ္တခ်ဳိ႕က မင္းႀကီးရဲ႕ ဦးေခါင္းကို ျဖတ္ၿပီး အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕လက္ကို အပ္လိုက္သတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ `ဖ်င္းလွတဲ့ ကျမင္းမအေကာင္ ဗိုလ္တခ်ဳိ႕ရယ္က ကိုယ့္ဖို႔ အလြတ္႐ုန္းေရာ့ထင့္၊ ေတာင္ကုန္းသာသာယာယာ ျမင္းမဏိစခန္းဆီက တေရွာင္ေရွာင္ပုန္းကာ မင္းအမိအရ ဖမ္းခ်င္ၾကတဲ့ျပင္´လို႔ ဆရာႀကီးမိႈ္င္းက မွတ္တမ္းခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအခါ ႐ြာကဒကာေတြက `အဲ … ဗိုလ္မင္းေရာင္ရဲ႕ ေျမးကေလး … အခုရွိပါေသးေကာ … ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ စာသင္ ေနတယ္ဆို ထင္ပါရဲ႕´လို႔လည္းေျပာလိုက္ေရာ ဆရာႀကီးမ်က္စိထဲမွာ ဌာနခ်ဳပ္ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးမွာ အၿမဲလာေနတဲ့ မႈန္ေတေတအေကာင္ေလး ျဖစ္ေရာ့မလားလို႔ စဥ္းစားမိလိုက္သတဲ့။ ရန္ကုန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ဒီေကာင္ဆိုတာ ကေလးကို ေမးစမ္းၾကည့္ရဦးမယ္လို႔ စိတ္ထဲ မွတ္ထားလိုက္တယ္။ `သူ႔နာမည္က ေအာင္ဆန္းဆို ထင္ပါရဲ႕´လို႔ လူႀကီးေတြက ေျပာလိုက္သတဲ့။

ဒီလိုနဲ႔ ဆရာႀကီးမိႈင္းဟာ ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္း၊ ေအာင္ဆန္းတို႔အဖိုး ေရႊလေရာင္ေခၚ ဗိုလ္မင္းေရာင္ အေၾကာင္း၊ ဒီေအာင္ဆန္းဆိုတဲ့ေကာင္ေလး ဦးစီးေခါင္းေဆာင္ၿပီး ညီညီၫြတ္ၫြတ္နဲ႔ နယ္ခ်ဲ႕ကို တိုက္ပြဲ၀င္ ခဲ့ေၾကာင္း၊ ေအာင္ဆန္း က်ဆံုးတဲ့အခါက်ေတာ့ သီလသမာဓိရွိၿပီး စိတ္ေကာင္း ႏွလံုးေကာင္းရွိတဲ့ ေမာင္ႏုကို ေခါင္းေဆာင္တင္ၾကေၾကာင္း နားေထာင္ခ်င္စဖြယ္ ခင္းက်င္းေျပာျပပါတယ္။ ေမာင္ႏုကေတာ့ ဦးေဆာင္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းရည္ နည္းရွာတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူေကာင္းတေယာက္မို႔ ေခါင္းေဆာင္တင္ေျမႇာက္ရတာမို႔ ပံုခပ္႐ိုင္း႐ိုင္း ေျပာရရင္ ျဗဟၼာ့ဘံု ႏြားခုန္တက္သလိုေပါ့ကြယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ ပရိသတ္ေတြ တအုန္းအုန္း ရယ္ေမာ ၾကပါတယ္။

ဒီေတာ့ သူမနာကိုယ္မနာ သင္ပုန္းေခ်ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ေဆာင္႐ြက္ၾကဖို႔ ဆရာႀကီးက တိုက္တြန္း လႈံ႔ေဆာ္သြားခဲ့ပါတယ္။

ဆရာႀကီးဟာ သားသမီးေတြ မညီမၫြတ္ ရန္စစ္ခင္းေနၾကတာကို ျမင္ရတဲ့ မိဘရဲ႕ေစတနာမ်ဳိးနဲ႔ အိုႀကီးအိုမေပမယ့္ တေၾကာင့္ၾကၾက ေဆာင္႐ြက္ခဲ့တာပါ။

`ယခင္အခါ ထမ္းပိုးတည့္တည့္ ထမ္းခဲ့ၾကတဲ့ စိုးနဲ႔သန္းကိုလ၊ဲ တမ်ဳိးက႔ြဲလြမ္းသူ ဆရာဖေအမွာျဖင့္ မာပါေစသာပါေစ ဆုမြန္ေတာင္းတဲ့အျပင္၊ ကမၻာေအးေစတီ ဒါယကာ ေမာင္ေ႐ႊႏုကိုလဲ ေအာင္ေဇယ်တု ေအာင္ေဇယ်တုနဲ႔ ေမတၱာပို႔လိုက္ကဲ့´ ဆိုတဲ့အတိုင္း သူပုန္နဲ႔ အစိုးရအၾကား ျပည္တြင္းစစ္မီးမပြားေအာင္ အားႀကိဳးခႏႊဲ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါတယ္။

ဆရာႀကီးမိႈင္းဟာ အလြန္ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းတဲ့ သူေတာ္စင္ပညာရွင္ႀကီးပါ။ သူ႔ကိုယ္က်ဳိး၊ သူ႔အေရး၊ သူ႔အတြက္ တစက္ကေလးမွ် စဥ္းစားသူမဟုတ္ပါ။ ဒီလို ကိုယ္က်ဳိးစီးပြားကို လံုး၀မထားႏိုင္ေအာင္ စြန္႔လႊတ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ျမင့္လဲျမင့္ျမတ္၊ မွန္လဲမွန္ကန္၊ ေစတနာအမွန္နဲ႔ ဦးေဆာင္မႈေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ မီး႐ႉးတန္ေဆာင္ ျဖစ္ရျခင္းပါပဲ။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဆရာႀကီးမႈိင္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၀င္ တခ်ဳိ႕၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ စတဲ့ ကိုယ္က်ဳိးမဖက္ ေမတၱာ ေစတနာသက္သက္နဲ႔ ေဆာင္ရြက္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းေတြ ေပၚေပါက္ခဲ့ပါတယ္။

ကိုယ္က်ဳိးရွာ၊ အာဏာမက္၊ ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္သာယက္ေလ့ရွိတဲ့ လိပ္မ်ဳိးပမာ ေခါင္းေဆာင္ခပ္ခ်ာခ်ာေတြလည္း ရွိခဲ့တယ္လို႔ အမွန္အတိုင္းသိရမွာပါပဲ။

ဒီေန႔ ကိုယ္က်ဳိးပဓာန၊ ကိုယ္က်ဳိးအဓိကကိုပဲ ၾကည့္ေနတဲ့၊ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာဆိုတဲ့ ငေတေတြေနာက္ တေကာက္ေကာက္လိုက္မေနဘဲ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတို႔ ဦးေဆာင္ရာကို လိုက္ပါၿပီး လူထုရဲ႕ အခန္းက႑သစ္ကို ဖြင့္လွစ္ၾကပါလို႔ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။

`လက္႐ံုးရည္ ရာအေထာင္နဲ႔
ႏွလံုးရည္ ရာအေထာင္နဲ႔
တို႔ေခါင္းေဆာင္ ၫႊန္တဲ့လမ္းဆီသို႔
လွမ္းၾကမယ္ အေဆြေကာင္းရယ္
ေဒါင္းသံနဲ႔ေလး´လို႔ ဆရာေဇာ္ဂ်ီကလဲ လံႈ႕ေဆာ္ခဲ့ဖူးပါတယ္ ... ဟုတ္စ။

တင္မိုး

2007-11-08T04:48:00.001-08:00

သင္းကြဲ

လိႈင္းထက္

(၁)

အခန္းက စာၾကည့္စားပြဲေပၚမွာ ကမၻာလံုးတလံုးရွိတယ္။ အခ်င္းတေပသာသာ ကမၻာလံုးနဲ႔စာအုပ္စင္ဟာ ပညာေရး၀န္ထမ္း အၿငိမ္းစားတေယာက္ရဲ႕အိမ္မွာ ေနရာယူထားတာ အေတာ္ၾကာပါၿပီ။ ပညာေရး၀န္ထမ္း အၿငိမ္းစားတေယာက္ျဖစ္တဲ့သူဟာ ပညာေရးဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ အစီအစဥ္အတြက္ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုေရာက္ဖူးသူ၊ ကမၻာ့ႏိုင္ငံအသီးသီးရဲ႕ ပညာေရးစနစ္ေတြကို စံုစံုေစ့ေစ့ ေလ့လာဖူးသူ၊ တႏိုင္ငံရဲ႕ပညာေရးစနစ္ဟာ အဲဒီႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး လိုအပ္ခ်က္အရ ေရးဆြဲျပဌာန္း ခ်မွတ္လုပ္ ကိုင္တဲ့ပံုစံေတြကိုလည္း သူေလ့လာသိရွိခဲ့တယ္။ ခုေတာ့ သူျဖစ္ခ်င္တာေတြ မျဖစ္ခဲ့ဘဲ မျဖစ္ခ်င္တာေတြသာ ျဖစ္ေနရတယ္။ သူ႔မိသားစုနဲ႔လည္း အေတာ့္ကို မေျပမလည္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ခုလည္း ကမၻာလံုးေပၚက လတၱီက်ဳ၊ ေလာင္ဂ်ီက်ဳ မ်ဥ္းေတြကို ၾကည့္ရင္း ကမၻာလံုးေပၚက ႏိုင္ငံေတြကို သူစိတ္၀င္တစားၾကည့္ေနရင္း တဖက္ခန္းက သူ႔ဇနီးရဲ႕စကားကို မႏွစ္မၿမိဳ႕ သူၾကားလိုက္ရတယ္။

`ကဲ … သားေလး … တက္မယ္ဆိုရင္လည္း ေမေမခြင့္ျပဳမွာေပါ့ … သား … က်ဴရွင္လခက ဘယ္ေလာက္လဲ … ေဖေဖႀကီး မသိေအာင္ ေမေမေပးမယ္ေနာ္ … ´

`သိပၸံတြဲက သံုးဘာသာကို တတြဲတြဲထား … တဘာသာကို ေငြ (၅၀၀၀) ၊ ေျခာက္ဘာသာရွိတယ္ဆိုေတာ့ ေငြ (၃၀၀၀၀) ေလာက္ေတာ့က်မွာေပါ့ ေမေမ´

သားအမိႏွစ္ေယာက္ေျပာတဲ့စကားဟာ သူ႔နားထဲကို စူးနဲ႔ေဆာင့္ထိုးလိုက္သလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ က်ဴရွင္မတက္လို႔ မရဘူးလားလို႔ သူအတန္တန္ေျပာခဲ့ေပမယ့္ သူ႔မိသားစုရဲ႕ တန္ျပန္ထိုးႏွက္ခ်က္ေတြ သူ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစားေနရတယ္။ သူ ဆဆ,သသ ေတြးေနတယ္။

(၂)

က်ဳပ္ မွားသလား …။ ပ်င္းေတာင္ပ်င္းေသးတယ္ …။ ဒီေလာကမွာ က်ဳပ္ေလာက္မိုက္တဲ့လူ မရွိဘူးလို႔ထင္တယ္ …။ က်ဳပ္ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုလည္း ေရာက္ဖူးတယ္။ ယူအင္ဒီပီရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာ ပညာေရးစနစ္ေတြကို ေလ့လာခြင့္ရခဲ့တယ္။ မေလးရွား၊ ထိုင္း၊ ဂ်ပန္၊ ၾသစႀတီးလ်ႏိုင္ငံေတြ … အို … ႏိုင္ငံေပါင္းစံု က်ဳပ္ေရာက္ဖူးတာပဲ။ ပညာေရးေဆြးေႏြးပြဲေတြ၊ ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲေတြ တက္ခဲ့ဖူးတာပဲ။ သူမ်ားႏိုင္ငံက ပညာေရးစနစ္ေတြဟာ သူ႔ႏိုင္ငံ၊ သူ႔ယဥ္ေက်းမႈ၊ သူ႔စီးပြားေရးစနစ္နဲ႔သူ ျပဌာန္းခ်မွတ္ထားတာ။ သူတို႔ႏိုင္ငံမွာ က်ဴရွင္မရွိဘူး။ ဆရာ ဆရာမ အပို၀င္ေငြမရွာဘူး။ က်ဴရွင္မျပဘူး။ အဲဒီလို က်ဴရွင္ မျပေအာင္လည္း သူတို႔ႏိုင္ငံက အစိုးရ ဆရာ ဆရာမေတြကို တာ၀န္ယူထားတာ။ ဂ်ပန္မွာ ပညာေရး၀န္ထမ္းေတြကို အဆင့္ျမင့္ျမင့္ထားတာ။ တျခား၀န္ထမ္းေတြထက္ လစာပိုရတယ္။ လစာ ပိုေပးထားတာေပါ့ဗ်ာ။ အစိုးရ၀န္ထမ္းခ်င္း အတူတူ၊ ပညာေရး၀န္ထမ္း ေက်ာင္းဆရာ ဆရာမကို လူေတြက ပိုအထင္ႀကီးၾကတယ္။ ပိုေလးစားၾကတယ္။ သူတို႔ဆီမွာ ဘြဲ႔အလိုက္ တဦးနဲ႔တဦး လစာမတူၾကဘူး။ က်ဳပ္တို႔ဆီမွာလို မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္း … အဆင့္ဆင့္ လစာမ်ဳိးကို ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ရတဲ့ ဘြဲ႔အလိုက္၊ ကိုယ္ကၽြမ္းက်င္မႈအလိုက္ လစာအမ်ဳိးအစားခ်င္းမတူဘူး။ ေနာက္ၿပီး လစာအျပင္ တျခားခံစားခြင့္ေတြလည္း ေပးထားေသးတယ္။ ေဘာနပ္ (စ္) ေခၚတဲ့ (ေထာက္ပံ့ေၾကးလို႔ပဲ ေျပာရမလား) ေငြလည္း တႏွစ္ကို သံုးခါေပးတယ္။ တခါေပးရင္ လစာရဲ႕ ငါးဆေပးတယ္။ အရည္အခ်င္းအလိုက္ ေထာက္ပံ့ေၾကးေတြ ထပ္ေပးတယ္။ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းရွိရင္ ရွိသလိုထပ္ေပးတာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ေနထိုင္မႈ အဆင့္အတန္းနဲ႔အညီ ေထာက္ပံ့ေၾကးေတြလည္း ထပ္ရတယ္။ သင္ၾကားမႈဆိုင္ရာ နည္းနာေတြကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့လည္း ေငြထပ္ေဆာင္းေပးတယ္။ အားလံုးကို လိုတာထက္ပိုၿပီး ျဖည့္ဆည္းေပးထားေတာ့ ဆရာေတြဟာ ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔ အပို၀င္ေငြ ရွာဖို႔မလိုေတာ့ဘူးေလ။ သူတို႔ဆီမွာ ဆရာျဖစ္တာကို ေတာ္ေတာ္ဂုဏ္ယူၾကတယ္။ ေတာ္႐ံုတန္႐ံုနဲ႔လည္း ဆရာမျဖစ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ဆရာေတြ လာဘ္မစားဘူး။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံဟာ ဒုတိယကမၻာစစ္မွာ စစ္အ႐ံႈးႀကီး႐ႈံးခဲ့ရၿပီး တိုင္းျပည္ စီးပြားေရး ခၽြတ္ၿခံဳက်ခဲ့ရတယ္။ စစ္ၿပီးလို႔ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ ပညာေရးကို ဦးစားေပးလုပ္ေဆာင္ ထိပ္တန္းတင္ခဲ့တာ။ ပညာေရးေကာင္းေတာ့ ႏိုင္ငံမွာ စီးပြားေရးပါ အဖက္ဖက္က တိုးတက္လာတာ။ ဒီေန႔ ကမၻာမွာ ထိပ္တန္းေရာက္ေနတာပဲ မဟုတ္လား။

(၃)

သူ … ဆဆ,သသ ေတြးေနတယ္ …။

အၿငိမ္းစားမယူခင္က သူတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရတဲ့ တိုင္းထဲမွာ အေျပာင္းအေရႊ႕ကိစၥေတြဆိုရင္ သူ ေမတၱာနဲ႔ လုပ္ေပးတယ္။ ေက်ာင္းဆရာ ဆရာမေတြ တနယ္ကတနယ္ေျပာင္းတာ၊ ၿမိဳ႕နယ္ေျပာင္း၊ တိုင္းေျပာင္း ေလွ်ာက္လႊာေတြဆိုရင္ ၀န္ထမ္းခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာတဲ့အေနနဲ႔ ဦးစားေပး လုပ္ေပးေလ့ရွိတယ္။ ဘာလက္ေဆာင္မွ သူ လက္မခံခဲ့ဘူး။ သူမ်ဳိး႐ိုးအသိုင္းအ၀ိုင္း ကလည္း အသင့္အတင့္ႂကြယ္၀လို႔ သူ႔ကိုယ္က်င့္တရား ဒီေလာက္ထိ ခိုင္ၿပီး မယိုင္မယိမ္းေအာင္ သူ႔ကိုယ္သူ ထိန္းႏိုင္ခဲ့ တယ္။ သူ႔႐ံုးခန္းထဲမွာ `ႏိုင္ငံ၏ ကံၾကမၼာသည္ ပညာေရးစနစ္ေပၚတြင္ အဓိက တည္မွီေနသည္´လို႔ ေရးထားခဲ့တယ္။ အခု သူအၿငိမ္းစားဘ၀မွာလည္း အဲဒီစာတမ္းကို သူ႔အိပ္ခန္းထဲမွာ ေနသားတက် ေနရာယူေနျပန္ၿပီေလ။

သူအခန္းထဲကထြက္လာေတာ့ သူ႔ရဲ႕သား က်ဴရွင္စတက္ဖို႔ အျပင္ထြက္သြားၿပီ။ အသိမသာ သက္ျပင္းကိုမလံုမလဲဖံုးဖိရင္း …

`ေခတ္ႀကီးကေတာ့ ေျပာင္းျပန္ပဲကြာ …´

`ရွင္က ဒီအတိုင္းပဲ၊ ေျပာလိုက္ရင္ ကနု္႔လန္႔ႀကီးပဲ။ ရွင္တေယာက္တည္းနဲ႔ ကမၻာႀကီးနဲ႔ ရန္ျဖစ္ေနတာ´

`မင္းတို႔ကိုလည္း ငါအျပစ္မတင္ပါဘူးကြာ၊ ငါဟုတ္တာေျပာတာကို မင္းတို႔က လက္မခံၾကတာ ခက္တယ္´

`ရွင့္ ကိုယ္က်င့္တရားေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ ဒီလိုေနရတာ … သူမ်ားမိုးခါးေရေသာက္ရင္ ကိုယ္ကလည္း ေသာက္ရမွာေပါ့၊ ဦးေမာင္ေမာင္တို႔ ဦးလွတို႔ဆိုရင္ တိုက္နဲ႔ ကားနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းေတြနဲ႔၊ သူတို႔သားသမီးေတြ ဆိုလည္း ႏိုင္ငံျခားမွာ ကုမၸဏီေတြဖြင့္လို႔´

`ဒါေတြ ငါအထင္မႀကီးပါဘူးကြာ´

`ရွင္က ေျပာလိုက္ရင္ ဒီအတိုင္းပဲ´

`ဟ … သူ႔အရည္အခ်င္းနဲ႔သူ လာမွာေပါ့ … ျဖစ္လာမွာေပါ့ … ကေလးေတြ စိတ္မ၀င္စားတဲ့လိုင္းကို ကိုယ္က အတင္း တိုက္တြန္းလို႔မရဘူး။ ေအး … မင္းက မင္းျဖစ္ရမယ္ဆိုၿပီး အတင္းျဖစ္ေအာင္လုပ္လို႔ ဒီေခတ္ထဲမွာ ရခ်င္ရမွာေပါ့။ ကေလးေတြမွ စိတ္မပါတာ … တိုက္တြန္းဖို႔မလိုပါဘူး။ ျဖစ္ေအာင္လုပ္လို႔ျဖစ္လာရင္လည္း တိုင္းျပည္နစ္နာတယ္ကြ´

သူ႔ဇနီးနဲ႔ အေခ်အတင္ ျငင္းခံုမႈဟာ ဘာမွမဆန္းေတာ့ပါဘူး။ အားလံုးက သူနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ေနေတာ့ သူတေယာက္ တည္း မွားတယ္လို႔ ယူဆေနၾကတယ္။ အမ်ားနဲ႔တေယာက္ဆိုေတာ့ သူအေလွ်ာ့ေပး လိုက္ရတာပါပဲ။ သူ႔စိတ္ထဲ စေနာင္း စနင္း ျဖစ္ေနတာကေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ သူ႔ဇနီးဆႏၵကေတာ့ အလိုက္သင့္ေမာင္ဘဦးလို ေနမယ္ဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္။ သူကေတာ့ ပညာေရးစနစ္ကို ေကာင္းေအာင္လုပ္မယ္ ဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သားသမီး သံုးေယာက္စလံုး ကိုသာ ဘာသာစံုက်ဴရွင္ထားဖို႔ သီးသန္႔၀ိုင္းနဲ႔ သင္ဖို႔ သူ႔ဇနီး နားပူနားဆာလုပ္မႈကို သူ႔ဖက္က ေျပာအားမရွိေတာ့တာပါပဲ။

(၄)

က်ဳပ္ ထိုင္းေရာက္ေတာ့ ပညာေရးေဆြးေႏြးပြဲတခု တက္ရတယ္။ ဒီလို ပညာေရးေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက ပညာေရး လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို တင္ျပေဆြးေႏြးရတာ၊ ဘာေတြလုပ္ေဆာင္ထားတယ္၊ ဘာေတြ ေအာင္ျမင္တယ္၊ လူဦးေရနဲ႔ ဆရာဦးေရ အခ်ဳိးဘယ္ေလာက္ရွိတယ္၊ ဆရာျဖစ္ သင္တန္းေတြ ဘယ္ႏွစ္ေက်ာင္းရွိတယ္၊ ဘယ္ႏွစ္ကေန ဘယ္ႏွစ္အထိ ဆရာျဖစ္ သင္တန္းဆင္းၿပီးသူေတြ ဘယ္ေလာက္၊ မဆင္းရေသးသူေတြ ဘယ္ေလာက္ တင္ျပေျပာဆိုရတာေပါ့။ က်ဳပ္တို႔ အဖြဲ႔ထဲက ဆရာတေယာက္က ပညာေရး လုပ္ေဆာင္ခ်က္စာတမ္းကို တက္ဖတ္တယ္။ က်ဳပ္က မေလးရွားတုန္းက က်ဳပ္တို႔ပညာေရး စနစ္ အေၾကာင္း အေပၚတက္ ေဆြးေႏြးၿပီးၿပီမို႔ ခု ထိုင္းမွာက်ေတာ့ က်ဳပ္ တက္မေဆြးေႏြးေတာ့ဘူးေပါ့။ က်ဳပ္တို႔အဖြဲ႔ထဲက တေယာက္ေယာက္ကို အလွည့္ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ နည္းနည္း အဖုအထစ္ကေလး ျဖစ္တယ္။ က်ဳပ္နဲ႔ေဘးခ်င္းကပ္ထိုင္တဲ့ (…..) ႏိုင္ငံက ပုဂၢိဳလ္တေယာက္က က်ဳပ္ကိုကပ္ၿပီးေမးတယ္ဗ်။ ဆရာျဖစ္သင္တန္း ေက်ာင္း ဆင္းၿပီးတဲ့သူနဲ႔ မဆင္းရေသးတဲ့သူေတြဟာ ေက်ာင္းသားဦးေရနဲ႔စာရင္ မမွ်တဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ သူတို႔ႏိုင္ငံမွာက ဘယ္လို ဆိုတာ က်ဳပ္ကို တသီတတန္းႀကီး ေျပာျပတယ္ဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔ႏိုင္ငံကို သူ သိပ္အံ့ၾသသြားတယ္။ ပထမေတာ့ က်ဳပ္ေတာင္ ဂုဏ္ယူမိခ်င္သလိုလိုပါ။ က်ဳပ္ႏိုင္ငံကို က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ဂုဏ္ယူမႈဟာ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့ တာပါပဲဗ်ာ။ သူေမးလိုက္တာက က်ဳပ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ ဆရာျဖစ္သင္တန္းမဆင္းဘဲနဲ႔ ဆရာေတြခန္႔ခ်င္တိုင္း ဗံုးေဘာလေအာခန္႔တဲ့ကိစၥပဲ။ ကေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ ဆရာေတြလက္ထဲမွာ ရွိတယ္မဟုတ္လား။ ဆရာေကာင္းတေယာက္ အရည္အခ်င္း၊ ဆရာျဖစ္ ထိုက္တဲ့ စြမ္းရည္ရွိမွ သူတို႔ႏိုင္ငံမွာ ဆရာအျဖစ္ေရြးခ်ယ္တာ။ ဆရာျဖစ္ထိုက္တဲ့ အရည္အခ်င္းမရွိရင္ ဆရာမခန္႔ဘူး။ အနာဂတ္အတြက္ စိုးရိမ္လို႔တဲ့။ က်ဳပ္တို႔ဆီမွာ ပညာေရး အဆင့္အတန္း ျမင့္မွ ႏိုင္ငံအဆင့္အတန္းျမင့္မယ္ဆိုတာကိုေတာ့ နားလည္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ နားလည္တဲ့အတိုင္းပဲ ဆရာေတြ အမ်ားႀကီး ခန္႔ၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားဦးေရမ်ားေတာ့ သူ႔အခ်ဳိးနဲ႔အညီ ဆရာဦးေရကို တိုးခန္႔ၾကတာ။ ဘာဆရာျဖစ္ သင္တန္းမွ တက္စရာမလိုဘူး။ ဘြဲ႔ရရင္ မူလတန္းျပ ဆရာတန္းျဖစ္။ ဒီေန႔ခန္႔ ဒီေန႔ စာသင္ခန္းထဲ ၀င္သင္ခိုင္းေတာ့တာပဲ။ ဘယ္သင္နည္းပံုစံမွမသိလည္း ဆရာ တန္းျဖစ္တာပဲ။ တခ်ဳိ႕က ဆရာသာျဖစ္ ေနတာ၊ ဘယ္ဆရာျဖစ္သင္တန္းမွ မတက္ရေသးတဲ့ ဆရာေတြ အမ်ားႀကီး။ အရင္တုန္းကေတာ့ ဆရာျဖစ္သင္တန္း တႏွစ္ဆင္းၿပီးမွ ေက်ာင္းဆရာခန္႔ၾကတာ။ ခုေတာ့ … ေက်ာင္းဆရာခန္႔ၿပီးမွ တႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ေနၿပီး ဆရာျဖစ္သင္တန္း တက္ခြင့္ရတယ္။ ဆရာျဖစ္သင္တန္းကလည္း တက္ခ်င္တိုင္းတက္လို႔မရဘူးေလ။ သင္တန္းေက်ာင္းကနည္းေတာ့ ဦးေရ အကန္႔အသတ္နဲ႔ပဲ ေခၚတာ။

အဲဒီေတာ့ ေက်ာင္းဆရာေတြထဲမွာ (ေနာက္ပိုင္းအလုပ္၀င္တဲ့သူေတြ) ေက်ာင္းဆရာျဖစ္ဖို႔ထက္ အလုပ္ရဖို႔က ပိုအေရးႀကီး တယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေက်ာင္းဆရာေလာကထဲကို ေရာက္လာတဲ့သူေတြက ပိုမ်ားတယ္။ ဘြဲ႔ရၿပီး ဘာအလုပ္အကိုင္မွ မရွိ … ဒီအတိုင္းထိုင္ေနလို႔ကလည္း မျဖစ္။ ရရာအလုပ္ ၀င္လုပ္ ဆိုေတာ့ ေပါေပါေလာေလာရတဲ့အလုပ္က ေက်ာင္းဆရာ ဆိုေတာ့ ကိုယ္ႀကိဳက္ႀကိဳက္ မႀကိဳက္ႀကိဳက္ အလုပ္ရရင္ ၿပီးေရာဆိုၿပီး ၀င္လုပ္လိုက္ၾကေတာ့တာပဲ။ ကဲ … ခက္ဘူးလားဗ်ာ။ သူ ေျပာတာကို က်ဳပ္သိေနတယ္ … တကယ္ေတာ့ သူ႔ရင္ထဲက ေျပာခ်င္တာေတြကို က်ဳပ္သိေနတယ္။ က်ဳပ္တို႔ တင္သြင္း ထားတဲ့ စာတမ္းဟာ ယုတၱိမတန္ဘူးဆိုတာ။

(၅)

မလာစဖူးေရာက္လာတဲ့ မိတ္ေဆြေဟာင္းတဦးရဲ႕စကားကို သူ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ေနတယ္။ မိတ္ေဆြေဟာင္း တဦးက ၀န္ထမ္းဘ၀က ေစာေစာစီးစီး အနားယူလိုက္ၿပီး အျပင္မွာ ေဘာ္ဒါေဆာင္ဖြင့္၊ ေန႔ည သင္တန္းေတြနဲ႔ အေတာ့္ကို အလုပ္ျဖစ္ေနတယ္။ သူ႔မိတ္ေဆြက ေနာက္ထပ္ေက်ာင္းသား ေဘာ္ဒါေဆာင္တခု ထပ္ေထာင္ၿပီး သူ႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉး အျဖစ္ တာ၀န္ယူဖို႔၊ အက်ဳိးအျမတ္အတြက္ ရာခိုင္ႏႈန္းအလိုက္ ခံစားရမွာျဖစ္ေၾကာင္း သိမ္းသြင္းစည္း႐ံုးေနတယ္။

`ေက်ာင္းသားမကုန္ရင္ နားေပါက္မကုန္ဘူးဗ်၊ ေက်ာင္းသားေတြရွိေနသေရြ႕ က်ဳပ္တို႔လုပ္ငန္းက ဘယ္ေတာ့မွ မတိမ္ေကာဘူး´

ဒီလိုေျပာလိုက္တဲ့စကားကို သူလက္ခံဖို႔ခက္ေနတယ္၊ သူ ဒါေတြကို စိတ္ကုန္ေနတာေတာ့ တကယ္ပါပဲ။

`ေအးဗ်ာ .. က်ဳပ္လည္း အသက္ႀကီးလာေတာ့ ဘုရားတရားဘက္ပဲ အာ႐ံုရွိလာတယ္။ ပညာေရးကို စိတ္ကုန္ေနၿပီ၊ ႏိုင္ငံတကာ ပညာေရးေဆြးေႏြးပြဲေတြတက္တုန္းက တက္တက္ႂကြႂကြရွိခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကိုယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေျပာင္းျပန္ေတြျဖစ္ေနတယ္၊ ခင္ဗ်ားလည္း သိသားနဲ႔ဗ်ာ´

`ခင္ဗ်ားက ႏိုင္ငံျခားျပန္ဆိုၿပီး ေတာ္ေတာ္ေၾကာင္တဲ့လူပဲ။ ဒီလိုသာ ေလွ်ာက္စဥ္းစားေနရင္ ငတ္ေသဖို႔ပဲရွိတယ္။ ေဟာဒီေလာကမွာ ေငြသာအဓိက မဟုတ္လား´

`အဲဒီေငြေၾကာင့္ အားလံုးဒုကၡေရာက္ေနတာေပါ့။ ေငြဟာ မရဏဇိမ္ခံပစၥည္းပဲဗ်။ ခုေခတ္ေက်ာင္းသားေတြက စာမက်က္ ၾကေတာ့ဘူး။ ေငြနဲ႔ ပညာကို ၀ယ္လို႔ရတယ္ဆိုၿပီး ခပ္ေပါ့ေပါ့ေတြ ျဖစ္ကုန္တယ္။ စာေမးပြဲေတြလည္း ခိုးခ်။ မေအာင္ရင္ ေငြနဲ႔လိုက္မယ္။ က်ဳပ္တို႔ဆရာေလာကကလည္း ပ်က္စီးေနပါၿပီ။ ဘာမွ အဖတ္ဆည္လို႔မရေတာ့ဘူး။

`ဒါေၾကာင့္ အျပင္ေဘာ္ဒါေဆာင္ေတြ ေခတ္စားလာတာေပါ့။ ေက်ာင္းေတြ စာကို ဟုတ္တိပတ္တိ မသင္ၾကေတာ့ဘူး။ ဆရာေတြက က်ဴရွင္ဖြင့္တယ္။ ေက်ာင္းမွာ စာမသင္တာကလည္း သူတို႔လစာနဲ႔ မေလာက္ေတာ့ သူတို႔ကိုလည္း အျပစ္ ေျပာလို႔မရဘူးေလ။ ၀န္ထမ္းေက်ာင္းဆရာေတြက က်ဴရွင္က်ေတာ့လည္း တရား၀င္ဖြင့္ခြင့္ မရေလေတာ့ တိတ္တိတ္ပုန္း ၀ိုင္းက်ဴရွင္ေပးရတာကိုး။ က်ဳပ္ကေတာ့ ၀န္ထမ္းဘ၀ကထြက္လိုက္ၿပီး ကိုယ္လို ၀ါသနာတူဆရာေတြစုစည္းၿပီး ေဘာ္ဒါေဆာင္ ေထာင္ထားလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းသားတေယာက္ကို (၁၂) သိန္း အစစအရာရာ တာ၀န္ယူလိုက္တယ္။ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္း ကိစၥကအစ ဂုဏ္ထူးထြက္တဲ့အထိေပါ့။ ဒါမွ ကိုယ့္ေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္ေတာ့ ကိုယ့္ေက်ာင္း ပါေအာင္ျမင္ နာမည္ရတာေပါ့။ လူမ်ားမ်ား၀င္ေလ ကိုယ့္အတြက္ ၀င္ေငြပိုေကာင္းေလ´

မိတ္ေဆြေဟာင္းရဲ႕ စကားဟာ အမွန္ေတြေျပာေနသလိုပဲလို႔ သူေတြးမိတယ္။ ေၾသာ္ … သူတို႔လည္း ငါ့၀မ္းပူဆာ မေနသာ ဆိုသလိုပဲေနာ္။ သူ႔ရင္ထဲ ရွိသမွ်ေတြကိုေတာ့ သူေျပာခ်လိုက္တယ္။

`ခင္ဗ်ားတို႔ ခုသင္ေနရတဲ့ သိပၸံတြဲက အဂၤလိပ္လိုဆိုေတာ့ ကေလးေတြ ဒုကၡမေရာက္ဘူးလား။ ဗမာလိုသင္ရတာမွ သေဘာေပါက္ဦးမယ္´

`နားမလည္တာကေတာ့ နားမလည္ဘူးဗ် … ဗမာလိုသင္ရရင္ သေဘာတရားေခါင္းထဲေရာက္တယ္။ အဂၤလိပ္လိုသင္ ရေတာ့ သေဘာတရားအျပည့္မရဘူး။ ၾကားခံဘာသာစကား အဂၤလိပ္စာအခက္အခဲေၾကာင့္ အဓိကအေၾကာင္းအရာ ေပ်ာက္သြားတာေပါ့။ အဂၤလိပ္စာကို ကေလးေတြ သိပ္ေၾကာက္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ အဂၤလိပ္လို အလြတ္ရေအာင္တိုင္ေပး … ေနာက္က လိုက္ဆိုခိုင္း။ ဘာသာရဲ႕ အရင္းခံဇစ္ျမစ္ သေဘာတရားကိုနားလည္ဖို႔ အေရးမႀကီးဘူး။ စာေမးပြဲေအာင္ဖို႔ အဓိကမဟုတ္လား။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ က်က္စာေပးမွ တပည့္က အထင္ႀကီးတာ´

`ပညာေရးစနစ္က ဒီေလာက္ေတာင္ ဆိုး၀ါးေနပါလား။ ထမင္းဟင္းရွိတာေတာင္ လက္ေဆးၿပီး ခူးခပ္မစားခ်င္ေတာ့ဘဲ ၀ါးခြံ႔ရတဲ့ အဆင့္ေရာက္ေနပါလား´

`ေအးေပါ့ဗ်ာ … ခင္ဗ်ားသြားခဲ့ဖူးတဲ့ ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ပညာေရးစနစ္နဲ႔ မတိုင္းတာနဲ႔ေပါ့။ ခင္ဗ်ားေလ့လာခဲ့တဲ့ ပညာေရးစနစ္ကို ဒီမွာ အသံုးခ်လို႔မရဘူး … ကိုယ့္လူ´

`ခင္ဗ်ားဥစၥာက အလြတ္က်က္၊ တတ္တတ္ မတတ္တတ္ ဂုဏ္ထူးထြက္ ပညာေရးစနစ္လား။ ငယ္ငယ္က အျဖစ္ကို သြားသတိရတယ္။ ကိုရင္၀တ္ခါနီး သကၤန္းေတာင္းက်က္ရသလို ျဖစ္ေနၿပီ။ ကိုရင္မ၀တ္ခင္ေတာ့ သကၤန္းေတာင္းကို ႏႈတ္တိုက္က်က္ထားေတာ့ ရတယ္။ ပါ႒ိလိုက်က္ … ဗမာလို အဓိပၸာယ္ သိသိ မသိသိ က်က္ရတာပဲ။ က်က္လို႔ရေတာ့ ကိုရင္၀တ္လို႔ရ။ ကိုရင္လည္းထြက္ေရာ သကၤန္းေတာင္းေတြလည္း ေမ့ေရာ ျဖစ္ေနၿပီ´

သူတို႔ႏွစ္ဦးေဆြးေႏြးတာဟာ ပညာေရးေဆြးေႏြးပြဲတခုလုပ္ေနသလိုပါပဲ။ သူ႔ရဲ႕စာၾကည့္ခန္းက ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ႏိုင္ငံျခားစာအုပ္ေတြဟာ သူတို႔ဦးေခါင္းေတြကို ၀င္ေဆာင့္ကုန္ပါေရာ။ စာၾကည့္စားပြဲေပၚက ကမၻာလံုးႀကီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကို စိုက္ၾကည့္လို႔။ တခါတခါ ျပတင္းေပါက္က ေလခပ္ေသြ႔ေသြ႔ ၀င္လာတယ္။ ၿခံထဲက ေခြး၀ဲစားႀကီးတေကာင္ဟာ သစ္ပင္ ရိပ္ကေလးမွာ မွိန္းလို႔။ ေနကေတာ့ အေတာ့္ကို ပူေနတာပါပဲ …။

(၆)

အဲဒါက ထိုင္းမွာေတြ႔ႀကံဳခဲ့ရတာ။ မေလးရွားေရာက္ေတာ့ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသူေတြက ေက်ာင္းမွာ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ ေရြေဘာ္ထိုးေနတာ။ ေက်ာင္းမွာလည္း အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းလည္း တခါတည္း သင္ေပး ေနတာ။ ေနာက္တႏိုင္ငံကို က်ဳပ္တို႔ေရာက္ေတာ့လည္း အံ့ၾသစရာဗ်ာ။ သူတို႔ဆီမွာက အလြတ္က်က္ ရတာ မဟုတ္ဘူး။ ဆရာကခ်ည္းသင္ တပည့္ကနားေထာင္ၿပီး လိုက္ေရးရတာ မဟုတ္ဘူး၊ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးတာ။ သူတို႔ဆီမွာက (Child Center) ။ တပည့္က ျပန္ေဆြးေႏြး၊ ဆရာနဲ႔ေဆြးေႏြးရင္း ေက်ာင္းသားဆီက ဉာဏ္ရည္ကို တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေပးတာဗ်။ ဟိုဟာက ဒီလိုေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလားလို႔ ေစာဒက တက္ခြင့္ရွိတယ္။ ေမးခြင့္ရွိတယ္။ မဟုတ္ရင္ မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္း ဟုတ္ရင္ ဟုတ္တဲ့အေၾကာင္း ဆရာက ျပန္ရွင္းျပတယ္။ သေဘာတရားေရးရာမွာ အေတြးအျမင္ေတြကို ကေလးေတြဆီက စစ္ထုတ္ ယူတာဗ်။ အဲဒီလိုေဆြးေႏြးေတာ့ ဉာဏ္ရည္ပိုတက္တာေပါ့ဗ်။ ခိုင္းတဲ့အတိုင္း တေသြမတိမ္း က်က္ေနတာက သူတို႔ တကယ့္ဉာဏ္ရည္ ဘယ္ရွိလာေတာ့မလဲ။

က်ဳပ္တို႔ႏိုင္ငံကို ႏိုင္ငံျခားက ပညာေရးသုေတသနအဖြဲ႔ေတြ လာေလ့လာရင္ (Teacher Center) နဲ႔ သင္တာလား (Child Center) နဲ႔ သင္တာလားဆိုတာ မစစ္ေဆးရဘဲ စာသင္ခန္းအေနအထားကို ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ တန္းသိၾကတယ္။ သူတို႔က စာသင္ခန္းရဲ႕ ထိုင္ခံုေတြကိုၾကည့္ၿပီး တန္းေျပာလိုက္တာက `ခင္ဗ်ားတို႔ဆီမွာ (Teacher Center) ပဲ သင္ေနတာလား´တဲ့။ ဟုတ္တယ္ေလ … ေက်ာက္သင္ပုန္းဘက္ကို ေက်ာင္းသားထိုင္ခံုေတြ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ထားတာကို ၾကည့္ၿပီးေျပာတာ။ သူတို႔ဆီမွာ ေက်ာင္းသားထိုင္ခံု ေတြဟာ ဆရာဘက္ကို လွည့္လို႔ရတယ္။ ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္း ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ဖို႔ ေနာက္ကို လွည့္လို႔ ရေအာင္လည္း လုပ္ထားတယ္။

ေနာက္ၿပီး ဆရာစာသင္ေနရင္ ေနာက္ကေနရပ္ၿပီး အကဲျဖတ္စစ္ေဆးေနတဲ့ ဆရာေတြရွိတယ္။ အဲဒီဆရာေတြက
တကယ့္၀ါရင့္ဆရာႀကီးေတြ။ စာသင္တဲ့ဆရာဟာ သင္ၾကားေရးလိုအပ္ေနေသးရင္ အဲဒီဆရာကို ဆရာျဖစ္သင္တန္း ထပ္တက္ခိုင္းတယ္။ သင္တန္းတက္ၿပီးသား ျဖစ္ေနေပမယ့္ ထပ္တက္ခိုင္းတာပဲ။ အဂၤလန္မွာ ေက်ာင္းသားေတြကို ႏွစ္စကတည္းက ေမးခြန္း (၃) စံု ေပးထားတာ။ စာေမးပြဲေျဖတဲ့အခါ ေက်ာင္းသားက ႀကိဳက္တဲ့ေမးခြန္းကို ေျဖလို႔ရတယ္။ ေမးခြန္းကလည္း သင္႐ိုးမလြတ္ေအာင္ ၿခံဳၿပီးေမးထားတာ။ ေမးခြန္းေပါက္တာတို႔ ေမးခြန္းေရာင္းစားတာတို႔ ခန္႔မွန္းေမးခြန္းတို႔ မရွိေတာ့ဘူးေပါ့၊ အလုပ္မ႐ႈပ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ က်ဳပ္တို႔ဆီမွာ ေမးခြန္းထုတ္တာက တေယာက္၊ အေျဖလႊာ စစ္တာက တေယာက္၊ သင္တဲ့ဆရာက တေယာက္ျဖစ္ေနတယ္။ သူတို႔ဆီက သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္းနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ဆီက သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္း ျပဌာန္းတာေတြ မတူဘူး။ ေျပာင္းျပန္ေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ သူတို႔ဆီမွာ ေက်ာင္းတေက်ာင္းရဲ႕ ေက်ာင္းအုပ္ဟာ ပါေမာကၡပဲ။ ကိုယ့္ေဒသနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္းကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ျပဌာန္းေရးဆြဲတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တနယ္နဲ႔တနယ္ သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္းခ်င္း မတူဘူး။ က်ဳပ္တို႔ဆီမွာက တျပည္လံုး ဒီသင္႐ိုးၫႊန္းတမ္းပဲ။ `၀ါဆို
၀ါေခါင္ ေရေတြႀကီးလို႔ သေျပသီးမွည့္ ေကာက္စို႔ကြယ္´ကဗ်ာကို ခ်င္းျပည္နယ္က ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ တျခားဆီျဖစ္ေနၿပီ။ `သေျပသီး´ကဗ်ာက ခ်င္းေတာင္နဲ႔ ဘယ္အပ္စပ္မလဲ။ ခ်င္းျပည္နယ္ထြက္ ပန္းသီးကို သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္းထဲ ထည့္ဆြဲမွ သူတို႔ပတ္၀န္းက်င္ေဒသနဲ႔ လိုက္ဖက္မယ္။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။

သူတို႔ဆီမွာ ႏိုင္ငံျခားတိုင္းတပါးယဥ္ေက်းမႈ စိမ့္မ၀င္လာေအာင္ သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္းနဲ႔ ထိန္းထားတယ္။ က်ဳပ္တို႔ဆီမွာက အခ်ိန္ကုန္မခံတာ။ သိတဲ့လူေတြကလည္း မေျပာၾကဘူး။ က်ဳပ္တို႔ဆီမွာက မိဘေတြ ကိုယ္တိုင္၊ ဆရာ ဆရာမေတြလည္း ပါတာပါပဲဗ်ာ။ ကိုယ့္ကေလးကို ဆရာ၀န္ႀကီးျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အစြဲေလ။ ဆရာ၀န္ျဖစ္တိုင္းေကာ ခ်မ္းသာမွာတဲ့လား။ ခ်မ္းသာတဲ့လူတိုင္းေကာ ဆရာ၀န္ျဖစ္မွာတဲ့လား။ ခုေခတ္က ဘာမွ အရည္အခ်င္းမရွိလည္း ေအာင္ေနတာ။ ပိုက္ဆံနဲ႔
ေပး၀ယ္ရင္ ပညာကိုရတယ္ဆိုတဲ့ အက်င့္ဆိုးေတြ လူေတြစိတ္ထဲမွာ စြဲေနၿပီ။ ေသရာပါ ဒဏ္ရာလိုျဖစ္ေနၿပီ။ တပည့္တိုင္း အားလံုးေအာင္ရမယ္ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ ဘူးေလ။ ဆရာကေတာ့ ကိုယ့္တပည့္ကို ေအာင္ေစခ်င္တာေပါ့။ အရည္အခ်င္း တကယ္ရွိမွ အေအာင္ ေပးသင့္တာေပါ့။ တႏိုင္ငံလံုး ဆရာ၀န္ေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနရင္ တံျမက္စည္း လွည္းတဲ့သူတို႔ ႏို႔ေအးေခ်ာင္းေရာင္းတဲ့သူတို႔ အိမ္သာႂကြင္းတူးတဲ့သူတို႔ မရွိရေတာ့ဘူးလား။ က်ဳပ္ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးလား။ ညံ့တဲ့သူဟာ ညံ့တဲ့အေလ်ာက္ ေတာ္တဲ့သူဟာ ေတာ္တဲ့အေလ်ာက္ သူ႔အိုးသူ႔ဆန္နဲ႔ေတာ့ ျဖစ္ေနရမွာေပါ့။ `ပညာေရႊအိုး လူမခိုး´ဆိုတာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ပညာေရႊအိုး လူခိုးလို႔ရေနၿပီ။

က်ဳပ္လြမ္းတယ္ဗ်ာ … ၀မ္းနည္းပက္လက္ကို … လြမ္းမိတယ္။

(၇)

ေနကေတာ့ အေတာ့္ကို ပူေနတာပါပဲ …။

ပညာေရးအၿငိမ္းစား ႏိုင္ငံျခားျပန္တေယာက္နဲ႔ မိတ္ေဆြေဟာင္းတို႔ စကားလံုးေတြဟာ အဲဒီအခန္းေလးထဲမွာ ျပည့္သိပ္ မြန္းက်ပ္ေနတယ္။ ေထြရာေလးပါးေျပာေနၾကေပမယ့္ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ဟာ အျမင္ခ်င္း ဖီလာဆန္႔က်င္ေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူဟာ အထီးက်န္လူတေယာက္ျဖစ္ေနတာကို သူကိုယ္တိုင္သိခဲ့တာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ သူ႔အသိပညာေတြကို သူ႔ေခါင္းထဲက ေမ့ေပ်ာက္ပစ္ဖို႔ကလည္း မလြယ္တဲ့ကိစၥ မဟုတ္လား။ ေနာက္ၿပီး တျခားသူမွာ အ႐ိုးစြဲေနတဲ့ အသိတရား ကိုလည္း ေမ့ပစ္ပါလို႔ တိုက္တြန္းလို႔လည္း မလြယ္တဲ့ကိစၥျဖစ္ေနတယ္။ သူလိုလူေတြလည္း ရွိခ်င္လည္းရွိပါေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူရင္းႏွီးကြ်မ္း၀င္တဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာေတာ့ သူ႔အေတြးနဲ႔ တျခားစီျဖစ္ေနတယ္။

`ကဲ … စကားေျပာရတာ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ အျမင္ခ်င္းမတူတာေတြေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ သီးျခားယူဆခ်က္ေတြပဲ။ က်ဳပ္ေဘာ္ဒါေဆာင္ေတြအတြက္ တီဗြီမွာ ေၾကာ္ျငာထည့္ဖို႔ကိစၥ သြားလႈပ္ရွားလိုက္ဦးမယ္။ ဂုဏ္ထူးတန္း စာတမ္းတင္ဖို႔ ေက်ာင္းသားငါးေယာက္ လက္ခံထားတယ္။ သမိုင္းစာတမ္းပါ။ တေယာက္ကို (၃) သိန္းနဲ႔။ က်ဳပ္ဒါေတြလုပ္ေနတာ (၁၀) ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီ´

`MA တက္တဲ့သူေတြက သူတို႔ဖာသာေရးၿပီး စာတမ္းမတင္ၾကဘူးလား´

`ဟင့္အင္း … သူတို႔ကိုယ္တိုင္ေရးရမွာ ပ်င္းလို႔လား၊ မေရးတတ္လို႔လား မသိပါဘူးဗ်ာ။ က်ဳပ္ကလည္း ပြဲစားေလ၊ ဒီ့ျပင္ဆရာေတြ ျပန္ခိုင္းတာ၊ လြယ္ပါတယ္။ ရတဲ့ပိုက္ဆံ ခြဲယူၾကတာေပါ့။ စာတမ္းက ဗမာလိုတင္ရတာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ အဂၤလိပ္လိုေရးတင္ရတာဆိုေတာ့ သူတို႔ဘယ္လိုလုပ္ ေရးတတ္မွာလဲ။ ေနာက္ထပ္ေဘာ္ဒါေဆာင္တခုထပ္ဖြင့္ဖို႔ ခင္ဗ်ားကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးခန္႔ဖို႔ကိစၥနဲ႔ က်ဳပ္လာတာ။ ခင္ဗ်ားလည္း စဥ္းစားထားေပါ့ဗ်ာ။ သိပ္လည္း အေတြးေခါင္မေနနဲ႔ဦး။ ေနာက္ တပတ္ေလာက္ေနရင္ က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားဆီ ျပန္လာမယ္ … ကဲ … က်ဳပ္သြားေတာ့မယ္´

ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ သူ႔မိတ္ေဆြဟာ စာရြက္စာတမ္းေတြ တေပြ႔တပိုက္ႀကီးနဲ႔ ထြက္သြားတာကို သူေငးၾကည့္ေနတယ္။ သူ႔ မိတ္ေဆြရဲ႕ ေနာက္ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ရင္း သူ႔မိတ္ေဆြကိုယ္စား သူ ရွက္ေနမိတယ္။ သူက သူ႔မိတ္ေဆြရင္ထဲ ၀င္ၾကည့္ရင္ ဘာေတြခံစားရမလဲ။ သူ႔မိတ္ေဆြကေရာ သူ႔ရင္ထဲ၀င္ၾကည့္ရင္ ဘာေတြခံစားရမလဲ။ တခုခုဟာ တခုခုေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္မယ္။

စာၾကည့္စားပြဲကို သူသြားၿပီး စာအုပ္တအုပ္ကို ယူလိုက္တယ္။ စာအုပ္ရဲ႕ မာတိကာကို လွန္လိုက္ရင္း စာၾကည့္စားပြဲေပၚက ကမၻာလံုးႀကီးကို သူၾကည့္လိုက္တယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ စိတ္မလံုသလိုျဖစ္သြားတယ္။ ကမၻာလံုးႀကီးက သူ႔ကို စိုက္ၾကည့္ေနသလို သူခံစားရတယ္။ သူ႔လက္က ေအးစက္တဲ့ သတၱဳတခု အေပၚ ေရာက္သြားတယ္။

အခန္းထဲက ကမၻာလံုးႀကီးကေတာ့ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ …။

ကမၻာႀကီးကိုသူမ်က္ႏွာပူသလိုလိုပဲ…။ ။

General Aung San (Bogyoke Aung San)

2007-11-08T02:30:00.000-08:00

General Aung San (Bogyoke Aung San) (Burmese: ; MLCTS: buil hkyup aung hcan:; IPA: [bòʊdʒoʊʔ àʊn sʰán]); February 13, 1915 – July 19, 1947) was a Burmese revolutionary, nationalist, general, and politician.

Aung San founded the modern Burmese military (the Tatmadaw) in 1942. He was instrumental in bringing about Burma's independence, but was assassinated six months before its final achievement. He is recognized as the leading architect of independence, and the founder of Union of Burma. Affectionately known as "Bogyoke" (General), Aung San is still widely admired by Burmese people, and his name is still invoked in Burmese politics to this day.

Aung San is the father of Nobel Peace laureate Aung San Suu Kyi.

The National League for Democracy

2007-11-08T02:27:00.000-08:00

The National League for Democracy is a Burmese political party founded on 27 September 1988. It is led by Aung San Suu Kyi, who acts as General Secretary. In the 1990 parliamentary elections, the party won 392 out of 492 seats, but the ruling military junta (formerly known as SLORC, now known as the State Peace and Development Council or SPDC) did not let the party form a government. Soon after the election, the party was repressed, but a number of elected representatives escaped arrest and formed the National Coalition Government of the Union of Burma (NCGUB) to carry out the struggle for democracy and freedom.

The NLD is distinct from the NLD-LA (National League for Democracy-Liberated Areas), which operates in the Thai-Burma border areas and abroad. However, the NLD-LA advocates the position of the NLD in calling for a tripartite dialogue between the SPDC, the NLD, and representatives of the ethnic minority groups of Burma.

In 2001, the government permitted NLD office branches to re-open throughout Myanmar. However, they were shut down or heavily restricted from 2004, as part of a government campaign to prohibit such activities. In 2006, many members resigned from NLD, citing harassment and pressure from the Tatmadaw (Armed Forces) and the Union Solidarity and Development Association.

Aung San Suu Kyi, NLD general secretary and 1991 Nobel Peace Laureate, remains under house arrest. The military has held her in detention for 12 of the last 18 years. She is the only Nobel Peace Laureate in detention in the world today.

Daw Aung San Suu Kyi

2007-11-08T02:22:00.000-08:00

Daw Aung San Suu Kyi
Born	June 19, 1945 (1945-06-19) (age 62) Rangoon, Burma
Residence	Rangoon
Known for	Won Nobel Peace Prize
Occupation	Prime Minister-elect^[1]^[2]^[3]^[4]^[5]
Religious stance	Buddhist

Aung San Suu Kyi (Burmese: ; MLCTS: aung hcan: cu. krany; IPA: [àuɴ sʰáɴ sṵ tʃì]^[6]); born 19 June 1945 in Yangon (Rangoon), is a pro-democracy activist and leader of the National League for Democracy in Myanmar (Burma), and a noted prisoner of conscience and advocate of nonviolent resistance. A Buddhist, Suu Kyi won the Rafto Prize and the Sakharov Prize for Freedom of Thought in 1990 and in 1991 was awarded the Nobel Peace Prize and in 1992 she was awarded the prestigious Jawaharlal Nehru peace price of Government of India for her peaceful and non-violent struggle under a military dictatorship. She is currently under detention, with the Myanmar government repeatedly extending her detention. According to the results of the 1990 general election, Suu Kyi earned the right to be Prime Minister, as leader of the winning National League for Democracy party, but her detention by the military junta prevented her from assuming that role.

She is frequently called Daw Aung San Suu Kyi; Daw is not part of her name, but an honorific similar to madam for older, revered women, literally meaning "aunt".^[7] Strictly speaking, she has only the one name, though it is acceptable to refer to her as "Ms. Suu Kyi" or Dr. Suu Kyi, since those syllables serve to distinguish her from her father.

MEMORY FOR U TIN MOE

2007-11-08T02:18:00.001-08:00

Performance Art

2007-11-08T02:01:00.000-08:00

When I die, don't do anything special for me
Put my body in the sun.
So that passerbys,
people who want to see me could see me.
Put my body in the sun.
My decomposed body, my rotten body
Let it be eaten by crows and maggots
Put it in the sun
In the rain, in the snow
Until it decays
Put it in the sun
That's the solo performance
I'd like to show.

Htun Wai Myint(translatd by Nyein Wai)

2007-11-08T01:55:00.000-08:00

ပရိေဘာဂမ်ား

သူ႔အိမ္ေဂဟာ တခမ္းတနား လွပေအာင္
အျမဲတမ္း သူေနရာ ခ်တတ္တယ္။

အိမ္ကုိေရာက္ဖူးတဲ႔ လူၾကီးလူေကာင္းတုိင္းက
တအံ႔တၾသ ခ်ီးမြမး္ခန္းဖြင္႔ရေလာက္ေအာင္
သူေတာ္တယ္။

ကႏုတ္ပန္းနဲ႔ ေ႐ွးေဟာင္း ထိုင္ခုံေတြက
သူ႔ကုိ မင္းမ်ဳိးမင္းႏြယ္တစ္ေယာက္လုိ႔ အထင္ေရာက္ေစတယ္။

ထိုင္ေနက် သူ႔ထိုင္ခုံ အေပၚတည္႔တည္႔ နံရံမွာေတာ႔
အမဲလုိက္ ေသနတ္နဲ႔ ေခါင္းပါတဲ႔ က်ားေရခံြၾကီးက
သူေျပာသမွ် စကားတုိင္းကုိ အေလးအနက္ ျဖစ္ေစတယ္။

သူစုေဆာင္းထားသမွ် ပန္းခ်ီကားအားလုံး
ဘယ္သူမွ မျမင္ေအာင္ သိမ္းထားေလ႔႐ွိတယ္
လုိအပ္မွ ႓ည္႔ခန္းနံရံမွာ တစ္ခ်ပ္ခ်င္း ခ်ိတ္ဆြဲ
ဒါက ပစ္မွတ္ ကုိ တစ္ခ်က္တည္းနဲ႔ မွန္ေအာင္ ပစ္တတ္သူမွန္း
သူ႔စြမး္ရည္နဲ႔ သူ႔ပညာကုိ သိသာေစတယ္။

ျပႆနာေတြ သူေျဖ႐ွင္းတဲ႔အခါ
စာၾကည္႔ခန္းထဲမွာ သူေတြ႔ဆုံတယ္
အခန္းပတ္လည္က စာအုပ္ဗီ႐ုိၾကီးေတြထဲမွာေတာ႔
သူ႔အတြက္ ဆင္ေျခဆင္လက္ေတြကုိ
အကၡရာစဥ္အတိုင္း စနစ္တက် စီရီထားတယ္။

ဆင္၀င္ေအာက္က ႐ွားပါးဂမုန္းေတြနဲ႔
၀ရန္တာမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ႔ သစ္ခြမ်ိဳးစုံကုိေတာ႔
ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြ ဆီကေန အာ႐ုံလွည္႔စားဖုိ႔အတြက္
တန္ဖိုးၾကီးၾကီးေပးျပီး သူစုေဆာင္းထားတယ္။

သူ႔အသုံးအေဆာင္ ပရိေဘာကေတြထဲမွာေတာ႔
ကြ်န္မဟာ ေစ်းအေပါဆုံးျဖစ္လိမ္႔မယ္
ေန႔ဘက္၊ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ
ညဘက္၊ သူ႔အိပ္ခန္းထဲမွာ
စနစ္တက် သူေနရာခ်တတ္တယ္။

သူ႔ဘက္ကလည္း ေတြးေနလိမ္႔မယ္
သူ႔အသုံးအေဆာင္ ပရိေဘာဂေတြထဲမွာ
သူ႕ကုိ၊ သံသယမ်က္လုံးနဲ႔ ျပန္ၾကည္႔တတ္တယ္ဆုိလုိ႔
ကြ်န္မ တစ္ေယာက္တည္း ႐ွိလိိမ္႔မယ္လုိ႔။

ဒါေပမဲ႔ ကြ်န္မရဲ႔ ေဒါသနဲ႔ ေၾကကြဲမႈေတြကုိေတာ႔
စကားလုံးေတြအျဖစ္ ဘယ္ေတာ႔မွ
ေျပာင္းလဲခြင္႔ မရခဲ႔ဘူး
သူ႔ေ႐ွးေဟာင္းပစၥည္းေတြေပၚက
အက္ေၾကာငး္ရာေတြလုိေပါ႔
ျပင္ဆင္လုိက္လုိ႔ တန္ဖိုးေလ်ာ႔သြားမွာမ်ိဳးကုိ
သူ မလုိလားဘူး။

ဒီအတြက္လည္း အားလုံး သူစီစဥ္ျပီးသားပါ
ႏွစ္ေယာက္ အိပ္ခုတင္ နဲ႔ ျပတင္းေပါက္ဘက္အျခမ္းကုိ
ကြ်န္မအတြက္ သီးသန္႔၊ သူေပးထားတယ္
လမင္းကုိ အခ်ိန္အၾကာဆုံး၊အလွဆုံး ျမင္ရတဲ႔
အိမ္ေဂဟာရဲ႔ အေကာင္းဆုံး ျပတင္းေပါက္ေပါ႔
နာၾကည္းခ်က္တုိင္းကုိ ကြ်န္မေျပာျပလုိက္တဲ႔အခါ
လမင္းကလည္း နားလည္ေၾကကြဲစရာ ၊ႏွစ္သိမ္႔ေပး႐ွာတယ္။
ကြ်န္မရဲ႔ မ်က္ရည္နဲ႔၊ ကြ်န္မရဲ႔ ခႏၶာကုိယ္ကုိ
သူ႔ေရာင္ျခည္ေတြနဲ႔ ပြတ္သပ္ေပးရင္းေပါ႔။

ဒီလုိနဲ႔ပဲ၊ လမင္းဆီေရာက္သြားတဲ႔ လွ်ိဳ႔၀ွက္စကားေတြကုိ
တျခား ဘယ္သူမွ မၾကားႏိုင္ေတာ႔ဘူး
ခုတင္ တစ္ဖက္ျခမ္းက အေမွာင္ရိပ္ထဲမွာေတာ႔
သူ၊ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေမာက်ေနတယ္
လမင္းနဲ႔ ကြ်န္မကုိ ေက်ာခုိင္းရင္းနဲ႔ေလ။

ၿမင္႔မိုးေအာင္

2007-11-08T01:50:00.000-08:00

နံရံဂစ္တာ

ခုံတန္းၿပာေတြ မၿပာတဲ႔အထိ
လေရာင္၀ါလည္း မ၀ါေတာ႔
စံပယ္ပြင္႔ေတြ မပြင္႔ဘူး။
မာနနဲ႕ခ်ိတ္တြယ္ေနတဲ႔ မိုးေတြ
ရည္ရြယ္ခ်က္မဲ႔ေလေတြဆီ
ေရာက္လာေပမယ္႔ ေရာက္မလာဘူး။
ၾကည္႔ရင္ၿမင္ႏုိိင္ေပမယ္႔
ၾကည္႔လို႕မွမၿမင္ႏိုင္ေအာင္
ႏွင္းေတြက်ေနတာပါႏွင္း
ခံစားခ်က္ၿပင္းထန္တဲ႔ ရင္ခြင္တစ္လံုးဟာ
လြမ္းလို႔ေသေတာင္ မလြမ္းေတာ႔ဘူး။

၀ိုင္ခ်ိဳ

ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ ၊ ၾသဂုတ္ ၂၀၀၀

2007-11-08T01:43:00.000-08:00

မိသားစု

မိသားစုဆိုတာ
တစ္ေယာက္ေရွ႔ေရာက္ဖို႔
တစ္ေယာက္ ေနာက္ဆုတ္ရတယ္
သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္းတိုးထြက္ဖုိ႔
သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္း အခုတ္ခံရတယ္
မိသားစု သီခ်င္းဟာ အတက္အဆင္းရွိတယ္
သံစံုၿမည္တယ္။
မိသားစုဆိုတာ
လူေၿခာက္ေယာက္ရွိ လူေၿခာက္ေယာက္
လက္၁၀ေခ်ာင္းရွိ လက္ဆယ္ေခ်ာင္း
ေခတ္က ေတာင္းဆိုတဲ႔အတိုင္း လႈပ္ရွားရတယ
္ အိမ္ရွိလူအကုန္။
လဲက်သြားတဲ႔ ငါ႔အေဖေနရာကို ငါ႔ညီေလး၀င္ခဲ႔တယ္
ယိုင္နဲ႔သြားတဲ႔ ငါ႔အေမရဲ႔ ေနရာကို ငါ႔ညီမေလး ၀င္ခဲ႔တယ္
မိသားစုကို ငါမၿမင္ခဲ႔ဘူး။
ငါ႔အေတြးအေခၚက သားသမီးဆိုတာ
သီးၿခားရွင္သန္ရတဲ႔ ဘ၀တစ္ခု
ငါက လမ္းေပၚမွာၾကီးၿပင္းခဲ႔လို႔
လမ္းနဲ႔ ေသြးသားေတာ္စပ္တယ္လို႔ ထင္တယ္။
ငါ႔မိသားစုမွာ ငါဟာ မလင္းတဲ႔မီး
ငါ႔မိသားစာမွာ ငါဟာ မလံုၿခံဳတဲ႔ထရံ
ငါ႔ၾကိဳးကို တီးခတ္လိုက္တိုင္း အသံေၾကာင္ထြက္တယ
္ ငါ႔မိသားစုမွာ
မိုးယိုေပါက္ေလး တစ္ေပါက္ရွိေနတယ္ ဆိုရင္လည္း
ငါပဲၿဖစ္မွာ
ငါ႔မိသားစုမွာ ၾကမ္းခင္းတစ္ေပါက္ က်ိဳးပဲ႔ေနတယ္ဆိုလည္း
ငါပဲၿဖစ္မွာ
မေအာင္ၿမင္တဲ႔ ေဘာလံုးအသင္းဟာ ငါ႔မိသားစုပဲ
မ၀င္တဲ႔ဂိုးေတြကို ငါသြင္းခဲ႔တာ။

စိုင္း၀င္းၿမင္႔
နားနားၿပီးေၿပာ ကဗ်ာစာအုပ္မွ

2007-11-08T01:34:00.000-08:00

ႏွစ္ေယာက္

မနက္ေစာေစာ လမ္းေလ်ွာက္ျခင္းကို
သင္ယံုၾကည္သလားလို႔ ျပဴတင္းေပါက္က ေမးလိုက္တယ္
ေတြေ၀စိတ္နဲ႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့
ၾကည္လင္တဲ့ မွန္ ၆ခ်ပ္ကိုျဖတ္ၿပီး တိမ္ညိဳေတြဟာ
ခ်ိန္းထားသူရွိေနသလို သြားေနတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္ ..........

သင္ဟာ အၾကင္နာကို ေတာင့္တေနသလားလို႔
ေခါင္မိုးက ေမးလိုက္တယ္
စိတ္က ေခါင္မိုးဆီ ေရာက္သြားေတာ့ ေခါင္မိုးေပၚ
မိုးတေျဖာက္ေျဖာက္ က်ေနသံ ၾကားလိုက္ရတယ္ .....

တကယ္ေတာ့ ... ကၽြန္ေတာ္ဟာ......
အိပ္ရာတစ္ခုေပၚ အိပ္ေနတာမဟုတ္ပဲ
ရုံးခန္းတခုရဲ႔ စားပဲြေပၚမွာ အိပ္ေနတာပါ.........
ခင္၀မ္း

A FACE AT THE PANE

2007-11-08T01:20:00.000-08:00

The summer my sister and I rode stilts
around the block, week after week, is locked
in the same corner Joe McCarthy keeps
on the TV our father bought the living room.
He also built those stilts from 2×2s,
with blocks of 2×4 nailed in for the foot-pieces
the height of our stoop's first step from the sidewalk.

As many times that summer as we could,
we showed up on the main street with its bars
and haberdasheries and furniture stores.
No matter how odd we looked to the shopkeepers
watching us from their windows passing by,
we had a job to do and were going to do it.

We learned how to walk the length of Morrell Street
around to Junction Avenue and Vernor Highway
and back to Morrell Street without falling off.
We did this until late August came
with its ponderous clouds, its intimations of routine,
of careless time and the beauty of freedom spoiled,
the stilted knock of sky-borne walkers stilled.

We wouldn't have known what to think of all of that.
Our father's death was twenty-some years off,
our mother's nearly twenty further on.
She was the doughtier of the two of them,
designed for the long haul, despite complaints,
mostly about the legs and the hip joints.
They keep a person stepping near the ground
and eventually feet-first into it after a while.

This is the bitter pill that has got to be swallowed.
It leaves its acrid stain on the mother tongue.
When I look out that window, I savor those bees abuzz,
like teams of peasants at their happy toil.
I sweat to quit my soul its tic of due regard.
Expansive anguish spawns a riot of fond regret.

When and if the roof falls in, I'll want a record
of present conditions. It's good to know where things went.

Torn from a decent sleep, I'd stumble out
to find my walking stick leaning against what's left
of the garden shed, and the ancestral yew
that poured its mighty grieving by the road
redoubling into oafish countryside.

Michael Heffernan

WHAT IS LOVE?

2007-11-08T01:07:00.000-08:00

Love has many different meanings in English, from something that gives a little pleasure ("I loved that meal") to something one would die for (patriotism, pairbonding). It can describe an intense feeling of affection, an emotion or an emotional state. In ordinary use, it usually refers to interpersonal love. Probably due to its psychological relevance, love is one of the most common themes in art.

Just as there are many types of lovers, there are many kinds of love. Love is inherent in all human cultures. It is precisely these cultural differences that make any universal definition of love difficult to establish. See the Sapir-Whorf hypothesis.

Expressions of love may include the love for a "soul" or mind, the love of laws and organizations, love for a body, love for nature, love of food, love of money, love for learning, love of power, love of fame, love for the respect of others, etcetera. Different people place varying degrees of importance on the kinds of love they receive. Love is essentially an abstract concept, easier to experience than to explain.

PROSE POETRY

2007-11-08T00:45:00.000-08:00

Prose poetry is usually considered a form of poetry written in prose that breaks some of the normal rules associated with prose discourse, for heightened imagery or emotional effect, among other purposes.

Characteristics

Arguments continue about whether prose poetry is actually a form of poetry or a form of prose (or a separate genre altogether). Most critics argue that prose poetry belongs in the genre of poetry because of its use of metaphorical language and attention to language. Other critics argue that prose poetry falls into the genre of prose because prose poetry relies on prose's association with narrative, its consistent divergence of discourse, and its reliance on readers' expectation of an objective presentation of truth in prose. Yet others argue that the prose poem gains its subversiveness through its fusion of both poetic and prosaic elements.

History

Baudelaire.

Mallarmé.

As a specific form, prose poetry is generally assumed to have originated in 19th-century France.

At the time of the prose poem's emergence, French poetry was dominated by the alexandrine, an extremely strict and demanding form that poets such as Aloysius Bertrand and Charles Baudelaire wanted to rebel against. Further proponents of the prose poem included other French poets such as Arthur Rimbaud and Stéphane Mallarmé.

The prose poem continued to be written in France and found profound expression, in the mid-20th century, in the prose poems of Francis Ponge.

Wilde.

At the end of the 19th century, British Decadent movement poets such as Oscar Wilde picked up the form because of its already subversive association. This actually hindered the dissemination of the form into English because many associated the Decadents with homosexuality, hence any form used by the Decadents was suspect.

Stein.

Notable Modernist poet T.S. Eliot wrote vehemently against prose poems, though he did try his hand at one or two. He also added to the debate about what defines the genre, saying in his introduction to Djuna Barnes' highly poeticized 1936 novel Nightwood that this work may not be classed as "poetic prose" as it did not have the rhythm or "musical pattern" of verse.

In contrast, a couple of other Modernist authors wrote prose poetry consistently, including Gertrude Stein and Sherwood Anderson. In actuality, Anderson considered his work to be short fictions—in the current term, "flash fiction." The distinction between flash fiction and prose poetry is at times very thin, almost indiscernible.

Anderson.

By Grand Central Station I Sat Down and Wept by Canadian author Elizabeth Smart, written in 1945, is a relatively isolated example of English-language poetic prose in the mid-20th century.

Bly.

Then, for a while, prose poems died out, at least in English—until the early 1960s and '70s, when American poets such as Allen Ginsberg, Russell Edson, Charles Simic, Robert Bly and James Wright experimented with the form. Edson, indeed, worked principally in this form, and helped give the prose poem its current reputation for surrealist wit. Similarly, Simic won the Pulitzer Prize in Poetry for his 1989 collection, The World Doesn't End.

At the same time, poets elsewhere were exploring the form in Spanish, Japanese and Russian. Octavio Paz worked in this form in Spanish in his Aguila o Sol? (Eagle or Sun?). Spanish poet Ángel Crespo (1926-95) did his most notable work in the genre. Giannina Braschi, postmodern Spanish-language poet, wrote a trilogy of prose poems, El imperio de los suenos (Empire of Dreams, 1988). Translator Dennis Keene presents the work of six Japanese prose poets in The Modern Japanese Prose Poem: an Anthology of Six Poets. Similarly, Adrian Wanner and Caryl Emerson describe the form's growth in Russia in their critical work, Russian Minimalism: from the Prose Poem to the Anti-story.

Prus.

In Poland, Bolesław Prus (1847-1912), influenced by the French prose poets, had written a number of poetic micro-stories, including "Mold of the Earth" (1884), "The Living Telegraph" (1884) and "Shades" (1885).

Tate.

The form has gained popularity since the late 1980s, and literary journals that previously refused to acknowledge prose poetry's unique contributions to both poetry and prose have now conceded its worth and currently display prose poems next to sonnets and short stories. Journals have even begun to specialize, publishing solely prose poems/flash fiction in their pages (see external links below). Some contemporary writers working in the prose poem/flash fiction form include James Tate, Lyn Hejinian, Mary Oliver, Campbell McGrath, Sheila Murphy, Robert Bly, Kim Chinquee, Ray Gonzalez, Michael Benedikt, Louis Jenkins, David Shumate and Anne Carson.

It used to be said that prose poetry was impossible in English because the English language was not so strictly governed by rules as was the French language. In the twentieth century, when English prose became increasingly ruled by the iron laws of America's Strunk and White, this may no longer have been the case.

Earlier rapturous, rhythmic, image-laden prose from previous centuries, such as that found in Jeremy Taylor and Thomas de Quincey, strikes 21st-century readers as having something of a poetic quality.

Mandalay

2007-11-07T23:36:00.000-08:00

dust
heat inside and out side
sick ancient capital
infected with yellow disease
nothing left
only hope and tear.

Myo Tayzar Maung
(for Aunty Daw Win Mya Mya)

DREAMPOEM

2007-11-07T05:25:00.001-08:00

in a corner of my bed room
grew a tree
a happytree
my own tree
its leaves were soft
like flesh
and its birds sang poems for me
then
without warning
two men
with understanding smiles
and axes
made out of forged excuses
came and chopped it down
either yesterday
or the day before
i think it was the day before

ROGER McGOUGH

FOOTSTEPS TO THE STARS

2007-11-07T05:17:00.000-08:00

the childhood I possessed
began with things to be gazed
overwhelmed with things to be thought

wishing to get stars in the sky
at that time
I was a child

but
whether the stars are far away or
I am a slow one

until now
I'm still away from stars

however
the footsteps to the stars
never painted with mud!

Myo Tayzar Maung

POETICS OF L=A=N=G=U=A=G=E=P=O=E=T=R=Y

2007-11-06T06:46:00.000-08:00

Language poetry emphasizes the reader's role in bringing meaning out of a work and came about, at least in part, in response to the sometimes uncritical use of expressive lyric sentiment among earlier poetry movements to which the Language poets felt a kinship. In the 1950s and '60s certain groups of poets had followed William Carlos Williams in his use of idiomatic American English rather than what they considered the 'heightened,' or overtly poetic language favored by the New Criticism movement. In particular New York School poets like Frank O'Hara and The Black Mountain group emphasized both speech and everyday language in their poetry and poetics. In contrast, some of the Language poets emphasized metonymy, synecdoche and extreme instances of paratactical structures in their compositions, which, even when employing everyday speech, created a far different texture. The result is often alien and difficult to understand at first glance, which is what Language poetry intends: for the reader to participate in creating the meaning of the poem.[2]

With reference to earlier poetry movements, it would be important to note that both Watten's & Grenier's magazine This (and This Press that Watten edited) along with the magazine L=A=N=G=U=A=G=E, published work by notable Black Mountain poets such as Robert Creeley and Larry Eigner. Silliman considers Language poetry to be a continuation (albeit incorporating a critique) of the earlier movements.[3] Watten has emphasized the discontinuity between the New American poets, whose writing, he argues, privileged self-expression however mediated through language, and the Language poets, who tend to downplay expression and see the poem as a construction in and of language itself. In contrast, Bernstein has emphasized the expressive possibilities of working with constructed, and even found, language.

Gertrude Stein, particularly in her writing after Tender Buttons, and Louis Zukofsky, in his book-length poem "A," are the modernist poets most influential on the Language school. In the postwar period, John Cage, Jackson Mac Low, and poets of the New York School (John Ashbery, Frank O'Hara, Ted Berrigan) and Black Mountain School (Robert Creeley, Charles Olson, and Robert Duncan) are most recognizable as precursors to the Language poets. Many of these poets used procedural methods based on mathematical sequences and other logical organising devices to structure their poetry, and this practice proved highly useful to the language group. The application of process, especially at the level of the sentence, was to become the basic tenet of language praxis. The influence of Stein came from the fact that she was a writer who had frequently used language divorced from reference in her own writings. The language poets also drew on the philosophical works of Ludwig Wittgenstein, especially the concepts of language-games, meaning as use, and family resemblance among different uses being the solution to the Problem of universals.

[edit] History of language poetry

[edit] Early history of language poetry

There is more than one origin of this highly decentered movement. On the West Coast, an early seed of language poetry was the launch of This magazine, edited by Robert Grenier and Watten, in 1971. Coming out of New York, L=A=N=G=U=A=G=E, edited by Andrews and Bernstein, ran from 1978 and 1982, and featured poetics, forums on writers in the movement, and themes such as "The Politics of Poetry" and "Reading Stein." Equally significant for the understanding of this movement of divergent, though interconnected, poetry practices that emerged in the 1970s was Ron Silliman's poetry newsletter Tottel's ((1970-81)[4], and Bruce Andrews's selection in a special issue of Toopick (1973), as well as Lyn Hejinian's editing of Tuumba Press and James Sherry's editing of ROOF magazine. The first significant collection of language-centered poetics was "The Politics of the Referent," edited by Steve McCaffery for the Toronto-based publication, Open Letter (1977).

In an essay from the first issue of This, Grenier declared: "I HATE SPEECH". Grenier's ironic statement (itself a speech act), was, in the context of the essay in which it occurred, along with a questioning attitude to the referentiality of language evidenced even in the magazine's title, later claimed by Ron Silliman, in the introduction to his anthology In the American Tree, as an epochal moment--a rallying cry for a number of young U.S. poets who were increasingly dissatisfied with the poetry of the Black Mountain poets and Beat poets.

"I HATE SPEECH" — Robert Grenier

"Thus capitalized, these words in an essay entitled "On Speech," the second of five short critical pieces by Robert Grenier in the first issue of This, the magazine he cofounded with Barrett Watten in winter, 1971, announced a breach - and a new moment in American writing.

Ron Silliman[5]

However, it was equally the range of contemporary poetries that focused on "language" in This, Tottel's, L=A=N=G=U=A=G=E, and also in several other key publications and essays of the time, rather than a single declarative sentence, that established the field of discussion that would emerge as Language (or L=A=N=G=U=A=G=E) poetry.

Indeed, during the 1970s, a number of magazines emerged who published poets who would become associated with the Language movement. Some other literary magazines associated with the movement in the 1970s and 1980s included A Hundred Posters (edited by Alan Davies), Big Deal, Dog City, Hills, Là Bas, MIAM, Oculist Witnesses, QU, and Roof. Poetics Journal, which published writings in poetics and was edited by Lyn Hejinian and Barrett Watten, appeared from 1982 to 1998. Significant early gatherings of Language writing included Silliman's selection "The Dwelling Place: 9 Poets" in Alcheringa, (1975) Bruce Andrews's selection in Toopick, (1973) and Charles Bernstein's "A Language Sampler" in The Paris Review(1982)

Aside from magazines and presses, a number of poetry reading series, especially in New York and San Francisco, were important venues for the exposure of this new poetry and for the development of dialogue and collaboration among poets. Generally considered most important were the Ear Inn reading series in New York and, especially, the Grand Piano reading series in San Francisco, which was curated by Barrett Watten, Ron Silliman, Tom Mandel, Rae Armantrout, Ted Pearson, Carla Harryman, and Steve Benson at various times.

Poets, some of whom have been mentioned above, who were associated with the first wave of Language poetry include: Rae Armantrout, Steve Benson, Abigail Child, Clark Coolidge, Tina Darragh, Alan Davies, Carla Harryman, P. Inman, Lynne Dryer, Madeline Gins, Fanny Howe, Susan Howe, Jackson Mac Low, Tom Mandel, Bernadette Mayer, Steve McCaffery, Michael Palmer, Ted Pearson, Bob Perelman, Nick Piombino, Joan Retallack, Erica Hunt, James Sherry, Jean Day, Kit Robinson, Ted Greenwald, Leslie Scalapino, Diane Ward, Rosmarie Waldrop, and Hannah Weiner. This list accurately reflects the high proportion of female poets among the Language movement.[6] African-American poets associated with the movement include Hunt, Nathaniel Mackey, and Harryette Mullen.

[edit] Language poetry in the early 21st century

In many ways, what Language poetry is is still being determined as of this writing, (spring 2006). Most of the poets whose work falls within the bounds of the Language school are still alive and still active contributors. During the late 1980s and early 1990s, Language poetry was widely received as a significant movement in innovative poetry in the U.S., a trend accentuated by the fact that some of its leading proponents took up academic posts in the Poetics, Creative Writing and English Literature departments in prominent universities (University of Pennsylvania, SUNY Buffalo, Wayne State University, University of California, Berkeley, University of California, San Diego, University of Maine, the Iowa Writers' Workshop).

Language poetry also developed affiliations with literary scenes outside the States, notably England, Canada (through the Kootenay School of Writing in Vancouver), France, the USSR, Brazil, Finland, Sweden, New Zealand, and Australia. It had a particularly interesting relation to the UK avant-garde: in the 1970s and 1980s there were extensive contacts between American language poets and veteran UK writers like Tom Raworth and Allen Fisher, or younger figures such as cris cheek and Ken Edwards (whose magazine Reality Studios was instrumental in the transatlantic dialogue between American and UK avant-gardes). Other writers, such as J.H. Prynne and those associated with the so-called "Cambridge" poetry scene (Rod Mengham, Douglas Oliver, Peter Riley) were perhaps more skeptical about language poetry and its associated polemics and theoretical documents.

A second-generation of poets influenced by the Language poets includes Eric Selland (also a noted translator of modern Japanese poetry), Lisa Robertson, and many others.

A significant number of women poets, and magazines and anthologies of innovative women's poetry, have been associated with language poetry on both sides of the Atlantic. They also represent an often distinct set of concerns. Among the poets are Leslie Scalapino, Madeline Gins, Susan Howe, Lyn Hejinian, Carla Harryman, Rae Armantrout, Johanna Drucker, Abigail Child, Karen Mac Cormack; among the magazines HOW/ever, later the e-based journal HOW2; and among the anthologies Out of Everywhere: Linguistically Innovative Poetry by Women in North America & the UK, edited by Maggie O'Sullivan for Reality Street Editions in London (1996) and Mary Margaret Sloan's Moving Borders: Three Decades of Innovative Writing by Women (Jersey City: Talisman Publishers, 1998).

LOVE

2007-11-06T05:21:00.000-08:00

not stand to be alone
not wish to cry together
not wish to laugh alone
can it be called "LOVE"!

Tayzar